Category Archives: Persoonlijk
Geluiden
Eindelijk is het dan mooi weer en kunnen we in het zonnetje buiten in de tuin koffie drinken, lezen, lunchen. Of werken, want al die regen heeft natuurlijk het onkruid welig laten tieren.
Maar mijn plezier wordt soms danig verpest door de geluiden rond om me. Is het geen hogedrukspuit, dan is er wel een schuur- of boormachine bezig. Of wordt ergens met een elektrische grasmaaier een postzegelgazonnetje gemaaid.
Toch zijn het niet die geluiden, die me het meest ergeren. Het is het vrijwel onophoudelijke gegil van kinderen. Niet een beetje, niet om een zere knie of beknelde vinger. Maar het schrille hoge gillen dat sommige kinderen tegenwoordig constant bezigen. Het gaat me door merg en been, want het is ook nog eens op volle sterkte.
En geen corrigerende stem op de achtergrond. Geen moeder, vader, opa of oma die eens opmerkt dat het ook wel zachter of zelf zonder gillen kan.
Natuurlijk moeten kinderen spelen en dat gaat niet in doodse stilte. Ze mogen van mij best praten, lachen, zingen. En als dat soms uit volle borst is, prima. Maar zodra het klinkt als Maria Callas in barensnood, zou er toch wel eens tot stilte gemaand kunnen worden!
Heerlijk
Heerlijke muziek, die ik altijd kan horen:
Bentobox
| De vertaling van Bentobox is, geloof ik, “eten in een doos”. Maar dat is wel een heel simpele benadering. Want in Japan zijn bentoboxes bijna een soort van kunstvorm. Niet zomaar wat boterhammen met beleg ertussen en een appeltje erbij. Verre van dat. De bentoboxes die overal te koop zijn, zien er uit als klein juwelendoosjes. Met sushi, verpakte rijst en fraaie mini-zakjes sojasaus. En dat zijn dan nog maar de gewone. Japanse moeders maken waarschijnlijk nog veel mooiere. De New Yorkse advocate Megan Noh maakt ook prachtige bentoboxes, die ze dan ook op haar site publiceert. Ik vind het bijna jammer dat ik geen lunchdozen meer hoef klaar te maken. Slechte etertjes zou je misschien wel kunnen verleiden met zo’n klein eetbaar kunstwerkje. |
Zelfgemaakt
Zomercarnaval
Hortus
Vorig week zomaar cadeau gekregen, een prachtig boekje over de Hortus van de VU in Amsterdam.
De Hortus ligt op een plekje waar je dat niet zo snel vermoedt. Achter het VU Medisch Centrum, aan de Van de Boechorststraat 8 in Amsterdam
Eigenlijk is de tuin nog helemaal niet zo oud, maar wel het bezoeken waard. En als je geen gelegenheid hebt om er naar toe te gaan, dan is het boekje een aanrader. Er staan prachtige foto’s in, maar ook mooie verhalen over de mensen die de tuin letterlijk “tot leven” wekken.
De tuin wordt bedreigd door geldgebrek, maar ook doordat men op de grond maar wat graag iets anders zou willen bouwen. Maar zo iets unieks in een verder tamelijk dor kantorenlandschap mag eigenlijk toch niet verdwijnen.
Olympische Spelen
Alle sportfreaks zullen wel de zomer van hun leven hebben. Want op Nederland 1 is het sport, sport, nog eens sport.
Voor mij hoeft dat niet, maar ja smaken verschillen. En al die topsport hoeft voor mij al helemaal niet. Alles wordt geregeerd door de sponsors en het grote geld.
Nee, dan dit:
4 gouden medailles voor Fanny Blankers-Koen. Een gewone, maar supersnelle huisvrouw!!
Monumentaal
In de meeste Oost-Europese landen zijn de beelden uit de communistische tijd vernietigd. Veel is daaraan niet verloren gegaan, want meestal waren deze kunstuitingen nogal bombastisch en vooral gemaakt ter meerdere glorie van een dictator.
Maar in het Mementopark in Boedapest zijn een groot aantal beelden uit die tijd juist bij elkaar gebracht. Het toont de grootheidswaanzin van de machthebbers, maar tegelijkertijd is het zeer bezienswaardig. Enorme beelden van Marx, Stalin en vele anderen. En ook deze beeldengroep van krijgshaftige soldaten, met bajonetten op hun geweer. Angstaanjagend vond ik het.
Deze week is “beelden” ook het thema van Stuureenfoto.








