Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Een schattig en persoonlijk liedje van Tess Merlot: Heel even klein.
Tja, het kan, schaken in je eentje. Maar je bent wel heel erg eenzaam op die manier.
Dus zet je de tafel tegen de spiegel en kijk, je hebt gezelschap van jezelf.
Je kunt tegen jezelf kletsen, of niet. Net wat je wilt.
Je kunt vragen of je dat ene stuk nou wel of niet….?
Je krijgt altijd gelijk en als het misloopt hoef je niemand de schuld te geven.
Wie in Finland zwanger is, hoeft zich niet te bekommeren om babyspullen of een wieg. Want van overheidswege wordt daarvoor gezorgd.
Alles heel basic, maar voldoende om te kunnen zorgen voor je baby, hem of haar aan te kleden en zelfs te laten slapen. Want in een kartonnen doos, groot genoeg om een tijdje als bedje te fungeren, worden de spulletjes afgeleverd. Alles zit er in, kleding, luiers, een matrasje, lakentjes en dekentje. Zelfs aan knuffels is gedacht
Zo hoeft niemand zich zorgen te maken. En dat gebeurt al vele jaren, want in Finland wordt beweerd dat elke inwoner in dezelfde doos gelegen heeft. Dat is toch een heel lieve gedachte…?
Ik vind het heel sociaal, maar ook vertederend.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Vandaag een oud nummer, van The Golden Earring. Maar oud of niet, het ligt nog steeds goed in het gehoor: Dong, dong, dikki dikki dong.
Wandelend langs de Zevenhuizer-plas, met de lentezon stralend aan de hemel, leek het water bijna Middellandsezee-blauw. En dan krijg je al gauw het idee dat het “dorp” aan de horizon zich ergens in een zuidelijk land bevindt.
Maar nee hoor, het is gewoon een wijk van Rotterdam. Op loopafstand van ons huis nota bene!
En dan realiseer ik me weer hoe fijn we hier wonen. Met goed openbaar vervoer, winkels en een heerlijke polder met fijne uitzichten. En dan te bedenken dat sommige mensen “hier niet dood gevonden willen worden”.
Ach wat kan het me ook schelen, wij vinden het hier een prima woonstek!
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Ik kan niet goed wakker worden, zonder een kopje zwarte koffie. Madellin Bell serveert het vandaag voor jullie.
Al dat lekkere lenteweer, daar wilden we wel even van profiteren. En waar kunnen we dat beter doen dan bij het Arboretum Trompenburg?
Overal om ons heen zag je de nieuwe scheuten uit de grond komen, de sneeuwklokjes begonnen al een beetje te verwelken. Maar de krokussen, winteraconieten en de narcissen deden hun best . Sommige takken aan de bomen leken nog wel een beetje aarzelend, maar toch. Het begin is er!
Dit hebben we toch allemaal wel eens gedaan? Jongen of meisje, maar allemaal stonden we wel een keer voor de spiegel te kijken of onze spieren gegroeid waren, we nou wel of niet al borstjes kregen, of we dikker, slanker, lelijker of mooier waren geworden….!
Dit jongetje op de voorpagina van de Saturday Evening Post keek of zijn biceps al net zo groot waren als Charles Atlas, een bekende bodybuilder uit die tijd. Zou hij ooit ook zo’n imponerend spierenpak krijgen?
In deze tijd moet het wel mogelijk zijn met alle sportscholen die we nu hebben.
Waar kan een mens toch mee bezig zijn? Mijn rode bril was ter ziele. En die bril gaf altijd op dit blog aan welk boek ik gelezen had.
Nou ja, zo’n simpel brilletje zou ik toch overal kunnen kopen? Maar nee, alle brillen die ik zag waren zwart of donkerbruin. Saai dus. Nou heb ik brilletjes genoeg, want in elke kamer en in elke tas zit er een. Dus waarom moeilijk doen?
Maar toch….! Ik wilde een rode bril. Geen blauwe, geen groene, maar een in mijn lievelingskleur rood.
En uiteindelijk ja hoor, na heel lang zoeken, ontdekte ik een rode bril in de goede sterkte. Minder uitgesproken rood, maar een hoesje zelfs erbij.
Je begrijpt, mijn nachtrust is weer gegarandeerd 😉 😉 😉
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
En alweer een nummer van mijn idool, Charles Aznavour. Al zoveel maal gespeeld in allerlei uitvoeringen, maar deze keer in het Spaans het verhaal van La Mama, voorzien van een tekenfilmpje.
