Oh, wat zijn er een stereotypen te bedenken voor Venetië. Stad in het water, het water dat de stad bedreigt maar ook liefdevol lijkt te omarmen.
Oude, maar prachtige gebouwen, gondola’s met gondeliers die romantische aria’s zingen, liefde…..
Maar ook de stad van een tsunami aan toeristen, die alles dreigt te vernietigen. Of blijft deze stad zich telkens verheffen uit de golven?
Een maand lang keken we naar deze poster van onze kalender. Maar in maart komt er weer een andere afbeelding.
Ik was er – even rekenen – 57 jaar geleden samen met mijn moeder. Toen was er al heel veel gekreun en gesteun over het voortbestaan van de stad. Het leek wel alsof het nog geen tien jaar zou duren voordat hij zo goed als verdwenen zou zijn. Wij hadden het idee, dat we zo’n beetje op het nippertje waren. Op de een of andere manier heeft men toch maatregelen genomen, want de toeristenstroom is nog steeds heel groot, misschien zelfs wel veel groter, en de gebouwen zijn meer dan een halve eeuw ouder geworden.
Paar keer geweest en fantastische herinneringen aan over gehouden. Dus dat kalenderbkad spreekt me zeer aan.
Een prachtige stad en als je afwijkt van de, blijkbaar, vaste route valt de drukte reuze mee
Aleida
De tsunami aan toeristen is de ergste kwaal voor de identiteit van de stad.
Dat is altijd zo leuk aan een maandkalender met foto’s vind ik!
Onhandig voor fietsers. 😉
Wat een prachtige foto van Venetië. Ja, de vraag is hoe die stad te redden is. Van het water en de toeristen.