Category Archives: Uncategorized

Smal, smaller, smalst

Posted on by
8
img_20251218_113403996_hdr6799809614957247171

In december schreef Bettie een stukje over het smalste huis ter wereld. Dat zou in Amsterdam staan. Ik geloof haar op haar woord. Al herinner ik me al eens een filmpje over een heel smal huis in Londen te hebben gezien.

Een paar dagen later was ik met De Ganzen in Dordrecht. En daar zagen we ook een heel smal huis. Weliswaar niet het smalste van de wereld, maar toch het smalst van Dordrecht!

Ik maakte een foto en bedacht dat ik er best een aardig app-berichtje voor Bettie van kon maken. Maar al snel besloot ik er een heel blogje aan te wijden.

Want niet alleen dat huis was het aankijken waard. Ook de deur met daarop de naam van de bewoner trok onze aandacht. Want in het smalste huis woont ene “M. de Groot”.

En zo’n tegenstelling zou nou ook nog goed passen in Bettie’s blogrubriek “Nomen est omen”.

Concert

Posted on by
3

Al vele jaren begint het nieuwe jaar met een concert van de Wiener Philharmoniker. Traditie van tientallen jaren, met bekende muziek, ballet. Dit jaar was geen uitzondering, maar raakte het concert me veel meer.

De dirigent haalde uit het beroemde orkest het aller- allerbeste naar boven. En het statige publiek werd door zijn enthousiasme aangestoken. Het ongelofelijke gebeurde. Het orkest zong mee, maar ook het publiek.

Je kon bijna de vonken zien overschieten. De dirigent sprong van het podium, danste door de paden, bespeelde het publiek. Het was een vuurwerk van plezier.

Ik heb al honderden commentaren gelezen en -op een handvol wat chagrijnig geneuzel- waren ze allemaal heerlijk positief. Wie een reprise wil zien, dit is de Radetzky mars, het traditionele sluitstuk.

Update: de originele link was gekoppeld aan allerlei rechten. Misschien is de clip nu kwalitatief niet zo scherp, de muziek en het plezier is er niet minder om.

Als de clip iet start, dit is de link

Zoektocht

Posted on by
9
Bron: Google / KRO-NCRV

Al vele jaren luister ik regelmatig naar het radioprogramma “Adres Onbekend”. Ik was zwanger van onze oudste en kwam dit programma op een vrije dag toevallig tegen op de radio. En het bleek een blijvertje.

Want veel mensen zijn op zoek naar iemand. Uit het oog verloren vrienden, zus of broer of ander familielid. Maar ook zoeken mensen naar hun oude schoolgenootjes, toevallig tegen het lijf gelopen vakantieliefdes, waarvan het telefoonnummer niet meer werkt. Soms worden mensen gevonden, die helemaal niet gevonden willen worden. Maar meestal is men toch wel verrast en blij dat de oude kennismaking hernieuwd kan worden.

Er bestaat een enorm archief van oude zaken die nog steeds op een oplossing wachten. Opgeloste zaken kunnen in podcasts opnieuw beluisterd worden. Van verloren liefdes tot op de markt een album kopen en de daarin gefotografeerde mensen proberen te achterhalen. Kortom, er is veel te ontdekken en terug te vinden. Ook nu nog luister ik vrijwel elke zondag. Dus ook al bijna 50 jaar lang.

Maandag met muziek

Posted on by
4

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Deze week een song in het Chinees of Tibetaans? Ik weet het niet, maar ook in onze oren klingt dit best aangenaam. En een stukje film erbij, dus even tijd nemen om te kijken misschien?

Als de film niet start, dit is de link

Sneeuwlast

Posted on by
5

Wij hebben nu last van de sneeuw, maar in Japan sneeuwt het veel vaker. Met name in het noorden, op Hokkaido. Het geeft last voor de bewoners, er is ongetwijfeld last in het verkeer. Maar ook de bomen krijgen de sneeuw op hun takken. En Japanners zorgen met heel veel liefde voor hun bomen.

Ze snoeien ze niet zo als hier, met een grote schaar of zelfs een elektrische heggenschaar. Nee, snoeien gebeurt in Japan met mooie schaartjes, takje voor takje. In blauwe of witte overalls staan de mannen op hoge ladders te snoeien. Nauwlettend houden ze de vorm van de boom in het oog. Het lijkt meer op kunst dan tuinwerk.

En dan komt de winter, met sneeuw. De mooie bomen zouden bezwijken onder de sneeuwlast. Maar daar zijn weer andere trucjes voor. Grote stellages (Yukizuri) worden te voorschijn gehaald. Ze lijken een beetje op een parasol, maar zonder doek. Een lange paal met tientallen touwen worden vanuit het midden over de boom gespannen. De sneeuw wordt zo verdeeld en is minder schadelijk voor de takken.

Als de film niet start, klik op de link

Met of zonder sneeuw, het ziet er fantastisch uit.

Voor mens en dier

Posted on by
6
Bron: Facebook / Daniela Bat

Ik moet me wel erg vergissen als de makers van “The Godfather” deze poster in gedachten hadden. Maar dan niet voor het helen van wonden, maar voor heel wat griezeliger zaken.

Dat Pratt’s Healing Ointment is voor alles geschikt, voor mens en dier, voor snijwonden, schrale billen van te lang op het zadel zitten, brandwonden. Nou gewoon, voor alles. Een wondermiddeltje dus.

Zou het nog te koop zijn? Geen idee….!

Het ruikt vast niet zo lekker…. Ik gok op een stalluchtje.

Naoberschap

Posted on by
8

Nog steeds heeft Cruyff gelijk: Elk nadeel hep se voordeel. Want nu we zuchten onder de winterse sneeuw ontluikt ineens iets wat we in een stadse omgeving als Rotterdam niet zo snel zien.

De buren trekken zich het lot van ouderen en mensen in mindere omstandigheden aan. Zo heeft onze buurman al twee keer ons tuinpad schoon geschept en belde een buurvrouw of ze boodschappen kon halen. Even later stond ze op de stoep met een pak melk, dat ik vergeten had in de boodschappenkar te leggen.

Ook in de buurtapp vragen diverse bewoners nu regelmatig of er nog boodschappen nodig zijn.

Gaan wij er helemaal niet meer op uit? Ja wel hoor, je laat tenslotte je buren niet sjouwen met een hele kar vol. Die gaan we wel weer zelf halen. Met de auto en natuurlijk voorzichtig rijdend.

img_20260107_0938185403399099360284389967

Trouwens, woensdagochtend, toen iedereen aangeraden werd niet de weg op te gaan, stond Leo al om 8 uur de auto van sneeuw te ontdoen. Hij had de dag tevoren alles al sneeuwvrij gemaakt, maar de buien in de nacht deden dat weer te niet.

Hij had in november al een afspraak met de dealer gemaakt voor een beurt en de noodzakelijke APK-keuring. Die keuring moest gebeuren en konden we niet uitstellen. Wie rekent er dan toch op zoveel sneeuw?

Alle angstverhalen bleken een tikkie overdreven. Leo kwam veilig bij de dealer aan, liep daarna naar de metrohalte en kwam vanaf het winkelcentrum rustig wandelend en onderweg fotograferend tegen koffietijd weer terug. Taaie generatie, nietwaar?

Boek

Posted on by
Wim Daniëls – Het dorp

“Het dorp” van Wim Daniëls. Een boek over hoe het was, vroeger in de dorpen, hoe het steeds vaker anders wordt. De nieuwe tijd, net wat u zegt.

Kleine dorpen, waar het leven rustiger is dan in de stad. Waar mensen elkaar kennen, groeten, helpen. Waar nog met paard en wagen werd gereden en dan, langzamerhand de auto en landbouwmachines hun intrede doen.

En de ruilverkaveling zorgt voor nog een grotere verandering. TV en telefoon geven het laatste zetje.

De welvaart wordt groter, het sappelen om het bestaan verdwijnt. Maar ook de gemeenschapszin wordt anders, minder hecht.

De onontkoombare veranderingen brengen het dorpsleven in een andere stemming. Wim Daniëls schrijft er uitgebreid over, met liefde en kennis. Maar soms ook wat al te uitvoerig. Dat maakt dat ik stukken in het boek soms oversloeg.

Pure schoonheid

Posted on by

Voor vanavond heb ik een programma in de TV-gids aangestreept, want dat wil ik absoluut bekijken.

In “Onbekend en wereldberoemd” gaan journalist Sinan Can en Pieter Roelofs, hoofd beeldende kunst van het Rijksmuseum, op zoek naar werk van de gebroeders van Lymborch.

img_20260103_103703562_hdr2800118507982262001

Nooit van gehoord? Toch waren Herman, Paul en Johan van Lymborch al in de vijftiende eeuw wereldberoemd. Zij werkten eerst voor Filips de Goede, die een fijne neus had voor schoonheid. Al in de 15e eeuw was hun roem hen vooruit gesneld. Hun werk is dus al heel erg oud, erg kwetsbaar maar gelukkig nog wel bewaard gebleven.

Later gaf de Duc de Berry hun opdracht voor het befaamde boek “Les Très Riches Heures du Duc de Berry” verluchtten met ongekend mooie tekeningen, versierde randen en miniaturen.

Helaas zijn de werken slecht sporadisch te bekijken. Te kwetsbaar, te waardevol. Eén keer bezocht ik een tentoonstelling in Het Valkhof in Nijmegen en ook op de tentoonstelling “Bourgondiërs”in Venlo was wat werk te zien. Op de tas van die tentoonstelling staat een afbeelding uit die “tres riches heures”.

Maar nu komt er een vierdelige serie op de TV. En die wil ik dus voor geen goud missen.

Maandag met muziek

Posted on by

Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.

Natuurlijk draai ik dit jaar weer muziek van Charles Aznavour, mijn idool. Deze keer zingt hij in het Spaans, niet logisch want dit chanson gaat over Venetië. Zo mooi, zo romantisch, maar zo triest als je alleen blijft.