Ergernis

Wat heb ik me deze week geërgerd aan de berichtgeving rondom de dood van Margaret Thatcher.
Op het Nederlandse nieuws was vooral aandacht voor de feestjes die gehouden werden omdat ze was overleden.
Margaret Thatcher was een controversieel politica. Niet iedereen was het eens met haar standpunten, maar in een democratie mag dat. Dat er mensen zijn die geen traan zullen laten over haar dood, okay. Maar uitbundig feestvieren en dat ook uitgebreid tonen op de TV, dat hoeft toch helemaal niet.
Nee dan Arte, die ruim plaats maakte voor een documentaire. Die overigens niet alleen de positieve kanten van haar politiek liet zien. Maar haar daarmee wel een mooier en beter eerbetoon gaf dan de Nederlandse Omroep.
 

 

Pudding Tarzan

Dit was de favoriete zoethoud-film als onze jongens ziek waren. Liggend op de bank, met ernaast een krukje waarop sap en koekjes.  Ik geloof dat we het begin van deze film niet eens goed hadden opgenomen. Maar dat weerhield onze jongens er niet van om hem keer op keer te bekijken. Toen ik deze week het boekenweek geschenk van de bibliotheek kreeg, zag ik dat de film gemaakt was naar aanleiding van het boek.
Zoeken op You Tube leverde alleen het begin van de film op, maar het houterige Nederlands herkende ik meteen:

 

Sint Jozef

Ik ben helemaal niet kerks opgevoed en heb dus ook niets met naamdagen. Maar op zoek naar dit recept, las ik dat het in Spanje vaak op 19 maart, de dag van Sint Jozef, wordt gegeten.
Wie wil, kan het dus nog maken voor het toetje van vanavond:

Creme Catalana (4 personen)
2,5 dl melk
2,5 dl room
75 gram suiker
20 gr. gram maizena
1 vanillestokje
1 kaneelstokje
Schil van 1 sinaasappel
4 eidooiers
(evt. een scheutje Grand Marinier)Breng de melk, met daarin sinaasappelschil, kaneelstokje, vanillestokje en steranijs langzaam aan de kook. Schenk eventueel een scheutje Grand Marnier bij de melk.
Neem een ruime mengschaal en doe er enkel de dooiers in. Klop ze even los met een garde.
 


(De eiwitten worden niet gebruikt. Bewaar ze voor een andere bereiding.) Giet er de suiker bij en klop de twee ingrediënten tot ze goed gemengd zijn. Voeg de maïzena toe en meng opnieuw.
Plaats een zeefje boven het eiermengsel en giet de warme kruidige melk erdoor, zodat de smaakmakers er uit gezeefd worden. Meng alles kort met de garde en giet de crème terug in de pan. Verhit op zacht vuur en blijf enkele minuten ononderbroken roeren met de garde, tot de crème voldoende gebonden is. (Vergelijkbaar met pudding.) Laat de crème heel even ‘bubbelen’ en zet het vuur af.
Schenk de warme ‘crema Catalana’ in éénpersoonsschaaltjes. Plaats de schaaltjes in de koelkast en laat de crema Catalana een paar uur opstijven.

Voor de afwerking strooi je er een dun laagje suiker op, die met een keukenbrandertjegoudbruin gebrand wordt.

EET SMAKELIJK!

(Bron: Dagelijkse kost)

Gouden ouwetjes

  Het gebeurt niet vaak dat ik voor een TV-programma warm loop. Maar vanavond zit ik zeker voor de buis om te kijken naar het BNN-programma “Golden Oldies”.
Ik wil zien hoe het verder gaat met de bejaardenhuisbewoners die met elkaar een nieuw koor vormen. En zich dan niet laten leiden door “we doen het nu een beetje rustiger an…” maar helemaal gaan voor “We will rock you” van Queen of een stevig nummer van Status Quo.
Heerlijk om te zien en te horen!

Vroeger kon je lachen….

Nou ja, da’s een beetje overdreven. Ik lach nog heel vaak, je moet alleen overal wel de humor er van inzien.

Maar het is ook de titel van een boek van Simon Carmiggelt. Eén van de vele die hier in de boekenkast achter me staan. Kleine korte stukjes, die dagelijks in de krant verschenen en en die wij gretig lazen. Nog steeds vind ik ze zeer to the point en lezenswaardig.
Dit is de man die ze schreef:

Vooroordeel

Naar aanleiding van het overlijden van Ellen Blazer werd laatst midden in de nacht de uitzending “Schitterend in de schaduw” uitgezonden. Ik keek ernaar vanuit mijn bed. Het was interessant, maar op een bepaald moment ook heel opmerkelijk. Of had ik dat nou gedroomd? Ik bekeek de uitzending nogmaals via “Uitzending gemist” en nee hoor, gedroomd had ik helemaal niet. In de 23e minuut gebeurde het. Sonja bekende dat zij en Ellen Blazer bij een sollicitatie van een redacteur toch wel even twijfels hadden of ze hem zouden aannemen. Waarom die twijfel? Had de man iets misdaan? Welnee, maar ja hij reed wel in een Opel……
Sonja, die propageerde dat alles moest kunnen, dat we onbevooroordeeld de mensen om ons heen moesten bekijken, die liet zich bijna leiden door het vooroordeel dat iemand met een Opel toch niet zou kunnen. En daar viel Sonja bij mij volledig door de mand.

Hier is de uitzending nogmaals te zien. Heb je geen geduld om alles te bekijken, schuif dan snel door naar de 23e minuut!