| Zodra het nieuwe jaar begonnen is, zegt echtgenoot vrolijk “nog 8 maanden en dan liggen er al weer boterletters in de etalages”. Hij plaagt me dan een beetje, omdat ik zo vaak verzucht dat het “leven en de tijd zo snel gaan”.
Maar nu heb ik vorige week al twee keer “Kerst”voorbij zien gaan. Eén keer merkte iemand op dat de eerste kerstfolder al binnen was en iemand maakte al kerstkaarten (het waren beide Amerikaanse sites, die zijn er weliswaar altijd al wat vroeg mee bezig). Het moet echt niet gekker worden. De zomer is nog maar nauwelijks begonnen, ik wil nog helemaal niet aan rood/groene slingers denken. Ik hou het nog eventjes op witte wijn, ijsblokjes en zonnebloemen! |
 |
Category Archives: Persoonlijk
Botanische tuin
Een botanische tuin is altijd wel een bezoekje waard, maar die in Tartu (Estland) is dat zeker. Mooi aangelegd, heel veel te zien en met een mooie kas.
Gelukkig werkte het weer mee, zodat we tussen de buien door de tuin in de zon konden bekijken. Nou ja, regen heeft ook zijn voordelen, want alles stond er fris en zeer groen bij. Ik was helemaal weg van deze prachtige Agapanthus.
Deel dit op:
Flinke klus
Het Centraal Station in Rotterdam wordt vernieuwd. De sloop van het oude gebouw ging met enige tranen van de Rotterdammers gepaard. Hoe het nieuwe gebouw ontvangen zal worden is nog de vraag. Maar hier zie je het stukje bij beetje te voorschijn komen.
Het is een gigantische klus, want het spoorverkeer moet gewoon doorgaan. Dus klauteren reizigers over noodtrappen, worden winkeltjes verplaatst en zoek je je soms een ongeluk.
Maar ik vind het vooral bewonderenswaardig hoe de architecten, samen met de bouwers dit tot een goed einde gaan brengen.
Deel dit op:
Tour de France
| Vroeger luisterde mijn vader al naar de reportages over de Tour de France. Gewoon op de radio. Het beeld moest je maar zelf invullen. En ik vond dat best leuk. Later luisterde ik, al druk doende in het huishouden, naar Radio Tour de France, maar dat was vooral voor de vele Franse liedjes die daar voorbij kwamen. In 2008 was de Tour de France een mooie reden om even op bed te gaan liggen kijken. |
 |
Door de bestralingen was ik soms hondsmoe en sliep ik meestal meteen, ondanks al het lawaai.
Inmiddels is het een vast gegeven geworden. Smoezen zijn niet nodig, we vinden het vooral gezellig en dus staat de TV aan, waarop de renners zich een weg beulen door regen, wind of bloedhitte. We kijken verschrikt op als er een valpartij wordt gemaakt. En we volgen de verrichtingen van Johnny Hoogeland, Bauke Mollema en alle anderen. Verstand van wielrennen hebben we niet, wel enorme bewondering voor de doordouwers op de pedalen.
Tour de France – het echte zomergevoel!
Deel dit op:
Baltische Staten
| De eerste avond in Riga vonden we bij toeval een gezellig restaurant, waar niet de geijkte touristenkost werd geserveerd, maar echt Letse gerechten op het menu stonden. Later bleek dat deze zaak Vermantis deel uitmaakte van Lido. De aankleding is misschien een beetje kitsch en je moet er zelf je gerechten uitzoeken. Maar er is zo veel keus, van soepen en salades, vis of vlees, rijst of aardappelen tot heerlijke toetjes. Drink er bier, kwass (hierover later meer) of melk bij! |
 |
Deel dit op:
Stil
Na zijn reis naar India zou oudste zoon even bij ons logeren, totdat hij weer een woning had. Een of twee weekjes, dus dat was te overzien.
Maar ja, soms lopen dingen anders. Geen baan, geen woning, dat is de regel in Nederland. Ook al had hij nog een aardig achterdeurtje, geen huisbaas wilde hem een woning verhuren. Dus moest er eerst een baan gevonden worden. En zo werden weken maanden. We begonnen er al aardig aan te wennen. ‘s-Morgens samen ontbijten, ‘s-middags gezamenlijk iets drinken. Elke avond een gezonde maaltijd, want ja, je kind geef je toch het allerbeste, nietwaar. Of hij kookte voor ons iets pittigs en exotisch. We vonden het eigenlijk wel heel gezellig, lekker knus.
Maar hij vond weer een baan én een leuk appartementje in hartje Rotterdam. Afgelopen weekend is hij verhuisd. En wij? We vinden het nu een beetje stil in huis. Moeten gewoon eventjes wennen aan de nieuwe “oude” situatie.
Deel dit op:
Huis
| In een buitenwijk van Tallinn (Estland) zette ik dit huis net op de foto, toen de bewoonster er aan kwam. Ze vertelde dat het huis was gebouwd door de overgrootvader van haar man. In de sovjettijd werd het geconfiskeerd en woonden er 5 families in. Het was verwaarloosd. Na veel rechtszaken was het nu weer in bezit van de familie. Het dak was aardig verroest, maar nog helemaal origineel, Het moest wel nodig worden gerepareerd. |  |
Maar dat kost veel geld en zij wilde liever reizen.De andere familieleden hadden ook geen zin om de renovatie ter hand te nemen.
We vroegen of er misschien subsidie-potjes voor waren. Maar dat bleek een te westerse gedachte. Nee, helaas, alles moest zelf betaald worden. Dus moest de opknapbeurt nog even wachten, zoals bij heel veel huizen …
Deel dit op:
Onzin
 |
Tja, je kunt als reclamebureau natuurlijk niet tegen je opdrachtgever zeggen dat je de waarheid nooit geweld zult aandoen. Dus een beetje overdrijven mag heus wel. Maar dit vind ik toch tenenkrommende onzin “met Nobelprijswinnende Hydra IQ technologie”. Wie verzint er nou zo iets? |
En wat mag dat dan wel zijn? Nobelprijs, voor wat? Voor de vrede, voor medicijnen, voor wiskunde?
En dan zou het ook nog “dagenlang” hydrateren.. Ammehoela, want verderop staat een soort logootje met “non-stop HYDRA IQ 24 h”. En dat is toch nog steeds maar één etmaal en geen dagen…
En al zorgt de fabrikant al 100 jaar voor onze huid, ik ga dit niet kopen!
Deel dit op:
Baltische Staten
| Onze vakantie zit er al weer een paar dagen op. We maakten een rondreis door Estland, Letland en Litouwen. In eerste instantie wilden we het hele traject met onze eigen auto, maar dat waren toch wel heel veel kilometers om te rijden. Dus wijzigden we onze plannen en boekten we een vlucht naar Riga en reserveerden er een huurauto. De landen trokken ons al een hele tijd aan. En voldeed het aan onze verwachtingen? Ja en nee. De natuur is er prachtig, de stilte soms oorverdovend en de steden hebben een speciale sfeer. |
 |
Maar de wegen zijn lang, recht en nogal saai. In de steden is het verkeer chaotisch, op de buitenwegen kun je kilometers rijden zonder tegenliggers of achteropkomend verkeer. En dat is een verademing. Al scheuren ze wel weer als gekken over de wegen, of die nou goed geasfalteerd zijn of “under construction”. De steentjes vlogen ons soms om de oren. In drie weken meer dan 2500 kilometer afleggen is veel, dus moeten we alle indrukken nog even verwerken. De komende tijd zal ik hier stukje bij beetje onze reiservaringen vertellen.
Deel dit op:
Kijk omlaag
Het loont om zo nu en dan eens omlaag te kijken. Soms vind je iets, soms valt ineens je oog op iets bijzonders. Zoals hier, in Nagasaki, waar de boot met de Nederlandse vlag herinnert aan de Hollanders, die er eeuwen geleden als enige buitenlanders mochten aanleggen. je “Deshima” is gerestaureerd en in min of meer “originele staat” te bezoeken.
