Alle sportfreaks zullen wel de zomer van hun leven hebben. Want op Nederland 1 is het sport, sport, nog eens sport.
Voor mij hoeft dat niet, maar ja smaken verschillen. En al die topsport hoeft voor mij al helemaal niet. Alles wordt geregeerd door de sponsors en het grote geld.
Nee, dan dit:
4 gouden medailles voor Fanny Blankers-Koen. Een gewone, maar supersnelle huisvrouw!!
Natuurlijk weet ik dat asbest een gevaarlijk goedje is en dat we er zeer voorzichtig mee moeten zijn. Maar ik verbaas me over al het gedoe in Utrecht. Het asbest dat bij de sloop is vrij gekomen, is vorige week vast en zeker over de hele stad verwaait. De mensen moeten hun huizen uit, krijgen de schrik van hun leven. Maar niemand kan er iets duidelijks over zeggen. Straks zullen ze bij elk pijntje of hoestje bang zijn dat het van de asbest komt. Prettig vooruitzicht dus!
Wij hadden vroeger een asbest sudderplaatje op het gasstel liggen. Daar kwamen weleens stukjes af, maar geen mens die zich daar zorgen over maakte. De kachelruitjes waren afgekit met asbest. Niet alleen bij ons, maar natuurlijk bij tienduizenden andere mensen. En de bloembakken op het balkon van onze flat waren van Eternit. Daar hebben we nog gaten in staan boren, want anders zouden de plantjes niet zo welig tieren….
Soms geloof ik dat we wel erg angstig gemaakt worden.
Het is zulk lekker weer. Een verademing na al die dagen regen. Daar moeten we van profiteren. Dus blijven stofzuiger en stofdoek even in de kast, laat ik het strijkwerk liggen. Ik pak mijn rugzakje, neem de boterhammetjes en iets te drinken mee en ga met Leo lekker wandelen. Dwars door de weilanden, door de Hollandse polder. Doei!!
De hele dag krijgen we van alle kanten nieuws over ons heen gestort. En daar word ik niet blij van.
Want gisteren hoorden we achtereenvolgens dat het stadhuis in Waalre in brand was gestoken, een man een meisje had proberen te kopen om haar seksueel te misbruiken en ook dat iemand een touw over het parcours van de Vierdaagse had gespannen, zodat een wandelaarster er over struikelde en haar knie en een rib brak.
En dat waren nog maar drie feiten. Ik zwijg over de talloze conflicten in de wereld, die maar niet opgelost worden en de aanslagen die her en der worden gepleegd.
Al ben ik dan inmiddels een beetje bejaard, met de computer kan ik redelijk goed overweg. De gewone dingen zoals dit blog bijhouden, foto’s uploaden, bestanden downloaden of een nieuw programma installeren lukt allemaal prima.
Maar soms sta ik ook voor grote raadsels. Met name hoe er met Facebook moet worden omgesprongen. Ik heb intussen een aantal “vrienden”, waarvan ik er een heleboel eigenlijk helemaal niet ken. Van sommigen word ik zo nu en dan ook helemaal tureluurs, want die sturen de hele dag allerlei berichten rond.
Wat mij betreft mogen ze, maar moet je nu bij elke foto die je op internet ziet ook meteen laten weten dat je hem zo leuk vindt?
Ik ga dus maar eens op zoek om uit te vogelen hoe ik dergelijke berichten moet uitsluiten.
Voetballen interesseert me helemaal niets, maar de Tou de France volg ik dagelijks. Niet dat ik er verstand van heb, welnee. Maar het kijken naar al die pezige mannetjes, in de felle zon of striemende regen, ik vind het machtig!
En niet te vergeten de opnames van de omgeving bij de reportage. Gewoon lekker thuis drie weekjes toch naar het buitenland!
bron: Gazet van Antwerpen
| Hoewel ik zelf niet zo het belang van wittere tanden inzag, heb ik de advertenties over het bleken van je tanden natuurlijk wel eens gezien. En ik was nieuwsgierig naar hoeveel zoiets nou zou kosten. Rond de 200 tot 300 Euro. En dat moet je uit eigen zak betalen, want geen verzekering die daar voor wil opdraaien (denk ik). |  |
Toen snapte ik waarom de politiek denkt dat we nog wel meer kunnen betalen voor de zorg. Want als er voor zoiets onbenulligs als wittere tanden grif veel geld betaald wordt, dan kan er dus zeker betaald worden voor zo iets belangrijks als echte gezondheid?
Is dit nou een geval van "veel te laat" of "je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn"
 |
Vandaag is het vaderdag. Mijn vader is al lang overleden. Tot zijn grote teleurstelling had hij slechts twee dochters, waar hij beslist heel veel hield. Maar een zoon was toch altijd zijn grootste wens. Mijn zus had geen kinderen en voordat dat nakomertje (ik dus) eens kinderen zou krijgen, dat duurde hem wel wat lang. |
Gelukkig heeft hij het allemaal toch nog meegemaakt en er ook van genoten. Hij was dol op onze jongens en kon heerlijk met ze gaan vissen. Maar ook samen lezen, zoals op deze foto waar opa en kleinzoon zich in een boek verdiepen.
Vaderdag is ook het thema van Stuureenfoto. Heb je ook een foto, die goed bij het thema past? Doe gerust mee!
Het is nog steeds tobben met het openbaar vervoer en de OV-chip. Dit maakten wij afgelopen weekend mee.
We gingen naar Den Haag, met de Randstadrail. Dat verliep allemaal vlekkeloos. Maar terug was een heel ander verhaal.
Halverwege de tramrit naar het Centraal Station van Den Haag werd plotseling gemeld dat de tram niet verder ging in verband met werkzaamheden. We stonden op de Brouwersgracht en er zou een bus komen. Bijna vergaten we nog uit te checken. De bus kwam na ongeveer een kwartiertje. We checkten weer in en reden naar het Centraal Station. En natuurlijk checkten we uit.
Den Haag Centraal wordt verbouwd. Maar nergens stond aangegeven hoe we nu weer bij de trein konden komen. Op goed geluk liepen we andere mensen achterna en ja, daar was de trap naar het station. Je zult maar buitenlander zijn, dan zoek je je een ongeluk.
De trein naar Rotterdam was net vertrokken, dus besloten we ook weer met de Randstadrail terug te gaan. Bij de scanpaal scande ik mijn OV-chipkaart en Leo natuurlijk de zijne. Maar bij controle onderweg bleek dat Leo niet was ingecheckt. Uiteraard protesteerde hij en ik vertelde de controleur dat ik zeker wist dat hij wel ingecheckt had. “Dat kunt u niet weten, want je moet ook zien of je ingecheckt hebt. Die kaart voor die paal houen is niet voldoende”, kreeg ik te horen van de controleur. Oh…, dat wisten we niet. Lekker praktisch als het druk is. Dat er op die displays steeds iets anders staat, maakt het er ook niet duidelijker op.
Leo kreeg een behoorlijke boete en stak zijn ongenoegen daarover niet onder stoelen of banken. Hij werd behandeld als een notoire bedrieger en dat schoot hem behoorlijk in het verkeerde keelgat. Gelukkig kon ik hem een beetje kalmeren. In zo’n situatie heeft al dat palaver geen zin.
Bij het overstappen op station Beurs hebben we meteen een uitdraai van zijn OV-chipkaart gemaakt. En wat blijkt, hij heeft rond 22.50 uitgecheckt (dat zal dus in de bus geweest zijn) en om 23.00 uur heeft hij weer uitgecheckt. Rara, hoe kan dat?
Inmiddels is er een behoorlijk pissige brief naar de afdeling Veiligheid van de RET gegaan. Want die boete accepteren we niet. Dit muisje krijgt dus nog een staartje.
En we gaan de klacht hier melden:
