| Op de terugreis van onze vakantie in Oostenrijk tankten we langs de Autobahn. De meneer hier had nogal lang te doen en toen we goed keken, zagen we waarom. Nadat hij zijn auto had volgetankt, haalde hij nog minstens 2 grote jerrycans te voorschijn, die hij vulde met benzine en achter de voorbank in zijn autootje zette. Ik vind dat nogal dom. Het scheelt misschien een paar Euro, maar het risico dat je loopt is zo groot. Ik moet er niet aan denken, want één vonkje is al voldoende om ……. |
 |
Zelf ben ik niet begiftigd met lang haar. Met veel moeite lukt het me om het tot mijn schouders te laten groeien. Ik kan dan ook een beetje jaloers zijn op vrouwen met heel lang haar. Het haar van deze vrouw in Zuid China moet ook wel heel lang zijn als je het in zo’n grote wrong kunt draaien.
Ook een soort van “versiering” dus, het thema van deze week bij Stuureenfoto
In de wijk waar ik woon zijn een heleboel straten en wegen vernoemd naar Nobelprijswinnaars. Het leek me wel leuk om deze vroeger toch heel beroemde mensen weer eens voor het voetlicht te brengen.
| Kennen jullie deze man? Mij kwam hij helemaal niet bekend voor. Er is hier in de wijk een straat naar hem vernoemd, dus heeft hij eens een Nobelprijs gewonnen. Volgens Wikipedia was hij een journalist en schrijver, die vele werken op zijn naam heeft staan. Zijn invloed moet destijds groot geweest zijn, maar toch herkende ik geen enkele titel. Er ontbreekt dus nog veel aan mijn algemene ontwikkeling 🙁 |
 |
Omdat het bezoek aan Leeuwarden met schoonzus zo goed bevallen was, besloten Leo en ik om nog eens een paar daagjes te gaan. Leo heeft in Leeuwarden een half jaar in dienst gelegen en wilde de oude kazerne nog wel eens zien. Daar gingen we, gewapend met ons fototoestel. En ja hoor, de kazerne zag er aan de buitenkant nog bijna hetzelfde uit. Maar de hekken waren weg, net als het wachthuisje en er stonden geen grote legertrucks meer. Maaeenmaal door de poort was er veel veranderd. Er zijn jongerenwoningen in gemaakt, galerijen toegevoegd en de binnenplaats, waar volgens Leo geëxerceerd werd, was nu beplant en stond vol fietsen. Ach ja zo gaan die dingen.
We maakten allebei driftig foto’s en thuis zochten we op internet naar oude foto’s uit die tijd. Maar ach, arme Jan Soldaat had geen fototoestel, dus afbeeldingen zijn schaars. Toch vond ik er nog een paar en zo werd het toch nog een collage van oud en nieuw.
(klik op de foto voor een grotere afbeelding)
Zo nu en dan komt het programma bij het zappen even door bij ons. De taarten vind ik soms niet om aan te zien, maar er zitten mooie tussen. De baas is zo’n echt driftig kereltje, schreeuwend, tierend, opgefokt. En dan gebeurt er dit:
Hier nog maar weer eens een paar niet alledaagse woorden, die toch echt tot het Nederlands behoren en dus gebruikt mogen worden bij het Scrabblen:
candy → snoepgoed, suikergoed
cedi → munteenheid van Ghana
clavis → klep op een blaasinstrument
gehands → (voor de hand) passen
grunten → (van zangers, m.n. van metalbands) grunts ten gehore brengen
heben → bevallige schenkster
veek → aanspoelsel dat bij eb langs de hoogwaterlijn op strand en dijken achterblijft
vroon → viswater dat aan de landsheer behoorde
windboer → exploitant van een of meer windturbines
zanen → room afscheiden, afromen
zonkje → lage grond, inzinking van het terrein
Alles kan vervoerd worden, van avocado tot zandzak. Maar hoe, dat verschilt per regio. Wij stoppen van alles in containers en zetten die op vrachtwagens, treinwagons of schepen.
In Azië gebeurt dat natuur ook zo, maar voor het kleinschalige vervoer ziet men er geen been in om alles op een handkiar of achteromp de fiets te nemen. Het wiebelt een beetje, valt er soms af, maar meestal gaat het prima, toch?
In de wijk waar ik woon zijn een heleboel straten en wegen vernoemd naar Nobelprijswinnaars. Het leek me wel leuk om deze vroeger toch heel beroemde mensen weer eens voor het voetlicht te brengen.
| En omdat het vandaag “Wereldvrouwendag” is, dit keer een Nobelprijswinnares. De eerste vrouw zelfs die deze eer te beurt viel. In 1903 weliswaar samen met haar man, maar goed. Later, in 1911, kreeg zij ook nog een Nobelprijs voor Scheikunde. Het moet een wel zeer geëmancipeerde dame zijn geweest, want naast al haar onderzoekswerk werd zij moeder van twee dochters. Eén daarvan kreeg ook een Nobelprijs, de andere was gehuwd met een man die een Nobelprijs kreeg. Een waarlijk gelauwerde familie dus. Herkennen jullie haar? |
 |
Soms struin ik het internet af op zoek naar leuke plaatjes om te gebruiken bij mijn knutselactiviteiten. Er zijn natuurlijk een heleboel leuke sites, maar deze vind ik er uitspringen. Niet te veel blabla, maar wel heel authentieke plaatjes:
Misschien zit er ook iets voor jou bij?
Schrijf ik de laatste weken regelmatig over de vergankelijkheid van de roem van Nobelprijswinnaars, waarnaar straten en wegen hier in de wijk zijn genoemd, krijg ik plotseling mijn eigen “15 minutes of fame”.
| Niet dat ik nu genomineerd ben voor een prestigieuze prijs of zo, welnee. Maar vorige week werd ik opgebeld door Heleen Boex van het Algemeen Dagblad. Ze maakte een artikel over borstkanker en borst-besparende operaties en had mij via dit blog gevonden. |  |
En omdat het goed is om alle mogelijkheden van de behandeling van borstkanker op een rijtje te krijgen, gaf ik met plezier een interview. Meer dan een uur zat ik aan de telefoon en diepte mijn herinneringen en ervaringen op aan de tijd rondom de operatie.
Diezelfde middag nog kwam een fotografe hier om mij op de foto te zetten. Want het werd niet zomaar een kiekje, maar een professionele foto door een gerenommeerde fotografe.
Uiteraard snelde Leo de volgende al vroeg naar de supermarkt om een krant te kopen. En dit was het artikel dat er in stond:
Dubbelklik op het artikel om het duidelijker te kunnen lezen.
