Er zijn natuurlijk heel veel manieren om de klimaatveranderingen te laten zien. Meestal niet om erg vrolijk van te worden.
We zullen beslist iets moeten doen aan de vele auto’s, de uitstoot van allerlei gassen, de natuur meer beschermen en zo zijn er nog wel een paar dingen die genoemd kunnen worden.
Maar dit vond ik zelf wel een heel leuke manier om te laten zien dat het steeds warmer lijkt te worden.
We mogen toch ook wel een beetje humor in de discussies doen…?
Vorige week zag in het Duitse consumentenprogramma Markt een item over de “Hot chip challenge”. En dan denk ik dat de wereld compleet gek is geworden.
Voor ongeveer 10 euro koop je een doosje met daarin één chip, maar dat is wel de heetste chip ter wereld.
Hoewel wij van pittig eten houden, weet ik uit ervaring dat het ook veel en veel te heet kan zijn. Sambal is al heet, maar de Carolina Reaper peper is 1100x zo heet.
Je zou denken “laat maar staan”, maar nee hoor. Er loopt een “challenge” op internet. Je koopt zo’n doosje met die chip, eet hem op en filmt je reactie. De kunst (?) zou zijn, dat je onbewogen voort gaat. Maar de meeste mensen weten lange tijd niet waar ze het hebben. Kokhalzen, hoesten, tranende ogen, buikpijn, misselijk, hoofdpijn, nou ja, te gek voor woorden.
Het is niet ongevaarlijk en soms moeten mensen in het ziekenhuis worden opgenomen. In Amerika is al een tiener overleden. Jongeren vooral gaan de challenge aan.
En dan te bedenken dat je alles wat je eet ook weer kwijt moet raken. Dus nog een keer hevige pijnen op het toilet.
Goh, zien jullie de grap hier van in?
Met veel plezier bekeken we de tv serie “Langs de IJssel”. Veel natuurschoon, leuke stadjes en goed gepresenteerd door Huub Stapel.
Maar in de aflevering van 23 september 2023 zat ik even met stomheid geslagen. Huub vertelde over de IJssel linie en de plannen die gedeeltelijk tot uitvoer kwamen.
Na de Tweede wereldoorlog werden, onder druk van de NAVO, sluizen gebouwd, die in geval van een ‘Russische’ aanval, geopend konden worden. Daardoor zou een groot deel van het stroomgebied onder water komen te staan en werd een deel van Nederland niet meer begaanbaar.
Het was een groots -maar zeer geheim- plan. De mensen in het betreffende gebied zouden binnen 48 uur weg moeten, dan wel verdrinken. Dat er bij het uitvoeren van het plan toch wel heel veel doden dan verdronken mensen zouden te betreuren zijn, werd nogal lichtzinnig over het hoofd gezien of geen aandacht aan geschonken. De plaatselijke autoriteiten werden nauwelijks geïnformeerd.
Dat plan mocht dan geheim zijn, de Russen beschikten in 1960 al wel over gedetailleerde kaarten. De autoriteiten in het betreffende gebied wisten echter van niks….. Over verregaande technische ontwikkelingen die zo’n plan volkomen overbodig zouden maken, werd nog niet gedacht.
Blijkbaar maakt men in regeringskringen niet zo’n punt van duizenden doden. Zou het nu wel anders zijn?
Een huisdier geeft plezier, zegt men. Of de eigenaren van alle katten dat ook vinden….?
Want soms kom ik op Instagram of YouTube toch wel schattige maar ook heel ondeugende beesten tegen.
Nou ja, je hebt er beslist ook heel veel plezier van. Al moet je zo nu en dan toch wel het een en ander opruimen of nieuw kopen.
Het is dierendag, dus zullen we er vandaag maar even om lachen?
Hoewel ik had besloten om geen boeken over de oorlog meer te lezen, kon ik de verleiding van dit boek toch niet weerstaan. Een lovende kritiek bracht me over de streep. En daar heb ik geen spijt van.
Als Grace Bennett met haar vriendin Viv in Londen aankomen, maakt de stad een andere indruk dan ze zich al lange tijd hadden voorgesteld. Geen wonder, het is 1939 en Londen maakt zich op voor een oorlog.
Maar de ontvangst bij de vriendin van Graces overleden moeder is uitermate hartelijk. De meisjes kunnen bij haar een kamer huren en de hospita helpt ook bij het vinden van een baan in een boekhandel, al is Grace niet meteen enthousiast. Net zo min als de eigenaar van de boekwinkel, die een humeurige brompot lijkt te zijn.
Grace pakt desondanks manmoedig aan en heeft daarmee succes. De oorlog is dan een feit en Grace wordt, zoals zoveel andere vrouwen, vrijwilligster in de wijk.
Het wordt een tijd met veel emoties, hard werk en lange, zeer lange dagen. De blitzkrieg laat ook de woonwijk van Grace niet onberoerd. Als ze tenslotte aan het eind van haar krachten is en geen toekomst meer lijkt te zien, komt er hulp van onverwachte kant.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Een clip van Tim Douwsma, met een prachtige tekst “Welkom in mijn hart”
In 1975 werkte ik nog in Museum Boymans -van Beuningen en hielp ik mee bij het organiseren van de tentoonstelling van Fernando Botero.
Hoe die tentoonstelling er uit zag, weet ik niet meer, maar ik herinner me de werken van Botero nog goed. Het waren stuk voor stuk vrolijk aandoende schilderijen. De vrouwen en mannen waren bijna allemaal dikke mensen. Het deed een beetje vreemd aan in die tijd, want toen was slank, liefst superslank, de trend. Obesitas was nog een uitzondering.
Botero had als levensmotto “Vier het leven” en dat deden de mensen op zijn schilderijen duidelijk ook.
Later maakte hij ook beeldhouwwerken, die eveneens robuuste figuren zijn. Toch heeft hij niet alleen de vrolijke kant van het leven belicht. Hij maakte werken die een aanklacht waren tegen de oorlogsellende. Botero overleed op 15 september 2023.
Dit jaar vier ik geen kroonjaar, maar ik vind het toch wel een beetje bijzondere verjaardag. Want vandaag word ik 75 jaar. Een half kroonjaar dan maar.
Niet gek voor iemand die in 2008 nog geen 60 dacht te worden.
In de daarop volgende jaren was er nog wel eens iets waardoor ik opnieuw vreesde niet veel ouder te worden. Maar kijk, ik ben er nog steeds en gelukkig nog gezond, vitaal, helder van geest en vol levenslust.
Wat de toekomst gaat brengen, geen idee. Er zijn nog plannen zat, dingen die hoognodig afgemaakt of opgepakt moeten worden. Er staat al een vakantie geboekt en er zijn ideetjes voor weer andere reizen of reisjes.
En zolang ik blijf bloggen, zal het wel goed gaan 😉
Daar staat ze dan op het Rotterdamse stationsplein, de vrouw waar zoveel over te doen is geweest. Waarom eigenlijk?
Het is een forse dame, eigentijds gekleed. Maar dat zal in de loop der tijd wel ouderwets worden. Ze kijkt de stad in alsof ze nog niet weet wat ze van Rotterdam zal gaan zien.
Ze heeft haar handen in de zakken, haar sneakers zijn duidelijk van een bekend merk. Een vrouw waarvan er zo veel dagelijks door de stad lopen.
Alle stennis om dat beeld begrijp ik niet. Ik vind het niet bijzonder mooi, maar beslist ook niet lelijk. Wat mij betreft heeft ze een prima plekje gekregen.
In ieder geval is het een beter beeld dan Kabouter Butplug, dat op het Eendrachtsplein staat. Dat vind ik echt nergens op slaan.
