| Zeg “Jamin” en bij sommige mensen komen meteen de verhalen los. Over het snoep dat ze als kind mochten kopen, toverballen, zuurballen, toffees. En over de ijsjes, die je er toen kon kopen. Een dubbeldikke in een papiertje, met losse wafels. Hoe lekker het was, hoe veel het (of hoe weinig) het kostte…..Maar bijna niemand weet dat de fabriek oorspronkelijk in Rotterdam stond, in Crooswijk. Eind jaren 50 verhuisde de fabriek naar Oosterhout. De gebouwen werden gesloopt en niets herinnerde meer aan die lekkere fabriek.
Maar nu staat er een monument, voor de meisjes van Jamin. De vrouwen die de snoepjes en ijsjes inpakten, staan nu in mooi roze op het Goudseplein. |
 Bron: Waar in Rotterdam |
Category Archives: Nederland
Wereldhavendagen
Zoals gebruikelijk het eerste weekend van september worden in Rotterdam weer de Wereldhavendagen gehouden.
Wij hebben dit keer bezigheden buiten Rotterdam, waardoor wij er niet naar toe kunnen. We waren zeker gegaan, want het is altijd gezellig en de Rotterdamse haven is en blijft een speciale attractie.
Deel dit op:
Kerst
Tja, één moet de eerste zijn. Of is het de voorraad van vorig jaar?
Deel dit op:
Onverwachte ontmoeting
 |
Wie verwacht er nou een ontmoeting met twee varkens, midden in een Rotterdamse woonwijk. Toch gebeurde het! Op een kaal stukje grond in Katendrecht staat een echt Varkenshuis. De bewoners Blonde Arie en Slome Japie genieten er van de aandacht en het eten dat de buurtbewoners hun geven.
|
 |
 |
Wij kenden ze nog niet, maar op hun Facebookpagina staat te lezen dat ze al wereldberoemd in heel Nederland zijn. Ik heb de pagina geliked, want de stad kan nog wel wat natuur gebruiken. En zo leren kleine Rotterdammertjes er ook een heleboel wetenswaardig bij.
Rondom het Varkenshuis is een een Chinese moestuin aangelegd en staat er mais, dat als voer wordt gebruikt. Zullen Japie en Arie nou straks gekruide koteletjes worden?
Deel dit op:
Papaver
Zo maar ergens gezien in een tuin. Maar ik kon het niet nalaten te fotograferen. Zo’n mooie kleur, zo fragiel deze papavers.
Deel dit op:
Eeuwigheid
| “Iedereen heeft recht op 15 minuten roem”. Was het Andy Warhol die dat beweerde? Niet iedereen krijgt dat. Meestal vervliegt ons werk in de anonieme eeuwigheid.
Maar niet hier, op de boekenmarkt van Deventer. Daar lagen stapels oude brieven, rekeningen. |
 |
Je kon ze kopen. Waarvoor? Om ze ergens in te gebruiken? Om de mooie krullen in de logo’s te bewonderen? Omdat je van oude rekeningen houdt? Misschien. Maar ik fotografeerde dit omdat ik het werk van een anonieme typiste uit 1929 wilde laten zien. Zodat ze, zij het ongeweten, toch heel even “beroemd” kan zijn!
Deel dit op:
Straatje
| Zomaar een straatje, ergens in een kleine stad in Nederland. Wat mensen voor hun huis, rustig, geen verkeer, geen auto’s. Al kostte het wel wat moeite om die eraf te houden. Maar de kleuren zo mooi, zo schilderachtig.
Ik ben geen schilder, maar schilderachtig is het wel. Mijn eerste gedachte is “Vermeer”, maar het is geen Delft. Het is Zutphen op een mooie warme zondagmiddag…. |
 |
Deel dit op:
Zelfgebakken
| Na de bak-workshop bij Robèrt van Beckhoven heb ik de smaak weer goed te pakken. Regelmatig geurt het hier als in een ouderwetse bakkerij. En omdat ik dat vlechten van een brood heel erg leuk vind, maakte ik vorige week maar liefst vier heerlijke Winston-broden. De hele morgen was het kneden, kneden, en nog eens kneden. |
 |
Maar het resultaat was zeer bevredigend. Één brood ging meteen op, de andere zitten in de diepvries. En al dat kneden is ook nog een goed voor mijn conditie, want het is me een zwaar werk!
Deel dit op:
Gezien
| Soms weet ik niet meer waar ik de dingen die ik fotografeer gezien heb.
Ergens onderweg vanzelfsprekend, maar waar? Nou ja, dat doet er ook niet toe. Dit vond ik in ieder geval een hele mooie gedachte. |
 |
Deel dit op:
Brekebeentje
| Hij piepte zo hard, dat we eerst dachten dat hij in huis zat. Maar nee, hij hipte rond tussen de geraniums in de bloembak. Keek eens schichtig naar binnen en bleef maar piepen. Een nog jonge merel, zo een die vliegen nog veel te eng vond en zich nu maar een beetje dicht bij de grond ophield. Toen ik wat later weg wilde gaan, zat hij op de tuinstoel. Moeder merel riep van verre, maar liet zich niet zien. |  |
Later zat hij dan toch in de boom en kreeg hij zowaar van moeder een lekkere vette worm. En toen vloog ie dan toch nog gewoon naar de top van het dak. Het zal hopelijk nog wel goed komen met hem.
