Tasje

Afgelopen vrijdag kocht ik bij de Hema een agenda en twee cadeaubonnen, samen goed voor z’n 35 euro. “Kan het zo mee of wilt u een tasje”, vroeg de kassadame. Zo’n fluttig dun plastic tasje, daar zit ik niet op te wachten.

Maar toch stoorde de vraag me. Blijkbaar prop je je gekochte spullen gewoon in je tas. Niet erg klantvriendelijk. Nee, dan in Japan. Daar wordt elke aankoop met zorg ingepakt. Of het nu een boek is of een rolletje washitape. In een mooi papieren zakje, vaak met een nog mooier tasje (meestal van papier) er om heen. Ik weet niet of er ook zoiets als cadeaubonnen bestaan, maar ik weet zeker dat die een leuke envelop er om heen krijgen.

En daar hoef je niets extra’s voor te betalen.
Overal zie je dan ook vrouwen en mannen lopen met chique tassen. Want je laat natuurlijk wel zien waar je wat gekocht hebt.
Zonder iets te vragen, stopten overal verkoopsters een extra tasje of zakje bij onze aankoop, zodat de souvenirs ook voor iedereen apart verpakt konden worden. Flesjes werden zorgvuldig in bobbeltjes plastic verpakt. En dat gebeurde echt niet in winkels waar de verkoopbrigade niets te doen had.

En zo stonden onze meegebrachte souvenirs thuis te wachten om uitgedeeld te worden.

Vaatdoek

Onze minister Schippers heeft een nieuwe campagne gestart om hygiënischer te werken in de keuken. Naar mijn mening kan het geld voor deze campagne beter voor andere doeleinden gebruikt worden. Betere zorg bijvoorbeeld.Want moeten we nou echt geleerd worden dat het vaatdoekje in de keuken regelmatig gewassen moet worden? Dat lijkt me nogal vanzelfsprekend. Voor zo’n Eur 2,50 heb je bij de Wibra of Zeeman een stapeltje doekjes.

Dat kan je de kop dus niet kosten. En als je die elke dag, desnoods tweemaal per dag verschoont, dan zal het met al die vieze bacteriën wel los lopen. Die vaatdoekjes moeten natuurlijk wel gewassen worden, liefst op 60 graden.

Moeten we daarvoor nou zo veel stampij maken?

Wapenstilstandsdag

Dit jaar is het 100 jaar geleden dat de 1e wereldoorlog begon. Een bittere strijd, waarbij miljoenen jonge mensen het leven lieten. Onder omstandigheden die mensonterend en verschrikkelijk waren. Zoveel jonge levens in de knop gebroken, zoveel verdriet, zoveel tranen, zoveel pijn.

Vier jaar later werd een wapenstilstandsovereenkomst getekend, juist op deze dag.
John McGrae schreef een prachtig gedicht over deze strijd. Het is vaak vertaald, maar deze vertaling van Bert Deben vind ik het allermooist.

In Flanders Fields
In Flanders fields the poppies blow
Between the crosses, row on row,
That mark our place; and in the sky
The larks, still bravely singing, fly
Scarce heard amid the guns below.
We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved, and were loved, and now we lie
In Flanders fields.
Take up our quarrel with the foe:
To you from failing hands we throw
The torch; be yours to hold it high.
If ye break faith with us who die
We shall not sleep, though poppies grow
In Flanders fields.
John McCrae|
Western Front, Flanders (nearby Ypres)
2/3 may 1915.
In Vlaamse Velden
Klaprozen bloeien in Vlaamse klei
Tussen duizenden kruisen, rij aan rij,
Die onze ligging hier duiden; en in de lucht
Zingen moedige leeuweriken, die tijdens hun vlucht
Nauwelijks hoorbaar zijn, door het geschut hier beneden.  
Wij zijn Dood.  Enkele dagen geleden
Leefden wij nog, voelden wij dag en dauw en smeedden
Wij plannen met wie wij beminden, maar nu rusten wij stug
In Vlaamse velden.  
Zet onze strijd met de vijand voort:
Falende handen reiken aan jullie de toorts;
Aan jullie de taak deze hoog te houden.
Vervul onze hoop, opdat wij eindelijk zouden
Gemoedsrust vinden, tussen klaprozen, ongestoord
In Vlaamse velden. 
Vertaling:  © bert deben, mei 2014.

 

Halloween

Niks voor mij, dat Halloween. Het is over komen waaien uit Amerika en neemt voor mijn gevoel al te veel plaats in. Ik hou helemaal niet van horror en gruwel.

Ik kan me dan weer wel vermaken met alles wat ik er zo over zie, met name op Pinterest. Ik denk dat sommigen er maandenlang mee bezig zijn. En dit is dan het resultaat: misselijkmakende gerechten, wanstaltig opgemaakte gezichten en versierde voordeuren, waar een decorbouwer zich niet voor zou schamen.

Maar ja, ieder z’n smaak…

     

 

Wintertijd

Vannacht eindigt de zomertijd en zetten we de klok een uur terug. Dan is het weer vroeg donker en laat licht. Korte dagen, die met een beetje pech nooit echt helemaal licht worden. Maar misschien valt het mee en komt er een lekkere winter aan. Met sneeuw en ijs. Met prachtige dagen, stralend blauwe luchten en pittig, tintelend vriesweer.
Ach, we moeten afwachten en vooral niet klagen. Want er iets aan veranderen,  dat kunnen we toch niet!

Langs de Rotte, winter 2012

Krantenwijk

Een krantenwijk was nog niet zo lang geleden een leuke bijverdienste voor scholieren. Maar het schijnt dat er nu geen jongen of meisje meer voor te porren is. Dus probeert men het op een ander manier.
Wie zullen we daar nou es voor vragen? AOW-ers, die arme zielen die steeds vaker hun pensioen zien inkrimpen. Die zich vervelen achter de geraniums en hoognodig wat meer moeten bewegen. Ja…. die!!! Hoewel wel oud en (bijna) afgeschreven, zijn ze nog nog jong en vief genoeg om vroeg op te staan.

Onvermijdelijk

 

 

 

Oktober is borstkankermaand. Mijn bijdrage ditmaal een poster, die ik tijdens onze reis naar Japan in 2009 ergens in een trappenhuis van een warenhuis ontdekte.

Niet van die enge plaatjes, maar vrolijke tekeningen. Die wel weer heel duidelijk laten zien wat je moet doen. Alleen begreep ik niet waarom die poster daar nou hing. Ga je echt even rustig kijken? Maar mijn kennis van het Japans is nihil. Misschien staat er wel gewoon een verwijzing naar een kliniek in gebouw.Ik vond het in ieder geval een foto waard!

 

 

Alweer wachten…

Ja hoor, ook vandaag was het wachten geblazen in Rotterdam. Nu liep iedereen te hoop om koningin Maximá te zien, die de nieuwe Markthal kwam openen.
Wij volgden het via de TV. Jammer genoeg viel op het moment suprême het beeld stil en stond de koningin als bevroren voor een levensgrote weegschaal.De spetterende muziekshow hebben we weer wel gezien.

Maar nu kunnen we dus van allerlei verse waar kopen in een werkelijk schitterende markthal. Net als in Budapest, Barcelona en vele andere steden, maar wel van een grootse allure. Een immens gebouw met een heel  bijzondere plafondversiering. Een prachtig bouwwerk, waar Rotterdam zeker trots op mag zijn!!

Bron: Koninklijk Huis

Wachten

Waar staan deze mensen toch zo geduldig op te wachten? Het is nog een beetje mistig en tamelijk vroeg. Sommigen weten het wel, het kan nog wel even duren. Die zijn er bij gaan zitten en kletsen wat.

 

Ze staan op het havenhoofd in Vlaardingen, waar je mooi zicht hebt op het grootste cruiseschip van de wereld, dat voorbij komt varen. En na een uurtje is het dan zover. Een schip, zo groot dat het je bijna niet voor kunt stellen. Een varende flat, die zowat de hele Nieuwe Maas in beslag neemt.

Op weg naar Keppel Verolme B.V., waar alle tapijten vernieuwd zullen worden en ook diverse technische reparaties zullen worden uitgevoerd. En ja, dat kon alleen in Rotterdam 😉 😉 😉