Uithangborden is het thema van deze week voor Stuureenfoto. Vroeger hingen er veel meer reclame-uitingen bij winkels. En daar waren heel wat mooie exemplaren bij.
Deze hier fotografeerde ik in Warschau. Het zal wel niet authetiek geweest zijn, want Warschau is in de 2e Wereldoorlog totaal in puin gebombardeerd. Maar bij de herbouw van de oude stad werden ook de mooie uithangborden in ere hersteld.
| Moedig hield ze stand, deze laatste roos van de zomer. Maar ook zij heeft het veld moeten ruimen voor de winterkou, de nattigheid en de vorst.
Klik op de foto of hier om een YouTube-filmpje te openen met André Rieu’s versie van The last rose of summer |
En dit is de oorspronkelijke tekst van het gedicht door Thomas Moore: ‘Tis the last rose of summer Left blooming alone; All her lovely companions Are faded and gone; No flower of her kindred, No rosebud is nigh, To reflect back her blushes, To give sigh for sigh. I’ll not leave thee, thou lone one! To pine on the stem; Since the lovely are sleeping, Go, sleep thou with them. Thus kindly I scatter, Thy leaves o’er the bed, Where thy mates of the garden Lie scentless and dead. So soon may I follow, When friendships decay, From Love’s shining circle The gems drop away. When true hearts lie withered And fond ones are flown, Oh! who would inhabit, This bleak world alone? |
Het thema dat ik deze week voor Stuureenfoto had bedacht, is verzamelingen. We verzamelen tenslotte allemaal wel wat, van postzegels tot planten, van theelepeltjes tot teddyberen, van … nou ja, vul zelf maar in.
In Cesky Krumlov (Tsjechië) maakte ik een foto van een kleine verzameling poppetjes. Ze hingen er ter verkoop, want het was de etalage van een speelgoedwinkeltje. Maar evengoed een leuk plaatje.
Dit schilderachtige plaatje maakte ik in Polperro, in Cornwall (Groot Brittannië). Het is een plaatsje van niks, maar vormt vaak het decor voor de boeken van Rosamunde Pilcher. Boeken met een groot feelgood gehalte. Heerlijk om te lezen met een kopje thee en een doos biscuits binnen handbereik. Binnen is het warm, buiten waait de wind, maar ik zit verdiept in uiterst romantische verhalen.
| Dit is het standbeeld van Imre Nagy, Hongaars leider. Het staat in Boedapest op het Martelarenplein.
Het lijkt zo’n vreedzaam plaatje, een oude man op een brug. De werkelijkheid is anders. |
 |
Hemeltje, wat een ramp. Mijn beltegoed is op. Wat moet ik doen? Geen nood, hier, in Aken, kun je altijd een pre-paid kaart kopen.
Oh, gelukkig!! Ik werd al een beetje depri 😉
Bij Stuureenfoto had ik vorige week Spiegeling als thema bedacht. Ik kreeg er veel reacties op, het was duidelijk een vaak gebruikt thema.
En niet alleen voor foto´s, maar ook voor kunstwerken. Zouden we onszelf graag zien, misschien? In ieder geval vond ik in mijn fotoarchief meerdere foto’s met dit onderwerp, dus hier nog eentje. Deze bol staat bij het Museum of Modern Art in het Ueno Park in Tokyo:
Na een zeer natte zomer geeft de natuur ons nu nog een paar zonnige dagen. Het wordt weliswaar steeds kouder, maar het licht is fabelachtig. Vanuit mijn keuken kijk ik op deze esdoorn, die wel in brand lijkt te staan.
We waren met ons neefje Tim van bijna 4 naar Diergaarde Blijdorp. Hij is gek op dieren en weet er ook heel veel van.
Het begon al bij het parkeren, waar hij achteloos de dieren opnoemde die de parkeerplaatsen markeren. In de dierentuin liet hij duidelijk merken welke dieren zijn voorkeur hadden. Geen vogels, nee, kom verder naar de giraffen. En zijn er ook krokodillen? Ja, die waren machtig interessant. We tilden hem soms even hoog op, zodat hij alles goed kon zien. Langs de zebra’s, naar de olifanten, de neushoorn. Bij de apen wilde hij ook wel wat langer kijken, maar de grote Bokito liet hij links liggen voor de kleinere aapjes. En gaan we nu naar het nijlpaard? Dat dobberde in zijn bassin, maar klauterde er gelukkig ook uit.
Zo, en nu gaan we naar de haaien, hè? Ja hoor, dat hadden we voor het laatst bewaard. Even was ik bang dat hij het maar griezelig zou vinden, in die donkere ruimte van het Oceanium. Maar nee hoor, hij bleef het reuze leuk vinden. “Kijk tante Els, een haai”. Hij had hem eerder ontdekt dan ik en later wees zijn kleine vingertje naar een platte vis. “Een rog”, wist hij. Weer wees zijn vingertje, nu naar een enorme schildpad. Ik weet eigenlijk niet wie er meer genoten, Tim of oom en tante.
In het Oceanium zat ook een man, die in gesprek leek te zijn met een vis. Man en vis staarden elkaar minutenlang aan. Het was een komisch gezicht. “Kijk die meneer eens”, zei Leo, “grappig hè?” Tim keek en concludeerde droog “Die vis kijkt verliefd”.
