Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Vandaag een oud nummer, van The Golden Earring. Maar oud of niet, het ligt nog steeds goed in het gehoor: Dong, dong, dikki dikki dong.
Wandelend langs de Zevenhuizer-plas, met de lentezon stralend aan de hemel, leek het water bijna Middellandsezee-blauw. En dan krijg je al gauw het idee dat het “dorp” aan de horizon zich ergens in een zuidelijk land bevindt.
Maar nee hoor, het is gewoon een wijk van Rotterdam. Op loopafstand van ons huis nota bene!
En dan realiseer ik me weer hoe fijn we hier wonen. Met goed openbaar vervoer, winkels en een heerlijke polder met fijne uitzichten. En dan te bedenken dat sommige mensen “hier niet dood gevonden willen worden”.
Ach wat kan het me ook schelen, wij vinden het hier een prima woonstek!
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Ik kan niet goed wakker worden, zonder een kopje zwarte koffie. Madellin Bell serveert het vandaag voor jullie.
Al dat lekkere lenteweer, daar wilden we wel even van profiteren. En waar kunnen we dat beter doen dan bij het Arboretum Trompenburg?
Overal om ons heen zag je de nieuwe scheuten uit de grond komen, de sneeuwklokjes begonnen al een beetje te verwelken. Maar de krokussen, winteraconieten en de narcissen deden hun best . Sommige takken aan de bomen leken nog wel een beetje aarzelend, maar toch. Het begin is er!
Dit hebben we toch allemaal wel eens gedaan? Jongen of meisje, maar allemaal stonden we wel een keer voor de spiegel te kijken of onze spieren gegroeid waren, we nou wel of niet al borstjes kregen, of we dikker, slanker, lelijker of mooier waren geworden….!
Dit jongetje op de voorpagina van de Saturday Evening Post keek of zijn biceps al net zo groot waren als Charles Atlas, een bekende bodybuilder uit die tijd. Zou hij ooit ook zo’n imponerend spierenpak krijgen?
In deze tijd moet het wel mogelijk zijn met alle sportscholen die we nu hebben.
Waar kan een mens toch mee bezig zijn? Mijn rode bril was ter ziele. En die bril gaf altijd op dit blog aan welk boek ik gelezen had.
Nou ja, zo’n simpel brilletje zou ik toch overal kunnen kopen? Maar nee, alle brillen die ik zag waren zwart of donkerbruin. Saai dus. Nou heb ik brilletjes genoeg, want in elke kamer en in elke tas zit er een. Dus waarom moeilijk doen?
Maar toch….! Ik wilde een rode bril. Geen blauwe, geen groene, maar een in mijn lievelingskleur rood.
En uiteindelijk ja hoor, na heel lang zoeken, ontdekte ik een rode bril in de goede sterkte. Minder uitgesproken rood, maar een hoesje zelfs erbij.
Je begrijpt, mijn nachtrust is weer gegarandeerd 😉 😉 😉
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
En alweer een nummer van mijn idool, Charles Aznavour. Al zoveel maal gespeeld in allerlei uitvoeringen, maar deze keer in het Spaans het verhaal van La Mama, voorzien van een tekenfilmpje.
Hebben jullie geknikkerd? Ik wel en vaak ook. Gek hè, maar ik kan me eigenlijk niet meer herinneren of ik er goed in was. Dat zal dan wel niet….
We maakten een richeltje bij een muur als potje.
En dan pieken. Er waren gewone knikkers, sterren, stuiters. En wie won, mocht alle knikkers in het potje hebben.
Ik bewaarde ze in een oud washandje, maar andere kinderen hadden ook wel mooi gemaakte knikkerzakjes. En na een tijdje raakte het op de achtergrond, ging je weer wat anders spelen.
Deze plaat van Norman Rockwell bracht het ineens weer allemaal in herinnering
Het is altijd leuk om een lekker flesje te krijgen.
Dit keer was het een fles met een paars likeurtje. Lekker, niet te zoet.
En zo nu en dan een glaasje.
Op een winteravond of op een avond als de lente zich al heeft aangediend.
Och, eigenlijk kan het altijd.
Het heet niet voor niets “Volmaakt geluk”.
Oh, wat zijn er een stereotypen te bedenken voor Venetië. Stad in het water, het water dat de stad bedreigt maar ook liefdevol lijkt te omarmen.
Oude, maar prachtige gebouwen, gondola’s met gondeliers die romantische aria’s zingen, liefde…..
Maar ook de stad van een tsunami aan toeristen, die alles dreigt te vernietigen. Of blijft deze stad zich telkens verheffen uit de golven?
Een maand lang keken we naar deze poster van onze kalender. Maar in maart komt er weer een andere afbeelding.
