Het stak uit boven een vuilcontainer en het lag tussen allemaal ander afval. Maar die container stond voor het Museum Boymans-van Beuningen en even dacht ik dat er een fout was gemaakt.Ik heb geen idee wat het was, maar het zou ook zomaar kunt kunnen zijn…
| Echtgenoot stelde vorige week een rondje Nederland met de trein voor. We hadden nog onze “vrij reizen”kaartjes en wilden die niet laten verlopen. Dus vertrokken we gisteren al vroeg van huis om via Amsterdam naar Enkhuizen te reizen. Even koffie gedronken en daarna met de boot naar Stavoren. Dan boemelend naar Leeuwarden en vandaar ook met een boemeltrein naar Groningen. Groningen kennen we van de tijd dat onze oudste er studeerde en we komen er nog steeds graag terug. Dus even door de stad gelopen, glaasje wijn gedronken en heerlijk gegeten. Daarna weer terug richting Rotterdam, via Zwolle en Almere, zodat we de nieuwe Hanzelijn ook eens konden proberen. Dat is een beleving op zich. Onderweg zie de grote grazers van de Oostvaardersplassen in een bijna on-Nederlands landschap. De laatste etappe was van Duivendrecht terug naar Rotterdam. Gewoon fijn, met de trein. |
 |
Een echtpaar boekte vakantie en waren in de veronderstelling dat ze van Los Angeles naar Dakar in Senegal zouden vliegen. Op het vliegveld van Los Angeles werd echter niet de code voor Dakar (DKR) maar DAC (voor Dhaka, Bangladesh) op hun koffers getaped.
Tja, daar sta je dan zo’n 11.000 kilometers van je eigenlijke vakantiedoel af. Leuk is anders, maar zo zie je nog wel eens wat van de wereld. Ze zullen voortaan hun tickets wel goed controleren….
Een terugkerend blog over Nederlandse musea. Van Groningen tot Maastricht, van Enschede tot Hoek van Holland.
Ik ben niet altijd zelf in het besproken museum geweest, want veel informatie is van internet geplukt. Ik sta dan ook niet in voor de informatie. Kijk als je wilt gaan, even op de site van het betreffende museum, die veelal gelinkt is.
Vandaag staat in de schijnwerpers:
 |
Al is het alleen maar voor het nostalgisch gevoel. Het is een museumvoor de liefhebbers van Elvis Presley natuurlijk. Met gouden platen, zijn muziek en allerlei zaken die op Elvis betrekking hebben.
|
| Tot mijn grote schande moet ik bekennen dat ik nog nooit in het Rijksmuseum geweest ben. Nu is het weer helemaal gerestaureerd en dus…. Maar waarom we nou juist deze week daar naar toe wilden, weet ik niet meer. In ieder geval hielden we geen rekening met al die andere mensen, die ook het zelfde plan hadden.Meteen al toen we uit de trein stapten, realiseerden we ons dat dit nou net niét een uitgelezen dag was. Dringen in de tram en bij het museum stond me een rij…. We zijn nog achteraan aangesloten, hebben even gewacht, maar toen werd ons duidelijk dat we beslist een andere dag moeten kiezen. |  |
Maar goed, een dagje Amsterdam is geen straf. We liepen heel op ons gemak kriskras over de grachten en gingen uiteindelijk naar de Hermitage, waar een prachtige tentoonstelling is ingericht over Tsaar Peter de Grote.
’s Avonds nog lekker op een terrasje wat gedronken en op de Zeedijk heerlijk Chinees gegeten.
Al een tijdje wil ik een regelmatig terugkerend blog wijden aan wat er al zoal in Nederlandse musea te vinden is. Van Groningen tot Maastricht, van Enschede tot Hoek van Holland. De grote musea kennen we wel, maar er zijn er nog zoveel meer.
Vandaag staat in de schijnwerpers:
 |
Al vanaf de 15e eeuw is Boskoop het centrum van de boomkwekerij. In het museum is van alles te zien op het gebied van bomen en struiken. Er zijn niet alleen planten, maar ook een oude boomkwekerswoning kan bezichtigd worden. En natuurlijk de gereedschappen, die ook soms nu nog gebruikt worden. Het museum ligt in een mooi gebied, waar je ook heerlijk kunt fietsen. Maar ook wandelen of met een bootje door de vele vaarten die het gebied doorkruisen. En omdat er in 1913 in Boskoop een grote rozententoonstelling gehouden werd, is nu, 100 jaar later, weer van 8 mei tot en met 21 september 2013 een tentoonstelling te zien over de “Koningin der bloemen”. Goed voor een dag in geuren en kleuren. |
Sinds een tijdje volg ik het blog van Limoentje, die in China woont en werkt en regelmatig van haar leven daar vertelt. Zij geeft les op een school en schreef dat de kinderen, als ze naar buiten gaan, altijd een soort van schooluniform aanhebben.
Het is al weer een tijd geleden dat we in China waren en er een grote groep kinderen ons vrolijk begroetten. “Hello, how are you?” vroegen ze allemaal. Maar daarmee hield hun kennis dan wel op. Om onze pogingen om “goeiemorgen” in het Chinees te zeggen, moesten ze onbedaarlijk lachen. Maar ja, wie weet wat wij er van bakten.
 |
Zo heet dus de tentoonstellingin Museum Boijmans-van Beuningen en het is een ode aan het ambachtelijk product. Er is van alles te zien, van woest gebreide truien, fragiel snijwerk, grote stoere meubelen en oud en eigentijds zilverwerk. Mooi en ruimtelijk opgezet en -héél belangrijk- duidelijke uitleg wat alles is. De tentoonstelling loopt nog tot en met 20 mei, dus wil je hem nog zien, moet je toch een beetje voort maken.Het kamerscherm hiernaast lijkt oud, maar bij nader inzien is het van deze tijd en ontworpen door een Nederlands ontwerpbureau.
De mandjes hieronder zijn gemaakt van gespleten wilgentenen (fijnscheen), maar zo fijntjes en ontroerend mooi van vorm. Esmé Hofman is de enige in Nederland die deze techniek beheerst. |
| We gingen gisteren naar Museum Boijmans-van Beuningen om de tentoonstelling “Handmade” te zien. Daarover vertel ik later meer. Maar direct bij de ingang wachtte me een leuke verrassing. Van 1971 tot aan de geboorte van onze oudste in 1976 werkte ik als secretaresse van de afdeling Moderne Kunst in Museum Boijmans. Aan de toenmalige hoofdconservator, Mevrouw Renilde Hammacher, is nu, ter gelegenheid van haar 100e verjaardag, een tentoonstelling gewijd. Met affiches, foto’s, catalogi, brieven en een video met een vrij recent interview. In een aantal zalen boven waren door haar aangeworven kunstwerken tentoongesteld. Daar lag de catalogus van “De metamorfose van het object”, de eerste tentoonstelling waaraan ik meewerkte. Er waren foto’s en affiches van tentoonstellingen zoals Jime Dine en George Segal, die ik vanaf het begin heb zien opbouwen. |
 |
En toen ontdekte ik ineens voor een brief, die nog door mij getypt was. De referentie MK-RH/EH 76/36/4 liet aan duidelijkheid niets te wensen over.
En al is het museum nu totaal veranderd en raak ik er zelfs de weg een beetje kwijt, ik denk nog altijd met veel plezier terug aan die leuke jaren. Het was een topbaan!!
Dit bord fotografeerde ik in Hiroshima, Japan. Het geeft aan welke treinen er aankomen en vertrekken. Nou ja, dat is nogal logisch op een station. Maar die treinen hebben allemaal een andere lengte. En daarom staat heel duidelijk aangegeven ter hoogte van welk nummer in de perronvloer de wagens halt houden. En dat is zo precies dat Japanners rustig staan te lezen en bijna zonder op of om te zien in de trein stappen. Het is namelijk altijd goed.
De ervaring met (internationale) treinen hier in Rotterdam of Utrecht geeft een heel ander beeld. Vraag het aan de NS-medewerkster en je krijgt “zo ongeveer daar” te horen. En als de trein dan binnen rolt, blijk je nog tientallen meters te moeten rennen.
Ze zouden eens in Japan stage moeten lopen, die managers van de NS.
