 |
Mijn vader vond het helemaal niet nodig dat ik mijn rijbewijs zou gaan halen. “Je zult toch nooit een auto kunnen betalen”, was zijn mening. Maar een rijbewijs is ook gewoon handig, dus besloot ik om rijlessen te nemen. Je weet immers maar nooit.
Een held in het verkeer was ik zeker niet. Na heel veel lessen deed ik examen en daar moest ik straatje keren. Totaal in paniek bleef ik aan het stuur draaien en alleen door een ingreep van de examinator werd voorkomen dat ik mezelf rond een lantaarnpaal vouwde. Dus gezakt, helaas. |
Category Archives: Persoonlijk
Bonnetjes
| Bij de supermarkt ratelen ze een heel riedeltje af bij het betalen. Wilt u koopzegels, gratis bonnen, had u nog sstatiegeldbonnen, wilt u wuppies, guppies of wat voor beessies er op dat moment hot zijn?”” Tegenwoordig vraagt de kassière ook nog “wilt u de bon?” Ja natuurlijk wil ik de bon.Om te controleren of er geen fouten zijn gemaakt. |  |
Laatst was er een verkeerde code ingetypt. Dat scheelde toch behoorlijk. Maar aan de hand van de bon kwam de chef van de zaak er al snel achter wat er fout was gegaan.
Ik vroeg laatst bij de grootgrutter waarom ze dat nou opeens vragen van die bonnen. En het antwoord was: “Omdat veel mensen die bon toch meteen weggooien. Zo besparen we papier en dat is beter voor het milieu.”
Nou ja, wel spullen verkopen, met irritante en overbodige verpakkingen en dan op die fluttige bonnetjes bezuinigen…
Deel dit op:
Waterstoker (3)
 |
Die waterstoker (zie ook waterstoker en waterstoker (2)) bracht nog meer herinneringen. Want ineens zag ik ook weer dat de kolen gebracht werden.
Die werden bezorgd door “oom Thomas” een vriend van mijn vader. Hij had een waterstokerij in het Zwaanshals, in noord Rotterdam. |
Deel dit op:
Korset
| Het schoonheidsideaal van vroeger was een wespentaille. En om die te bereiken hesen vrouwen zich in corsetten, die met lange veters werden ingeregen. Ik zie het korset van mijn moeder nog liggen in het kleine slaapkamertje. Van oudroze katoen, met een lange rij gaatjes en lange veters…. Erg sexy zag het er niet uit. Integendeel, ik heb sindsdien een afschuw van dat soort roze.
Later kwamen de stepins, met jarretelles eraanvast. Als tiener droeg ik er ook een. . Maar na een tijdje ging hij de vuilnisbak in. Liever natuur dan zo’n onding! Nu zie ik op de TV en in allerlei reclameblaadjes weer zulk soort dingen opdagen. De fabrikanten verzinnen er mooie namen voor, maar het blijft toch een benauwend, ingebakerd te zijn. Maar alleen voor vrouwen. Waarom? Er zijn toch ook zat mannen die hun (bier)buikje zouden kunnen verhullen met zo’n elastieken koker. |
 |
Deel dit op:
Boeken
 |
Bij De Slegte zag ik vorige week bij de tweedehands boeken Dr. Doolittle staan. Meteen was ik weer kind, thuis op de grond naast de kachel. Helemaal verdiept in het verhaal van de man die praten kon met dieren.
Ik vond lezen heerlijk. Eerst huurde ik boeken uit het kleine bibliotheek-winkeltje tegenover ons. Elke week één deel. Dat leverde de eigenaar de bijnaam “Perdeel” op. Er was een serie over een Engels kostschoolmeisje, maar haar naam is me ontschoten. Toen Joop ter Heul, de boeken van Top Naeff, die zo triestig konden zijn. En niet te vergeten de boeken die mijn zus nog had, zoals “Stans van de vijfjarige”. Later in een opruimbui verkocht, jammer! |
Maar al gauw was me dat niet genoeg en kreeg ik een abonnement op de Gemeentelijke Jeugdbieb.
Daar ontdekte ik de boeken van Jean Plaidy, over historische figuren zoals Catharina de Medici, Isabella van Castilië en Hendrik VIII. Urenlang kon ik me verliezen in de geschiedenis. Ook las ik graag biografieën over schilders en zo.
Inmiddels kan ik me een leven zonder boeken niet meer voorstellen. Op vakantie gaan er altijd een paar mee. Nu vooral detectives, maar ook nog steeds historische romans. Zoals de boeken van Tracy Chevalier. En boeken over het leven in China of Japan. Er is genoeg te vinden, dus vervelen hoef ik me niet.
Deel dit op:
Yoga
| Wie er niets voor voelt om zich wekelijks in allerlei bochten te wringen op een yogamatje, kan nu deze koekjes bestellen.
Ze moeten uit Amerika komen, stonden in het blad van Oprah Winfrey en zullen dus wel een hit zijn. Dik zul je er wel niet van worden, want een doos met deze 10 stuks kost maar liefst $ 35,00. Die eet je dus niet hap-snap achter elkaar op. |
 |
Wie ze wil proeven, hier kun je ze bestellen. Maar ik wacht nog even 😉
Ik ga morgen wel weer gewoon naar yogales!
Deel dit op:
Codering
| Een kennis vertelde dat er op zijn werk een onnoemelijk aantal formulieren met elk hun eigen code werd gebruikt: P45, P60, P11D en nog veel meer.
Op een dag stond hij in de kantine en bestudeerde het lunchmenu. “Goeie genade, ze hebben nu ook al codenummers aan het eten gegeven. Wat in vredesnaam is een “P122A”? Een behulpzame collega legde het uit: dat heet een PIZZA.
|
 |
Deel dit op:
Kopje koffie
Vorige week waren we in Brugge en hadden het mooiste weer van de laatste weken.
En dan is het leven verrukkelijk. In het zonnetje, op een terrasje, geen haast, geen verplichtingen en zo’n heerlijk kopje koffie.
Deel dit op:
iPod of eiPott?
| De firma Koziol brengt een nieuw eierdopje op de markt en wilde het eiPott noemen. Maar dat mag niet van Apple, die de naam teveel op iPod vindt lijken.
Eerst dacht ik, wat een onzin. een muziekapparaat lijkt in de verste verte niet op een eierdopje. Maar toen zag ik de foto en ja….. Maar als ik directeur van Apple was geweest, had ik een superorder geplaatst en bij elke iPod een eiPott cadeau gegeven. Veel positievere reclame, toch? |
 |
Deel dit op:
Vakantiewerk
 |
Morgen beginnen de lessen op de Rotterdamse Snijschool weer.
Voor deze zomervakantie had ik mezelf voorgenomen om het denim jasje af te maken. Erg vlotten deed het niet. Maar vanmiddag, om kwart over vijf, dus nog net op tijd, was het dan toch klaar. Helemaal op eigen kracht gemaakt en ik ben er niet ontevreden over. Nu nog de keuring van de professionals… |
