Wij zagen een aantal jaren geleden de film waaruit dit lied komt. Een ontroerende film, over een strenge kostschool. Met schitterende koormuziek.
Ik had een andere link, maar kon die hier niet plaatsen. Vandaar dit keer alleen een platenhoes, maar de muziek blijft prachtig.
Ha, lekker een historische roman, daar hou ik van. En als de hoofdpersoon dan ook nog een vrouw van formaat is, kan het boek eigenlijk niet meer stuk.
“De mannen van Maria” van Anneloes Timmerije beschrijft het leven van Maria van Aelst. Haar ouders sturen haar in 1625 naar Indie. Het is de bedoeling dat zij daar zal trouwen en vooral dat zij daar kinderen zal krijgen. Trouwen doet ze wel, maar zwanger wordt ze niet. En al snel sterft haar eerste echtgenoot.
Maria is een zelfstandige en eigengereide dame. Ze neemt geen genoegen met de eerste de beste man. Maar erg gelukkig is zij niet altijd. Wel beschikt ze over een goede handelsgeest. Met de handel in diamanten verkrijgt ze een deel van haar latere rijkdom. Al verkrijgt ze ook kapitaal via haar echtgenoten, die haar als erfgename aanwijzen.
Het boek is geschreven op basis van ware gebeurtenissen Het leest vlot en al lezend krijg je respect voor deze vrouw, die beslist niet alleen rozengeur en maneschijn heeft gekend.
Die anderhalve meter zal ons nog wel een tijdje dwars zitten. Op allerlei manieren.
Toen we nog (verplicht) thuis bleven, hadden we er weinig erg in. Nu we weer wat meer naar buiten en tussen de mensen komen, zien we steeds meer beperkingen.
Zo blijkt ons nu dat uit eten gaan met onze kinderen, toch iets heel gewoons, ineens wel erg raar zal gaan. Want -daar heb je ze weer- we komen van drie verschillende adressen en dus mogen we NIET aan één tafel zitten.
Bij de TU in Delft hebben ze eens bekeken of al die straten in Rotterdam die anderhalve meter wel toelaten. Technisch vind ik die kaart beslist mooi, maar toen ik zag dat zelfs het Kralingse Bos en het wandelgebied bij onze kinderboerderij rood gekleurd waren, voelde ik een akelig boze kriebel opkomen.
Heus, ik heb begrip voor de situatie. Dus houden we allemaal zoveel mogelijk afstand, gaan opzij als we iemand tegemoet komen. Maar laten we nu niet overdrijven en vooral ons gezonde verstand blijven gebruiken.
En het mierenn….. aan de mieren overlaten!
Echt heel duidelijk werd het ons gisterenavond niet, tijdens de persconferentie van Mark Rutte en Hugo de Jonge.
We mogen weer op vakantie naar het buitenland, maar daar zien we dit jaar voorlopig maar vanaf. Geen probleem, wij kunnen gaan wanneer we willen, zijn niet gebonden aan vaste tijden.
Maar… we hebben wel een huisje in Nederland gehuurd voor een lang weekend, aan het eind van augustus. Daar willen we met z’n allen, dus oudste zoon, schoondochter en jongste zoon, naar toe. Het huis is groot genoeg voor 8 personen, en er zijn 2 badkamers en 2 toiletten.
Normaal gesproken zou dat voldoende moeten zijn. Maar nu gelden speciale Corona-regels. Per huishouden moet er apart sanitair zijn, 3 badkamers en 3 toiletten dus.
En als wij met de auto gaan, net als zoon en schoondochter, moet de andere zoon, die geen auto heeft, thuis blijven. Want vooralsnog mag je niet met 3 personen in één auto. Dan kun je de 1,5 meter regel niet handhaven. Op straffe van een boete van 390 euro p.p. en allemaal een aantekening op je strafblad….!!
Dus zitten we tegen een dilemma aan te hikken. Gokken we erop dat tegen die tijd alles weer “normaal” is? Of besluiten we helemaal niet te gaan en op een ander manier wat te organiseren?
Wat is dit toch een idiote samenleving aan het worden. Want tegen die tijd zijn vast alweer honderden mensen in krappe vliegtuigen naar een verre bestemming gevlogen. Maar wij kunnen geen kant op.
Bij diverse bloggers las ik over een niet te stuiten opruimwoede tijdens de quarantaine. Aan het begin dacht ik “nog even niet” en nu nog steeds heb ik geen enkele aandrang om op te ruimen, het huis uit te mesten of grote schoonmaak te houden.
Natuurlijk heb ik het geen zwijnenstal laten worden. Mijn aardige huishoudhulp liet het door de omstandigheden een aantal weken afweten.
Het betekende natuurlijk wel dat ik zelf moest stoffen, zuigen en opruimen. Dat gebeurde dan ook. Maar geen kast werd leeg gehaald, geen kamer werd extra onderhanden genomen.
Integendeel, Leo en ik genoten van heerlijk uitslapen, een beetje rommelen, knutselen, wat lezen, tv kijken. Niet te veel, maar alles op z’n tijd.
Zo nu en dan bakte ik iets extra’s en elke avond kookte ik. Lekker vers, vertrouwde recepten maar soms ook iets geheel anders. Mooie tijd om leuke recepten uit te proberen.
Eigenlijk zijn we niet van plan om ons nog heel erg druk te maken. Plannen voor vakantie hebben we nog niet. We gaan ze ook niet maken. Komt er iets op ons pad, dan zijn we zo weg.
Kortom, we genoten op onze manier van een soort “dolce far niente”.
Spontaan, een woord wat binnenkort in onbruik zal geraken. Want wat kun je nu nog spontaan doen? Ja, ja, je kunt natuurlijk nog spontaan gaan wandelen of fietsen. Maar als je wat anders wilt….?
Voor een museumbezoekje, bezoek aan arboretum, dierentuin, evenementenpark of restaurant moet je reserveren. En kijk niet gek op als je een formulier moet invullen, met allerlei gegevens.
En wil je met het openbaar vervoer, moet je een mondkapjes dragen. Dus even nadenken voordat je de deur uit stapt. Heb ik een kapje voor de terugrit? En doekjes om je handen te ontsmetten en een fles handgel?
Die mondkapjes heb ik wel, voor het geval dat… Maar dat OV laat ik voorlopig links liggen, dus doekjes en gel ook.
Boodschappen doe ik één keer per week met een uitgebreid boodschappenlijstje, dat elke dag wordt aangevuld. En iets vergeten, jammer, dan maar zonder…. Bij de supermarkt kan ik gelukkig nog wel even terug naar een schap als ik iets vergeten ben.
Bij de drogist is een vooruit gestippeld pad gemaakt. En zo word je dus langs alles geleid, of je dat nou wilt of niet. Goed opletten dus dat je niet per ongeluk jouw boodschap voorbij loopt.
Nee, het leven is er vooralsnog niet leuker op geworden. Ingewikkelder wel. En stel dat je geluk hebt en een plaatsje hebt veroverd op dat terras… Dan zit je zo ver uit elkaar, dat een normaal gesprek niet mogelijk is.
Weet je wat…? We wachten even af hoe het allemaal uit zal pakken. Voorlopig genieten Leo en ik lekker op ons eigen terras, knusjes bij elkaar.
Vandaag niet als gewoonlijk een blogje dat klaar stond.
Ik ben laat vandaag. De dag is zelfs al half om. Maar toch wens ik jullie allemaal een prettig Pinksterweekend. Met veel zon, misschien weer een kopje koffie of een glaasje op een caféterrasje.
Wij blijven nog maar gewoon thuis. Al het gedoe om “er uit” te gaan, lokt ons nog niet.
Daarom een foto van de rozen in onze voortuin.
Home sweet home…
Na vele weken hadden we dan besloten dat wij onze huishoudhulp wel weer wilden laten komen. Leo en ik hadden samen zo veel mogelijk alles in huis bijgehouden, maar haar hulp zou echt heel welkom zijn.
De afspraak werd gemaakt en wij besloten om gedurende die uren weg te gaan. En zo reden we dus al om kwart over negen weg, met bestemming Agneta-park in Delft.
En dat is een heel mooie wijk. Eigenlijk bestaat hij uit twee delen, het nieuwe deel, opgeleverd in 1925 ziet er alweer wat moderner uit dan het eerst gebouwde deel. Hier vallen de kleurige houten ramen en deuren in vrolijk wit, geel en groen op, mooi gemetselde muren en allemaal dezelfde dakkappelletjes. Fraai geschoren heggen rondom de tuinen, mooie bloemen en bomen. In het oudere deel, dat dateert van rond 1885 staan kleine “cottages” die vier arbeiderswoninkjes bevatten met tuintjes rondom, waartussen slingerende straatjes. Het oogt allemaal zo rustig en netjes. Een wijk waar je je erg op je gemak voelt.
Ik maakte er een hele serie foto’s. Het was prachtig weer, heel rustig en vredig. We zochten een bankje, aten een krentenbol en genoten van het vele groen.
En tot slot werden we nog eens extra verrast. Maar dat komt in een ander blog aan de orde.
De verjaardagsfeestjes van onze neefjes zijn altijd druk bezocht. Opa’s, oma’s, tantes, ooms, buren en vrienden en vriendinnen komen allemaal om de jarige te feliciteren en een cadeautje te geven.
Maar in deze rare Corona-tijd is op visite gaan nogal lastig. Hoe moest dat nou met die 1,5 meter?
Gelukkig hebben mama en papa veel fantasie en maakten ze er een leuke happening van.
Met Whatsapp werden we uitgenodigd om een “drive by-verjaardag” te komen opluisteren. Met een versierde auto, als dat zou kunnen…? Natuurlijk, we verzinnen wel iets.
Dus reden we zaterdag naar Culemborg, hingen we ballonnen uit het raam en gaven we het presentje door de zijruit aan de jarige. Die stond al te wachten op de auto’s die aan kwamen rijden.
En de visite kreeg nu eens geen kopje koffie met taart, maar een “goodiebag” met (zelf gebakken) lekkers.
En zo werd 4 jaar worden in Corona-tijd een heel bijzondere gebeurtenis, waar nog vaak over gepraat zal worden.
Maar volgend jaar hopen we toch weer “gewoon” op visite te kunnen gaan.
Dieren hebben geen last van de Corona-lockdown. Die springen of kruipen van hot naar her en laten zich niet ringeloren. Neem nou deze kikker. Die zat zomaar ineens doodleuk op de rand van onze vijver.
Ik vind dat wel leuk en van mij mag ie ook nog wel een paar vriendjes meenemen. En ja hoor, dat deed ie ook. Soms zitten ze met z’n vieren rustig te genieten van de zon. Ze zijn aan ons gewend, want springen niet meer altijd in het water als we langslopen. Je moet natuurlijk wel rustig doen, maar dan kun je ze ook goed van dichtbij bekijken.
En ze zijn eigenlijk heel mooi. Groen met mat-gouden accenten, glanzend in de zon. Kleine juweeltjes op de rand.
