Lekker ouwerwets

Zo’n ouwerwetse kapperzaak vind je niet meer zo vaak. Zo’n zaak was er ook in onze straat thuis. Met 3 of 4 stoelen waar altijd wel iemand zat te wachten. Waar beduimelde blaadjes lagen en een geur van brilliantine hing.

Deze zou zo in een filmdecor passen. Maar het is geen decor, hij is nog volop in gebruik. Het heeft een gezellige, knusse uitstraling. Ik kan me zo voorstellen dat mannen hier naar toe gaan niet alleen voor een knip- of scheerbeurt. Maar ook om lekker bij te praten, de laatste nieuwtjes te bespreken. En niet onbelangrijk, mannen onder elkaar.

Niks nieuws onder de zon, maar zoals het al jaren achtereen gaat.

Boek

We moesten er even op wachten, maar eindelijk kon ik het toch ophalen uit de bibliotheek. Het derde deel van de trilogie van Carma Korn.

De vier vriendinnen zien de wereld langzaamaan veranderen. Nieuwe modes, nieuwe zeden, andere relaties en de opkomst van nieuwe technieken.

Maar hun vriendschap blijft bestaan en wordt ook voortgezet door hun kinderen en kleinkinderen.

Veel verandert, veel blijft altijd hetzelfde. Samen eten, feesten, herinneringen ophalen. Maar ook samen rouwen.

Een boek over gewone mensen in goede en slechte tijden. Een tijd die wij zelf ook bewust hebben meegemaakt, dus vaak heel herkenbaar.

Film

Leo en ik wilden gewoon een avondje domweg TV kijken en ons laten amuseren. Het reguliere aanbod op de zenders kan ons niet zo bekoren. Dus besloten we maar weer eens iets op Netflix uit te zoeken.

Een komische film werd het, “Le jour J.” Een film met een flinterdun verhaaltje, idiote scenes en veel reden tot lachen. Maar ook een typisch Franse film ook, met beelden van Parijs en het Franse platteland. Puur amusement.

Gewoon een film voor een avondje op de bank met een kopje thee en een koekje erbij.

Indrukwekkend

Er zijn niet veel oude gebouwen meer in Rotterdam. Het bombardement op de stad vaagde het merendeel van de binnenstad weg. En in de haast om alles op te bouwen, werd ook nog wel eens iets tegen de vlakte gegooid wat eigenlijk wel beter bewaard had kunnen worden.

Maar midden in de stad staat nog steeds de Laurenskerk. Er is een heleboel aan gerestaureerd, want natuurlijk was ook dit gebouw ernstig beschadigd. Maar alles oogt weer als vanouds.

Dus als we over de grote markt lopen, kijk ik altijd even naar de kerk. Een vertrouwd gezicht.

Er kan veel veranderen, maar dit blijft.

Slaperig

Een nieuwe route met de wandeldames. Naar een stukje van de wijk dat voor ons totaal onbekend was. Een park, daar? Kom, we gaan het zien.

En inderdaad, na de bebouwing kwamen we in een smal stuk tamelijk wild groen.

Aan de ene kant fabrieksterreintjes, aan de andere kant duidelijk hoorbaar de rijksweg. Maar wel een heerlijk wandelpad.

Een deel van de wijk lijkt een beetje slaapstad. Ik was dan ook niet verbaasd dat een van de straten “Geeuw” heet. Maar nee, met slaperig had het niks te maken.

De Geeuw is een rivier. En toen ik het opzocht, bleek ik daar al diverse malen langs gereden. Het is de rivier tussen Sneek en IJlst. Tja, wat nou slaperig…. ?

Te veel

Het winkelcentrum bij ons in de buurt bestaat al ruim 45 jaar. In het begin was het winkelaanbod erg divers. Je kon er terecht voor je dagelijkse boodschappen, er was een doe-het-zelf-zaak, diverse modewinkeltjes, een cadeauwinkel, drogist en een boekenwinkel. Natuurlijk een apotheek en een bankkantoor.

Nu is het aanbod totaal veranderd. Waar een winkel uit gaat, komt een (vr)eetzaak. Er zitten nu 2 Chinese eethuisjes, 2 mediterrane eetwinkels, 2 cafés, 3 supermarkten, een toko, 2 bakkerszaken, een viswinkel, een slager, een slijterij, de Hema en nog wat andere zaken die niet alleen eten maar ook andere spullen verkopen. Natuurlijk zit er ook een Kruidvat en een Zeeman, waar ook vooral snoep in overvloed te koop is.

Ik kwam in totaal op 20 eetzaken en 14 non-food winkels, waaronder de apotheek en 3 audi- en opticiëns.

Ik heb geen idee wie beslist welke zaken er in zo’n centrum komen. Maar een wat evenwichtiger aanbod zou beslist niet verkeerd zijn.

Wijsheid

Meteen nadat we de auto geparkeerd hadden, zagen we dit op een raam van een restaurant.

Muziek, in welke vorm dan ook, van vrolijk tot droevig, van populair tot middeleeuws, kan altijd ontroeren. Voor iedereen is wel een stukje muziek te vinden. Wie heeft geen herinneringen aan dat ene chanson, die geweldige schlager of dat magnifieke concert.

En dan maakt het niet uit welk soort muziek het is, hard metal is of romantiek ten top.

Er waren nog meer ramen met andere citaten. Maar deze sprong er voor mij toch echt uit. Shakespaere heeft veel gezegd en geschreven. Maar deze was nieuw voor mij. Ik vind het een citaat om te onthouden.

Veel leuker?

Roken, wie rookt er nou nog? Bijna onze gehele familie is van de sigaret af. Maar hoe dat bij anderen is? Soms lijkt het wel of vooral jonge mensen weer meer gaan roken.

Wat er om de hoek van dit bordje te vinden is, weet ik (nog) niet. Is daar een speciale rookhoek? Wonen daar de gezelligste mensen? Je zou het bijna denken.

Maar nee, we steken er toch maar geen meer op. We zijn inmiddels al vele jaren afgekickt. En aan nieuwe verleidingen hebben we geen behoefte 😉

Blikvanger

Er is een tijd geweest dat we vele kilometers hadden moeten omrijden om dit soort auto’s te zien. Een knalrode Ferrari, zomaar in het wild.

Maar tijden veranderen en interesses ook. Onze kinderen vinden auto’s al lang niet meer zo interessant. De een heeft een fijne maar budgetvriendelijke auto, de ander maakt liever gebruik van een fiets.

Dit exemplaar is alleen nog van belang omdat ik er een blogje over kon maken. Leo en ik raken ook niet warm of koud van zo’n bolide.

Alleen de kleur, die staat ons wel aan. Bijna hetzelfde als die van ons al meer dan 10 jaar oude karretje…..

Geheimen

We keken op Netflix naar “This is a robbery”, het verhaal van de grootste kunstroof aller tijden. Die vond plaats in 1990 in het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston.

Bron: Wikipedia
Rembrandt: Dame en heer
(Antonio van Diemen ? & Maria van Aelst ?)

Leo was niet erg enthousiast over de serie, maar ik keek met veel belangstelling.

Het is geen film, maar een docu-drama. Met interviews, nabeschouwingen en terugblikken. Maar helaas, zonder antwoord op de nog steeds prangende vraag “waar zijn de kunstwerken”?

Misschien dat zoveel jaar na dato er toch nog een keer de beslissende tip gekregen wordt. Of dat per ongeluk een schuilplaats gevonden wordt waar de kunstschatten verborgen liggen….?

Dan zou er ook gezocht kunnen worden wie die dame en heer in het zwart nou eigenlijk zijn. Wat een geheimen om te ontrafelen…!