Ouwerwets

De koopman op de rommelmarkt in Amsterdam had nog wel een kleine voorraad, maar of ie er veel van zal verkopen, betwijfel ik. Want wie gebruikt dit nou nog… een gordeltje om maandverband aan te bevestigen? Dat gebruikte men toch wel heel lang geleden. Oh ja, ik kreeg er een, toen ik “groot meisje” werd. Het hoe en wat van “ongesteld zijn” bleef voor mij nog een tijdje in het ongewisse. Mijn moeder was niet zo van de voorlichting. Maar goed, ik kreeg dus een soort badstof lappen, met een knoopsgat, om aan dat gordeltje vast te maken. Die lappen werden na gebruik uitgewassen. Ik vond het maar een vies gedoe.
Toen ik eenmaal zelf geld verdiende, stapte ik al snel over op wegwerp maandverband. Dat was van Nefa en niet zo dun als nu. Dikke proppen watten met een soort verbandgaas erom. En wat vond mijn zus dat een geldverspilling. Die heeft tot het bittere eind háár lappen uitgewassen en aan de lijn buiten gedroogd. Daar snapte ik weer niks van. Ze was nogal preuts, maar daarmee zette ze zichzelf toch echt een beetje te kijk.

Meisjes van nu zijn veel beter op de hoogte dan ik destijds. Tampons, maandverband en inlegkruisjes… ze kijken er niet meer van op.

 

Amsterdam

Een dagje Amsterdam levert geheid wel wat foto’s op. En zeker als het zo mooi weer is als laatst, toen ik met Bettie had afgesproken. Tussen al onze gesprekken door maakte ik ook wat foto’s. De eerste van zo’n echte Amsterdamse fietstas, met grachtenhuizen. En daarmee was een blogidee geboren! Want die dag zag ik overal grachtenhuizen. Hierbij een klein impressie.

Jaar van de geit

Volgens de Chinese astrologie begint vandaag het jaar van de geit (of het schaap). Zachtaardige wollige dieren, die zorgen voor verdraagzaamheid en verzoening. Laten we dat hopen, want de wereld kan wel een beetje meer verdraag-zaamheid gebruiken.

 

Alle die nare berichten over een mogelijke confrontatie tussen allerlei landen bezorgen me zo nu en dan hartkloppingen. En als we dan ook nog wat schaapjes op het droge kunnen krijgen, kan het toch niet meer stuk 😉 😉 😉

 

 

En dat voor die prijs…

Voorjaar 1972. Op de kermis in Rotterdam lopen Leo en ik hand in hand en smoorverliefd. We staan stil voor de automaten, waar je met een soort hijskraantjes spulletjes kunt opvissen. Leo haalt een gulden (!) uit zijn zak en ik mag proberen iets te winnen. Zonder ook maar enige ervaring laat ik de grijper zakken. “Nee joh, dat moet je zo niet…….” Leo zwijgt abrupt en staart me aan, want ik heb in één keer een horloge naar boven gehaald.
Het is een beetje protserig, niet onze smaak. Maar het loopt goed. 

Nu, ruim veertig jaar, later loopt het nog steeds. Okay, je moet het opwinden en het is een beetje gekrast. Het past niet in het huidige modebeeld en Leo draagt het ook  niet vaak.

Maar diverse andere horloges hebben er al lang de brui aan gegeven, ondanks de nieuwe batterijen die we er in stopten. Dit horloge gaat dan ook niet weg. Wat een kwaliteit, en dat voor die prijs… 😉

Markthal

Honderduizenden mensen gingen me al voor naar de nieuwe Markthal in Rotterdam. Maar berichten over zoveel drukte, voetje voor voetje schuifelen en uren in de rij staan om iets te kunnen kopen, weerhielden me van een bezoek.
Tot afgelopen woensdag, toen ik samen met schoondochter een heerlijke middag besteedde aan deze nieuwe Rotterdamse trekpleister. Het was redelijk rustig, dus we konden heerlijk alle stands en kraampjes bekijken, proeven, eten en natuurlijk het werkelijk schitterende “plafond” bewonderen.
Hier een impressie van onze middag:

Maskers

Hier in Venetië kun je het hele jaar door mooie maskers kopen. Prachtig handgemaakte exemplaren, maar veelal kitscherige souvenirprullen. Ach, het blijft een leuke herinnering.
Ik zou graag wel eens bij het Venetiaans Carnaval willen kijken. Dat schijnt toch heel anders te zijn dan bij ons.

Wie nog meer maskers wil zien of een keer wil meedoen, kijkt deze week op Stuureenfoto voor nog meer inspiratie.

Lezen

De jonge generatie leert tegenwoordig lezen met MAAN, ROOS, VIS. Maar ik ben nog van de generatie die met AAP, NOOT, MIES leerde lezen.
Met mijn vingertje langs de letters ontcijferde ik de woorden en het opende de wereld naar mooie verhalen, dunne en dikke boeken, kranten, tijdschriften en vele uren leesplezier.
 

Toen ik dan ook op de boekenmarkt dit boek Het Leesplankje zag liggen, hoefde ik niet lang te twijfelen. Daar is nou weer plek voor, dus kopen. Er staan niet alleen de plaatjes van het leesplankje in, maar ook wat oude schoolplaten. En dun boekje, maar met veel nostalgie.

Ergernis

Afgelopen zondag lag ik in de clinch met een paar halogeenlampjes. Die zitten boven in de boekenkast en het is een crime om ze te vervangen.
Het zijn maar kleine lampjes, ter grootte van een pinda en ze zitten per twee in een blisterverpakking. Die openen is alleen een hele happening. Ik weet dat en let dan ook goed op dat zo’n lampje er niet uitfloept. Maar dan mag je zo’n lampje niet met je blote handen aanraken, dus doe je dat met een tissue. Daarin verdrinkt zo’n pinda natuurlijk. De twee dunne draadpootjes moeten in de piepkleine gaatjes van het armatuur. Maar die kun je niet zien, omdat dat tissuepapier in de weg zit. En natuurlijk sta ik ook nog een een beetje uit balans boven mijn hoofd te prutsen. Grrmph, wat een gedoe! Maar goed het lukte.

Helaas duurde de vreugde nog geen vijf uur. Toen was het lampje al weer geknapt. Het wordt tijd voor iets nieuws, een ledlamp misschien?

Kruidenmix

Vorige week maakte ik “Kip Madras”. De kruidenmix daarvoor maakte ik zelf. Je kan ze kant en klaar kopen, maar meestal zit daar vooral veel zout in en dat wil ik juist niet.

Dit is het recept, dat ik al snel hier op internet vond:

Madras currymix

  • 4 el korianderpoeder
  • 2 el komijnpoeder
  • ½ el kurkuma
  • 2 tl gemalen zwarte peper
  • 2 tl mosterdzaad
  • 1 tl chilipoeder
  • 5 tenen knoflook, uit de knijper
  • 2 el verse gember, geraspt
  • 2,5 el zonnebloemolie
  • 2 el citroensap
 

Neem een schaaltje en meng alle droge kruiden goed door elkaar.
Voeg de knoflook en de gember toe.
Roer de olie en het citroensap erdoor tot een pasta ontstaat.
Doe het mengsel in een (glazen) potje en voeg eventueel nog een klein laagje olie toe.
De currypasta is wel een paar weken houdbaar in de koelkast.

De meeste ingrediënten had ik wel in huis, maar wat er niet was , kocht ik in de toko.

En zo stond er binnen no time dit potje in de koelkast, genoeg voor wel vier keer Kip Madras.

Maar ik maakte er ook iets anders mee. Dat recept komt later.