Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Op de eerste maandag van de maand plan ik dit jaar een chanson van mijn idool Charles Aznavour. Deze keer wel één van zijn bekendste, La Bohème, maar in het Nederlands gezongen door André van Duin.
Geen zelfbedachte overdenking, maar wel een die helpt om in te zien dat het niet altijd rozengeur en maneschijn kan zijn.
Maar dat je de dag toch bent doorgekomen, ondanks alles.
Ondanks pijn, tegenslag of wat dan ook. Rustig doorademen en morgen gaat alles misschien weer prima….
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Altijd goed voor een relax momentje. Een heel gezelschap, Exene Cervenka, Phil Alvin, & Petunia & the Vipers, speelt en vraagt om nog een kopje koffie, met een taartje erbij.
Meteen toen ik de aankondiging voor de tentoonstelling van houtsneden van Kawase Hasui in het Japanmuseum SieboldHuis zag, wisten Leo en ik dat we daar naar toe wilden.
Kawase Hasui (1883-1948) maakte prachtige houtsnedes. Japanse landschappen, tempels, vaak met dikke sneeuw bedekt, dromerige landschappen in de schemering en natuurlijk de berg Fuji.
Maar er is meer te zien. Hasui maakte ook boekomslagen, toeristen posters en kerstkaarten. Een mooie tentoonstelling, waar we soms prenten ontdekten van plekken wij ook bezocht hadden.
Ik maakte een kleine impressie, maar er is veel meer te zien.
In deze tijd van digitale documenten en e-mail zal niet iedereen deze rolletjes meer kennen. Maar de meeste van mijn leeftijdgenoten herkennen dit natuurlijk meteen. Een inktlint, dat zorgde voor de letters op het papier in je schrijfmachine.
Dat apparaat waar ik nu op zit te tikken bewaart al mijn verhaaltjes in zijn binnenste. Maar vroeger tikte je op een schrijfmachine waar geen elektriciteit aan te pas kwam. Zo’n lint was natuurlijk altijd op het meest vervelende moment op.
Bij een zuinige werkgever waren de letters dan nauwelijks meer te lezen. En dan moet je dus eerst het oude lint eruit wurmen en het nieuwe erin. Vieze vingers, beduimeld papier en mijn humeur zakte ver onder nul. Later kwamen er elektrische typmachines, met inktcassettes.
En ja nu, hebben we helemaal niks meer van dat soort ergernis. Je print slechts dt wat je echt nodig hebt, met plaatjes en zelfs in kleur.
Alleen, digitaal heeft ook zijn nukken. Daar kan ik nog wel een ander blog over schrijven.
Nog even een plaatje van sneeuwpret. Want dat was het toch vooral voor de kinderen.
Lekker sleeën, sneeuwballen gooien, een glijbaan maken. En een sneeuwpop maken.
Deze werden vast gemaakt door wat grotere kinderen, een vierjarige zal het niet lukken.
Maar ik vind het wel heel leuk gevonden.
Dus maar even voor de eeuwigheid bewaren, toch?
De tentoonstelling Titanic and Fashion in het Kunstmuseum wilde ik graag zien. Dus gingen we deze week naar Den Haag, want er is nog maar tijd tot en met zondag 25 januari 2026. Dan valt het doek voor deze tentoonstelling.
Niet alleen de mode uit die tijd is het aankijken waard, de hele tentoonstelling ademt sfeer. Want tentoonstellingen inrichten dat kan het Kunstmuseum heel goed. Met veel oog voor details, niet alleen in de dingen rondom het onderwerp. Zelfs de vloeren waren deel van het decor.
Je kon zowat de teer en zeelucht ruiken en de modellen stonden alsof ze meteen aan boord konden gaan. Er was een grote diversiteit aan kleding te zien. Niet alleen damesjaponnen, ook heren in jacquet en kindermodellen toonden wat er in die tijd zoals gedragen werd. Dat alles omzoomd met koffers, hoedendozen, parasols en nog veel meer. Ook was er aandacht voor de kleding van minder rijke passagiers.
Ook werden parallellen met de mode van nu getrokken. De frèle stoffen van Iris van Herpen, schuimend als zeewater, stoere werkkleding en pakken lijkend op duikkleding. Daar heb ik geen foto’s van gemaakt.
Maar ik ben blij dat ik deze tentoonstelling heb kunnen zien.
Al vele jaren begint het nieuwe jaar met een concert van de Wiener Philharmoniker. Traditie van tientallen jaren, met bekende muziek, ballet. Dit jaar was geen uitzondering, maar raakte het concert me veel meer.
De dirigent haalde uit het beroemde orkest het aller- allerbeste naar boven. En het statige publiek werd door zijn enthousiasme aangestoken. Het ongelofelijke gebeurde. Het orkest zong mee, maar ook het publiek.
Je kon bijna de vonken zien overschieten. De dirigent sprong van het podium, danste door de paden, bespeelde het publiek. Het was een vuurwerk van plezier.
Ik heb al honderden commentaren gelezen en -op een handvol wat chagrijnig geneuzel- waren ze allemaal heerlijk positief. Wie een reprise wil zien, dit is de Radetzky mars, het traditionele sluitstuk.
Update: de originele link was gekoppeld aan allerlei rechten. Misschien is de clip nu kwalitatief niet zo scherp, de muziek en het plezier is er niet minder om.
Nog steeds heeft Cruyff gelijk: Elk nadeel hep se voordeel. Want nu we zuchten onder de winterse sneeuw ontluikt ineens iets wat we in een stadse omgeving als Rotterdam niet zo snel zien.
De buren trekken zich het lot van ouderen en mensen in mindere omstandigheden aan. Zo heeft onze buurman al twee keer ons tuinpad schoon geschept en belde een buurvrouw of ze boodschappen kon halen. Even later stond ze op de stoep met een pak melk, dat ik vergeten had in de boodschappenkar te leggen.
Ook in de buurtapp vragen diverse bewoners nu regelmatig of er nog boodschappen nodig zijn.
Gaan wij er helemaal niet meer op uit? Ja wel hoor, je laat tenslotte je buren niet sjouwen met een hele kar vol. Die gaan we wel weer zelf halen. Met de auto en natuurlijk voorzichtig rijdend.
Trouwens, woensdagochtend, toen iedereen aangeraden werd niet de weg op te gaan, stond Leo al om 8 uur de auto van sneeuw te ontdoen. Hij had de dag tevoren alles al sneeuwvrij gemaakt, maar de buien in de nacht deden dat weer te niet.
Hij had in november al een afspraak met de dealer gemaakt voor een beurt en de noodzakelijke APK-keuring. Die keuring moest gebeuren en konden we niet uitstellen. Wie rekent er dan toch op zoveel sneeuw?
Alle angstverhalen bleken een tikkie overdreven. Leo kwam veilig bij de dealer aan, liep daarna naar de metrohalte en kwam vanaf het winkelcentrum rustig wandelend en onderweg fotograferend tegen koffietijd weer terug. Taaie generatie, nietwaar?
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Natuurlijk draai ik dit jaar weer muziek van Charles Aznavour, mijn idool. Deze keer zingt hij in het Spaans, niet logisch want dit chanson gaat over Venetië. Zo mooi, zo romantisch, maar zo triest als je alleen blijft.
