| Ik vond dit wel een grappig reclamebord. Het is pure nostalgie…
Maar zou het nu nog wel kunnen? |
 |
Category Archives: Persoonlijk
Aalscholver
 |
Op weg naar huis vanaf de metro heb ik twee keuzes: uitstappen bij de op één na laatste halte en door de wijktuin lopen of helemaal mee tot het eind en dan nog even wat winkelen. Het hangt een beetje van mijn bui af. Maar als het redelijk weer is, neem ik meestal de wijktuin. |
Een klein stukje ruige natuur tussen de hoge flats. En als je een beetje geluk hebt, met een bijzondere ontmoeting.
Zoals hier, dit voorjaar. De zon laat zich even zien en meneer Aalscholver laat zijn verenpak drogen.
Deel dit op:
Detectives
| Ach ja, iedereen gaat tenslotte met pensioen. Dus ook knorrige oude TV-dectectives, zoals Inspector Frost. Jarenlang heeft hij op een heel persoonlijke manier louche en complexe zaken opgelost. Met behulp van of ondanks de tegenwerking van Mullet. Viel hij uit tegen halsstarrige leugenaars en verdacht hij ook weleens de verkeerde van moord. En dat vond ik nou zo leuk. Hij was vooral heel menselijk met heel herkenbare trekjes. De slordigheid, het gebrek aan zin om de administratie bij te houden. Zijn gemopper en het jennen van elke nieuwe medewerker. En zijn ietwat troosteloos bestaan als weduwnaar. |
 |
Ik zal het zeker missen. Ik wacht dus maar op de herhalingen, die zeker weer komen gaan. Want de DVD´s kopen, dat gaat me weer te ver.
Voor deze allerlaatste aflevering is niet één, maar zijn er drie eindes gemaakt. Op de site van de KRO zijn de alternatieve eindafleveringen vanaf vandaag te zien.
Deel dit op:
Grenspost
Grenspost
Flarden in visioen gedrenkte wolk reizen in cyclonen rond
Rothonden vermaken zich met zielen in hun kaken malen
Uit het holst van het moeras wellen ongenaakbare vocalen
Dat vervloekte ritme altijd van gerammel & geknor van lege magen
Bij de laatste grenspost (waar ze wisten dat ze onbestaanbaar waren)
staat de felbegeerde oud-gereformeerde Nazidame zich te schroeien
aan de roodroodgloeiende noverbermist; pooiers op trompet,
zwijgend groepsportret van singer-songwriters op bloesems en frambozen,
pose met een supersonisch voetbalmeisje in een elfmans-opklapbed
Ze zeiden dat het eigenlijk m’n moeder was
Ze spraken voetstoots af dat ze m’n dochter was
Jullie namen alles aan wat stom en jong en grijs en krom was
O! De grote monitoren, de oren, de motoren, spoorlozen,
al die overrijpe snoevers en vooral die niet te missen
show van honger en vergelding voor de ramen
De vermissing lijkt vooral op de bevrijding uit een ander ongewisse
Uit: Zwarte Gaten – Hans Verhagen
ISBN 9789038890609
Naar aanleiding van dit gedicht werd onder meer dit filmpje gemaakt:
En wie meer wil weten over de maker van het filmpje, klikt hier.
Deel dit op:
Sinterklaas
| Zelfs een respectabele heilige als Sinterklaas moet met zijn tijd meegaan. Want een briefje schrijven doen kinderen niet meer, ze sturen liever een SMS-je:
Ik stuur de Sint een SMS’je Ik heb een lange lijst gemaakt van allerhande dingen Ik stuur de Sint een SMS’je tekst: Ivo de Wijs |
 |
Deel dit op:
Beweging
| Wat een lastige opgave bij Take-a-pic deze keer. Want ik ben geneigd alle “bewogen” foto’s meteen weg te doen. Dat werd dus spitten in het archief. Maar soms maak ik wel met opzet een bewogen foto. Zoals hier, in 2003 in Bejing. Het is kerstavond en een beetje mistig. Maar de stroom auto’s blijft constant in beweging. |
 |
Deel dit op:
Niet wat het lijkt…
Een vrolijk gedekte tafel, geroezemoes op de achtergrond. Het lijkt wel een bruiloftsfeest.
Maar dan….
Kijk maar hoe het verder gaat (en niet ongeduldig worden, want de start is nogal traag!)
Deel dit op:
Moderne techniek
 |
De moderne techniek staat voor niets. Moest je vroeger voor een eenvoudig telefoongesprek doorverbonden worden, door een telefoniste die met kabels en zo in de weer ging, tegenwoordig toets je iets op je mobiel in en binnen een paar tellen heb je de ander aan de lijn. Oké, het kost een paar Eurocenten. Wil je alleen maar iets meedelen, dan stuur je een SMS-je. Ook al zo’n vinding van deze tijd. Dacht ik het nooit in mijn vingers te krijgen, nu koste het me bijna geen moeite meer. |
Maar wat doe je nou, als je een behoorlijk lang gesprek wil, met iemand in Verwegistan bijvoorbeeld? Ook daar heeft de techniek een antwoord op: dan ga je skypen. En dat is helemaal te gek! Vanmiddag kregen we een SMS-ja van onze reislustige zoon. Hij zou zo rond drieën met ons skypen. Dus gauw de account weer opgefrist en daar zaten we dan, helemaal in de startblokken. Jammer, jammer, ons technisch vernuft is ietwat verouderd en we hoorden hem wel, maar hij ons niet.
Toch is het uiteindelijk gelukt! En hoe, bijna 40 minuten hebben we zijn stem luid en duidelijk kunnen horen en hij de onze. Hij kon ons zelfs zien, maar in het Indiase internetcafé was geen webcam, dus moesten wij het zonder beeld stellen.
We zijn er nog beduusd van. Dat het tegenwoordig allemaal mogelijk is…. En natuurlijk zijn we weer helemaal op de hoogte van zijn belevenissen. Ja, het gaat goed. Hij is nog even in de relaxte mood. Binnenkort volgen er weer verhalen op zijn blog.
Deel dit op:
Vrouwengelijkheid
 |
In een interview met Lulu Wang las ik dat één van de goede dingen van het communisme is dat vrouwen gelijk(waardig) zijn.
Volgens de Chinezen dragen vrouwen de helft van de hemel; de andere helft wordt door de mannen gedragen. Dat is heel poëtisch voorgesteld. Maar de praktijk is toch anders. Ik zag in China vrouwen zich afbeulen op bouwwerken, sjouwen met zware lasten en hele lange arbeidsdagen maken. |
Dit oude (?) vrouwtje moest kilometers lopen met een takkenlast op haar schouders. En de grote manden met porselein, die de marktkoopvrouw droeg, waren zelfs voor Leo te zwaar! Maar met een lachje schoof ze de lat op haar schouders en dribbelde weg. Ons verbaasd achterlatend.
Deel dit op:
Rooms with a view
| Er was een tijd dat alleen dit gebouw op het einde van het havenhoofd stond. Het had zijn functie verloren, dreigde te vervallen, totdat het werd omgetoverd in een hotel.
Inmiddels is het een begrip in Rotterdam en wijde omgeving: Hotel New York We hebben er één nacht geslapen, alweer lang geleden. We genoten van het uitzicht en wilden eigenlijk helemaal niet naar bed. |
 |
Ook al staat het nu te midden van grote wolkenkrabbers, het blijft een uniek Rotterdams plekje.
