Soms wordt de fantasie overtroffen door de realiteit. Want kennen jullie “Polleke”, de conference van Gerard Cox en Netty Rosenfeld? Het is al een hele tijd geleden en het was in “Cursief”, een radioprogramma, dus zelfs van voor het TV-tijdperk 😉 Nog steeds luister ik graag naar Polleke’s verhaal, in het fraaie steenkolen Vlaams van meneer Cox 😉 Wie die conference niet (meer) kent, klikt op het plaatje hiernaast om hem te horen.
Maar waarom grijp ik zo ver terug in de tijd? Nou, omdat ik dit bericht laatst las. Geen wielrenner, maar een basketballer. Verder lijkt de geschiedenis als twee druppels water op het wielrenverhaal. Je denkt dat je het zo gek niet kunt verzinnen, maar de werkelijkheid blijkt toch sterker…
Dit busje kan helemaal uit zich zelf rijden. Geen mens meer nodig aan het stuur, dat is overgenomen door een computer. Toch is het experiment in Wenen gestopt, want er was een voetganger aangereden.
Nou was dat misschien ook wel gebeurd als er een meneer of mevrouw aan het stuur had gezeten. Fouten worden tenslotte dagelijks gemaakt en ongelukken gebeuren aan de lopende band. Maar ik heb wel eens gehoord dat de techniek om de auto te laten rijden zonder menselijke tussenkomst niet zo moeilijk is. Wat de struikelblokken zijn, is welke keuzes er gemaakt moeten worden. Wanneer moet ie stoppen, wat is de beste snelheid? Natuurlijk moet ie voor een mens stoppen. Maar hoe bepaal je dat? Ik heb er geen verstand van, maar de mogelijkheden om een mens te herkennen moeten legio zijn. En stopt ie dan ook voor een dier? Welke grootte heeft dat dier? Een hond, okay, maar een kakkerlak? Dat denk ik niet. Toch moet aan elke mogelijkheid worden gedacht en geprogrammeerd.
Voorlopig houden wij het nog maar bij een doodnormale auto 😉 😉 😉
Goeie raad is niet duur, want ik vond deze quote helemaal gratis en voor niks op Pinterest 😉
Maar ik vind het wel een supergoeie! Met een beetje humor, want dat is onontbeerlijk in het leven. Nou mag je van mij ook breeduit lachen zonder tanden, want eigenlijk maakt het me niks uit.
Maar niet iedereen zal het daarmee eens zijn. Ja, het leven is kort. Dus (glim)lach als je alle tanden nog hebt!
Deze week moest ik ineens denken aan de co-piloot van onze vlucht naar Zakynthos. Want die man kon heel creatief rekenen. Toen we bijna gingen landen, kregen we een praatje over wat voor weer ons te wachten stond. Maar ook vertelde hij hoeveel kerosine erop Schiphol getankt was, hoeveel kilometers we hadden afgelegd en hoeveel mensen er in het vliegtuig zaten. En als we dat nou allemaal gingen berekenen, dan hoefden we ons helemaal niet te schamen over het vliegen, want dan waren we gemiddeld op ongeveer … liter brandstof naar Zakynthos gegaan.
Het praatje ging toen een beetje oor in-oor uit, dus de precieze cijfers kan ik jammer genoeg niet meer herhalen. Maar als ik die hoeveelheid brandstof vergelijk met wat er in onze auto moet, dan waren we nog niet tot halverwege gekomen.
Jaja, die man kon zijn zaken goed verkopen. Je zou bijna besluiten alles maar met het vliegtuig te doen. Zo veel beter voor het milieu… :-O Toch heeft het me aan het denken gezet. Want er zijn natuurlijk allerlei berekeningen te maken en zo kun ja alles wat krom is weer recht praten. Zoveel dingen moeten meegerekend worden. Daar kom ik nog wel eens op terug.
Leo treurt er niet om, want die vindt spelletjes slaapverwekkend. Ik speel soms patience op de telefoon en tablet. En met andere spelletjes weet ik mijn tijd ook wel te vullen.
Bron: Google photos
Maar nu las ik dat er minder en minder geklaverjast wordt. Dat doen alleen nog ouderen. En eerlijk gezegd zou ik ook niet zo een twee drie iemand weten die dat nog regelmatig doet. Er werd geopperd om het op de UNESCO werelderfgoedlijst te zetten. Maar zou dat kans hebben?
Dat er eigenwijze mensen zijn weten we allemaal. Die komen we in het dagelijks leven vaker tegen. Of misschien zijn we zelf ook wel meer dan eens een tikkie eigenwijs….? Maar van eigenwijze dieren had ik nog nooit gehoord. Toch bestaan ze, althans zo komt dat op me over.
Bron: Wikipedia / Google foto’s
Omdat de broed- en nestellocaties voor kerkuilen steeds minder werden, besloot Natuur- en vogelwacht Biesbosch om nestkasten op te hangen. Tot hun verbazing zagen ze dat vlak naast een nestkast (die flinke afmetingen heeft) een kerkuil haar nest gemaakt had in een omgekeerde kano bovenop een container. Een andere kerkuil maakte het nog bonter, door in een klein gat haar nest te maken, terwijl er op enkele decimeters ook zo’n fraaie nestkast hing. Die nestkast zou prima bescherming hebben geboden, maar nu zat de uil duidelijk zichtbaar voor mens en dier. Gelukkig bracht een partner hem (want ik denk dat vrouwen, ook kerkuil-vrouwen, praktischer zijn 😉 ) op een ander idee en werd uiteindelijk de nestkast toch in gebruik genomen.
Ik las dit in een artikel in het “Natuurblad”, een uitgave van Stichting Natuur- en Vogelwacht . Wie het hele verhaal wil lezen, klikt hier. Daar vind je het artikel in een door mij bij elkaar geplakt .pdf-bestand.
Nou ja…, had ik het helemaal nog niet over de warmte gehad. Want warm was het, de afgelopen dagen. Het kwik in onze kamer steeg naar 31,5 graden, een absoluut record. Wat deden wij? Nou, niet zo veel. Zitten, langzaam aan naar de keuken, koel water tappen en dan weer zitten. Lezen, computerspelletje spelen, lui zijn. Te warm om iets te doen. Zelfs koken vond ik een opgave, dus aten we vooral salades met veel groente. En ik haakte af voor de wandeling, zoals bijna iedereen van de wandelgroep.
Bron: Google foto’s
Maar eigenlijk vond ik al die heisa over de temperatuur een beetje overtrokken. We hebben natuurlijk ook genoeg tijd en te weinig zorgen om ons hier mee bezig te houden. Want toen de temperatuur het nu verbroken record haalde (23 augustus 1944) was er wel wat anders om je druk over te maken. Er was geen ijs te koop, geen stroom dus ook geen airco, weinig voedsel en slechts op bonnen te verkrijgen. En dan zijn er ook geen berichten over ouderen die met hun voeten in een koel waterbadje zitten en aan ijsjes likken. Geen foto’s van drukke zwembaden of strandmeertjes. Geen leuke plaatjes van frisse jonge meiden in een kekke bikini.
Wel was er een wrede bezetter in ons land, die weinig plezier toeliet. Die doodvonnissen liet uitvoeren, de bevolking onder de knoet hield. En dan wordt je interesse in de temperatuur danig bekoeld. Zelfs zonder airco. Want een vluchtige zoektocht in de kranten bij Delpher leverde op 24 augustus 1944 geen enkel bericht over het warme weer op. Dat is dus andere koek 😉
Vorige week werd in Gorinchem mevrouw Kuijntjes 114 jaar. Ze is daarmee de oudste inwoner van Nederland.
Ineens realiseerde ik dat die vrouw dus al 4 jaar was, toen mijn moeder geboren werd. Mijn moeder is echter al bijna 30 jaar dood.
Wat heeft die vrouw dan toch veel meegemaakt. Twee oorlogen, de grote beurskrach, de eerste radio, het eerste vliegtuig. Ze heeft de telefoon zien veranderen van een zeer exclusief apparaat naar een gebruiksvoorwerp dat zelfs kleuters moeiteloos weten te gebruiken. De typemachine is geëvolueerd naar een computer. En zelfs die is inmiddels al weer een beetje ouderwets. Want voor bijna alles kunnen we ook een smartphone gebruiken.
Was een reis naar een stad of dorp in Nederland al een hele onderneming, nu reist men van hot naar haar. We kijken niet meer op van een weekendje winkelen in New York, Dubai of Hongkong. Maar vroeger was de reis van Rotterdam naar Gouda toch een behoorlijke onderneming.
We realiseren het ons niet, maar in die 114 jaar is de wereld dus drastisch veranderd. En dan vraag ik me zo nu en dan hoe de wereld er over 40 jaar uit zal zien. Nou ja,. met een beetje geluk maak ik het nog mee 😉
Na het kunstgras is er nu ook, ja echt, een kunst-heg te koop. Altijd groen, altijd even hoog, netjes geknipt, verliest geen bladeren. Een uitkomst voor de luie tuinier. Kan ie toch in de schaduw liggen en hoeft ie zijn stoel niet meer uit te komen.
Ja makkelijk dat wel. Maar of we hier nou op zitten te wachten? Zo’n heg haalt het natuurlijk nooit bij het frisse groen van een levend exemplaar. Okay, hij wordt ook niet kaal. Maar het is toch een leven- en zielloos wangedrocht. Net als kunstgras of een tuin vol met alleen maar tegels. En denk eens in wat een stof er in zal gaan zitten. Dat levert dan weer nieuwe problemen op, daar kun je op wachten. Of nee, dan zetten ze er natuurlijk een flinke spuit kostbaar drinkwater op.
En als ze hem zat zijn…? Dan mieteren ze hem in de kliko. Och och, wat een verarming voor de natuur. Geef mij maar zo’n leuke groene groeiende heg. Liguster, haagbeuk, meidoorn of hulst, maakt me niet uit. Als het maar leeft!
Zette mijn moeder vroeger witlof op tafel, wist ik al genoeg. Geen
trek, bah zo bitter. Maar tegenwoordig smaakt witlof me meer dan
lekker. Al maak ik het helemaal anders klaar dan moeders het deed.
Witlofschotel
Bron: Google foto’s
Voor 2 personen: ca. 500-600 gram witlof ca. 450 gram kruimige aardappel ca. 150-200 gram ham in plakken ca. 75-100 gram pittige kaas in plakken boter en/of olie ca. 200 ml. melk peper, zout, nootmuskaat 2 theelepels balsamico azijn (optioneel) 2 eetlepels geraspte kaas
Verwarm de oven voor op ca. 175 graden. Schil de aardappels en
kook ze met wat zout en maak er met de warme melk een niet al te
stevige puree van. Breng op smaak met peper, zout en nootmuskaat.
Vet een ovenschaal in. Maak de witlofstruikjes schoon en
snijdt ze in de lengte in vieren. Smelt wat boter (en eventueel
ook wat olie) in een grote koekenpan en leg de gesneden witlof er in.
Laat op half hoog vuur ongeveer 8 tot 10 minuten zachtjes bakken.
Draai de struikjes om en bak ook deze kant nog ongeveer 5 tot 8
minuten. Bestrooi zuinig met zout, royaal peper en wat
nootmuskaat. Verdeel de balsamico azijn erover (als je daar van
houdt). Laat afkoelen. Snij de de ham in zoveel stukken als er
kwart witlof is. Rol elk stuk in de ham en leg in de ovenschaal.
Verdeel de kaas er over. Schep tenslotte de puree over de groenten,
strijk glad en strooi er wat geraspte kaas over. Bak de schotel
ca. 25-35 minuten in de oven totdat de bovenkant mooi goudbruin is.
