Huis

In een buitenwijk van Tallinn (Estland)  zette ik dit huis net op de foto, toen de bewoonster er aan kwam. Ze vertelde dat het huis was gebouwd door de overgrootvader van haar man. In de sovjettijd werd het geconfiskeerd en woonden er 5 families in. Het was verwaarloosd. Na veel rechtszaken was het nu weer in bezit van de familie. Het dak was aardig verroest, maar nog helemaal origineel, Het moest wel nodig worden gerepareerd.

Maar dat kost veel geld en zij wilde liever reizen.De andere familieleden hadden ook geen zin om de renovatie ter hand te nemen.

We vroegen of er misschien subsidie-potjes voor waren. Maar dat bleek een te westerse gedachte. Nee, helaas, alles moest zelf betaald worden. Dus moest de opknapbeurt nog even wachten, zoals bij heel veel huizen …

Baltische Staten

Onze vakantie zit er al weer een paar dagen op. We maakten een rondreis door Estland, Letland en Litouwen.
In eerste instantie wilden we het hele traject met onze eigen auto, maar dat waren toch wel heel veel kilometers om te rijden. Dus wijzigden we onze plannen en boekten we een vlucht naar Riga en reserveerden er een huurauto.
De landen trokken ons al een hele tijd aan. En voldeed het aan onze verwachtingen? Ja en nee.
De natuur is er prachtig, de stilte soms oorverdovend en de steden hebben een speciale sfeer.

Maar de wegen zijn lang, recht en nogal saai. In de steden is het verkeer chaotisch, op de buitenwegen kun je kilometers rijden zonder tegenliggers of achteropkomend verkeer. En dat is een verademing. Al scheuren ze wel weer als gekken over de wegen, of die nou goed geasfalteerd zijn of “under construction”. De steentjes vlogen ons soms om de oren. In drie weken meer dan 2500 kilometer afleggen is veel, dus moeten we alle indrukken nog even verwerken. De komende tijd zal ik hier stukje bij beetje onze reiservaringen vertellen.

Kijk omlaag

Het loont om zo nu en dan eens omlaag te kijken. Soms vind je iets, soms valt ineens je oog op iets bijzonders. Zoals hier, in Nagasaki, waar de boot met de Nederlandse vlag herinnert aan de Hollanders, die er eeuwen geleden als enige buitenlanders mochten aanleggen. je “Deshima”  is gerestaureerd en in min of meer “originele staat” te bezoeken.

Trap

Deze trap is te vinden in Essen, in een tot museum omgebouwd steenkolenmijn-complex. De gebouwen maken sinds 2002 deel uit van het UNESCO Werelderfgoed.  Ik heb er al eerder over geschreven en vind het zeker een bezoek waard!

De verbouwing van het complex stond onder leiding van OMA, het architectenbureau van Rem Koolhaas, en het heeft dus ook een link met Rotterdam.

Stationnetje

De reis die ik naar Cornwall maakte, was eigenlijk bedoeld voor doorgewinterde Rosamunde Pilcher-fans. Irene en ik hadden wel wat van haar gelezen, maar wij wilden gewoon een mooi stukje Cornwall zien.

Toch had het wel wat om op dit stationnetje te staan, want het speelt heel vaak een rol in de verhalen van Rosamunde Pilcher.

Kantfabriek

Gisteren was ik in Museum De Kantfabriek in Horst. De rit met de trein, helemaal naar de andere kant van het land, was het zeker waard. De Kantfabriek is een klein, maar leuk museum. Oude kantklos-machines, stoffen en kant en aan kant en textiel gerelateerde zaken staan opgesteld in een grote hal. Je waant je er echt in een fabriek, zeker wanneer de machines in werking worden gesteld.

Ik werd rondgeleid door een vriendelijke vrijwilliger. Hij vertelde me uitgebreid over de geschiedenis van de fabriek en liet de machines ook allemaal draaien. Onder luid lawaai rolde het kant uit de apparaten.Niet alleen de eigen collectie is te zien, ook worden regelmatig tentoonstellingen over allerlei textiele zaken georganiseerd.

Kijk voor meer info op de website van De Kantfabriek.

Oudhollands

Op het eiland Tiengemeten, zomaar langs de weg een stalletje met snoepjes. Geen mevrouw of meneer om de centjes in ontvangst te nemen, maar een busje waar je het in kon doen. Oudhollands snoep, op ouderwetse manier aan de man/vrouw gebracht en met een ouderwets vertrouwen in de eerlijkheid van de menschen 😉