Rotterdam

Rotterdam is niet alleen de stad, het is ook het grote schip, dat nu al weer een aantal jaren aan de kade ligt en dienst doet als hotel/congrescentrum. Al zijn we daar nog nooit op geweest, moet ik bekennen. Waar we wel waren, is De Rotterdam. Het grote gebouw bij de Erasmusbrug, dat door Rem Koolhaas ontworpen werd en een stad op zichzelf genoemd kan worden.
Vorige week kregen we er een rondleiding. Daarbij hoor je allerlei weetjes en details, die je anders nooit van z’n leven gehoord zou hebben. Dat het gebouw op palen staat, die nog gesteld kunnen worden, zodat het niet voorover in de rivier plonst. Hoe snel de lift gaat en dat er een speciaal computerprogramma is, dat die lift bedient. Zodat je niet al te lang op je lift hoeft te wachten en hij niet voor jou alleen naar boven of beneden gaat, maar berekent op welke verdieping er nog meer mensen wachten. Dat de ruimte zo gemaakt is, dat je door kunt kijken en zo de grootte van het gebouw nog duidelijker wordt. Dat er is een hotel in is gevestigd, waarvan wij één van de kamers mochten zien.
Natuurlijk hoorden we ook dat er nog flats te koop staan en dat de vier penthouses door één persoon tegelijk gekocht zijn. Wie daar komt te wonen, weten we niet. Maar hij hoeft geen claustrofobie te hebben 😉 En hij  heeft een magnifiek uitzicht.

Hieronder wat impressies.

de parkeergarage met stelkolommen

kamer in Hotel Nhow

een penthouse op de 40e verdieping

het uitzicht van de 40e verdieping

Hiroshige

Collectie: Tokyo National Museum

 

Boeren zijn bezig in het land als de reizigers van Hiroshige langs trekken in de buurt van Chiryu. Ook nu wordt het land nog steeds bewerkt, al zijn er niet meer zoveel paarden bij nodig. Ook Japanse boeren gebruiken tegenwooridg grote machines.  

Eigen oogst

Nee, het is nog steeds niet genoeg voor een paar flessen Cuvée Bonheur, maar de druivenoogst was dit jaar toch al heel wat meer dan vorig jaar. En ze smaken heerlijk. Eerst goed gewassen natuurlijk, want ook beestjes vinden dit lekker en een hapje rauwe slak, nee dat is het niet wat we willen.

Ruim een kilo konden we plukken en dan nog zit er wat aan. Maar dat is voor de vogels, omdat ze zo vriendelijk waren er dit jaar niet al te veel van te smullen!

 

 

Afwezig

Ze zijn al weer gesignaleerd: kruidnootjes in vele soorten, suikergoed en pepernoten. En ja, ik heb me er aan geërgerd. Maar niet omdat het al zo vroeg in de winkels ligt, maar omdat er iets zeer duidelijk afwezig was. Er was namelijk geen Zwarte Piet meer te bekennen. Oud Hollandse huisjes, oh ja, schoorstenen, zeker! Maar geen Zwarte Piet. Allemaal keurige, politiek correcte, zakjes. Trouwens ook Sinterklaas was in geen velden of wegen te zien. Die is als priester zeker ook al verdacht. Dus uit voorzorg, meteen hop, ook die maar weg!Bah, Nederland op z’n smalst.  

 

Jubileumsreünie

Zo’n 25 jaar geleden kwamen we elkaar tegen, in Duitsland. In Weissenborn, een piepklein plaatsje tegen het IJzeren gordijn. Wij met onze kinderen kwamen voor een wandeling en zij met hun zoontje en dochtertje ook. Het klikte meteen. De mannen praatten, Carla en ik kletsten en de kinderen renden van hot naar her en hadden reuzenlol. Voor dat wij weer naar huis toe zouden gaan, gingen we nog even langs om gedag te zeggen. Er was koffie, de kinderen kropen bij elkaar met Donald Ducks en we wisselden adressen. Het was het begin van een hechte vriendschap. We vierden nog regelmatig vakantie, gingen vele dagen samen wandelen. De kinderen werden groter, gingen naar de Middelbare School,  studeren. We vierden Kerst, waren bij trouwerijen en deelden onze zorgen bij ziekte. En nu, na 25 jaar, was het tijd voor een grote reünie. Met alle volle agenda’s was dat nog wel even een probleempje, maar uiteindelijk, op 31 augustus 2014 vonden we elkaar weer terug in Plaswijck in Rotterdam. Er waren foto’s van toen en er werden foto’s voor later gemaakt. En aan het eind van de middag stonden we met z’n allen klaar voor een groepsfoto:

Avondrit

Vandaag een niet alledaagse opname, geschoten tijdens een avondlijke rit naar de Maasvlakte. Want het eerste weekend in september betekent in Rotterdam:  Wereldhavendagen.

Wij hadden o.a. geboekt voor de excursie “Containers by night”, waarbij we in de schemering een lange tocht maakten over de ECT-Delta Terminal op de Maasvlakte, die volop in bedrijf was en daarna nog in het donker langs de havens en de vele bedrijven reden. Zoiets zie je niet elke dag, toch?

Hiroshige

Collectie: Tokyo National Museum

De mannen en vrouwen die Hiroshige tekende lijken levensecht. Je hoort bijna het zachtjes klepperen van de sandalen van de reizigers op de houten brug over de Yahagi rivier bij Okazaki.
Nu ligt er een moderne betonnen brug, bedekt met asfalt. En hoor je het geluid van rubberen banden van de vele auto’s die er dagelijks overheen zoeven.
 

Mooi werk

bron: Flickr, Patrick Bosman

Bouwen met Lego is al lang niet meer alleen kinderspel. Volwassenen maken met de kleine steentjes ook soms prachtige dingen. Vaak nogal technische en futuristische dingen. Maar Patrick Bosman haalt zijn inspiratie uit bestaande, veelal Nederlandse, gebouwen. Enige tijd geleden las ik al een artikel over hem in Het Parool, maar nu bekeek ik zijn werk ook op Flickr.  Het is beslist de moeite waar om er ook eens een kijkje te gaan nemen.Dit gebouw staat op de Schieweg in Rotterdam en ik herkende het meteen. Maar ook zijn Leidsestraat in Amsterdam is heel herkenbaar. Je zou er zou instappen.

Openluchtmuseum

Afgelopen dinsdag waren wij, met een heleboel andere oudgedienden van het bedrijf waar Leo werkte, naar het Openluchtmuseum in Arnhem. Het weerbericht voorspelde niet veel goeds, maar gelukkig bleef het redelijk droog en konden we op ons gemak rondkijken.

In een huisje in de Zaanse Buurt zat een jong meisje te haken. een knalgeel kleed met randjes rood en groen en blauw. Het werd een dekje voor de wieg in het huisje. Heel toepasselijk, een tulpenveld met randjes rood, oranje en blauw in het felle geel.

 

Ik mocht een foto maken, die ik straks ook op Pinterest zet. Misschien zijn er wel andere haaksters die ook zo’n lekker dekentje willen haken….

 

Hiroshige

Collection of The Metropolitan Museum of Art
Hier tekende Hiroshige de reizigers aan de oever van de Fuji-rivier bij Fujikawa. Misschien doodden ze de wachttijd met het schrijven van een berichtje aan thuis.
Maar ook nu zullen ze je bij het postkantoor in Fujikawa graag helpen met je brieven en pakketjes. Al gaan die dan wellicht over de Tokaidotrein naar hun eindbestemming.