Dit jaar voor het eerst een soort van alles-in-één viering van verjaardagen en andere hoogtijdagen gedaan. We vierden een familie-weekend in een gezellig huis. Daar over vertel ik later wat meer. Nu heb ik er even geen tijd voor. Dus blog ik alternatief met een raadplaatje 😉
In welke provincie waren we dit weekend?
Er stonden hier al heel speciale taarten voor mannen. Het kon dus niet uitblijven, nu zijn de dames aan de beurt met een collage van op Pinterest gevonden prachtige taarten, in zachte, zoete kleuren. Sommige zijn te mooi om op te eten, die zullen dus wel favoriet zijn. Kijken, kijken, niet eten dus slank blijven 😉
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag klinkt hier het Orkest van André Rieu met een compositie van Shostakovich. Opzwepende muziek 😉
Nog minder dan drie maanden is het alweer kerst. Hoog tijd dus om kerstkaarten te maken. Bij de Action had ik leuke stempels gekocht, met bijbehorende stansjes, om de gestempelde figuurtjes netjes uit te stansen. Ik had al een voorraadje gemaakt. Heerlijk ontspannen werk dat ik graag doe. Dus stempelde ik nog wat meer figuurtjes en daarna wilde ook die stansen. Maar waar was nou die @$* stans gebleven. Gisteren dacht ik nog “ik leg hem even hier, dan raakt het niet kwijt.”
Maar waar was ook al weer hier?
Volgens een wandelvriendin is dat een ‘seniorenmomentje’. En juist dat momentje maakt me razend en ook nerveus. Want dat zal toch niet de voorbode zijn …..?
Nou ja, gelukkig had de Action nog zo’n zelfde setje stempels en kan ik inmiddels weer verder. Maar ja, ….toch zoek ik nog steeds……
Vorige week vertelde Marthy op haar blog over de reis die ze dit jaar in Italië maakt. Dat bracht zoete herinneringen naar boven. In 1992 ging ik met een groep schildervrienden voor het eerst naar Toscane. We bezochten Florence, Siena, Montepulciano en ik was betoverd door de prachtige natuur van het land.
Na een paar jaar gingen Leo en ik samen naar Italië. En ook Leo was meteen onder de indruk. We huurden een auto en reden op de bonnefooi onze neus achterna. En zo kwamen we terecht in Montalcino. Van daaruit maakten we tochten naar bezienswaardigheden in de omgeving, zoals de “Abbazia di Monte Oliveto Maggiore”. Van buiten en van binnen zeer de moeite waard. En ik herinner me de prachtige zang die bij de trouwdienst uit de kerk klonk. Als ik terugdenk, krijg ik weer kippenvel.
Marthy bezocht de abdij van Sant’Antimo. Ik dacht dat het dezelfde kerk was, maar er blijken daar nog meer juwelen van bouwkunst te zijn.
Ik zou er zo wel weer naar toe willen… Misschien… volgend jaar…?
Vandaag is het Internationale Hart-dag en is het de bedoeling dat alle vrouwen worden iets roods dragen. Om aandacht te vragen voor de hart-problemen die vrouwen ondervinden en die vaak niet goed worden opgemerkt.
Daarom vroeg ik Leo om me op de foto te zetten, want in mijn rode jasje vier ik die Wereld Hartdag gepast mee. Na vorig jaar is het voor mij elke dag “hartdag” en nu vandaag dus zelfs een beetje meer!
Vandaag is ook mijn verjaardag, want precies 69 jaar geleden werd ik geboren.
Daarom laten we vanavond de champagnekurk knallen! Proost, L’chaim!
Via de Bieb las ik op mijn e-reader het boek “Geboren in de jaren 30”. Hierin beschrijft Arthur Kimpen zijn jeugd in het arme mijnwerkersgezin in Tervant (België). Zijn ouders kunnen niet lezen of schrijven, hebben al van jongs af aan heel hard moeten werken en schoolgaan was voor hen niet weggelegd. Maar vader vond dat zijn zoon wél moest leren en dat was helemaal geen straf voor Arthur.
Hij vertelt in korte zinnen zijn verhaal. Alsof hij vertelt aan zijn kleindochter op schoot. Dat vond ik prettig lezen.
Alles komt aan bod, de armoe, de oorlog, het kleine huisje waar ze wonen. Hoe de pastoor en de kerk het leven van de dorpsbewoners bestuurden. Wat er wel mocht, of liever gezegd moést, dat wat vooral niet mocht.
Heel herkenbaar, omdat soortgelijke verhalen ook bij ons thuis verteld werden. Wat leefden de mensen volgens een vast patroon en wat is er veel veranderd.
Een fijn boek om te lezen!
Zomaar een zonnige zondagse nazomermiddag. Geen zin in een grote wandeling, maar even lekker slenteren en rondkijken in Maassluis. Er was een soort van sportdag, dus het was redelijk druk. Maar iedereen genoot van het heerlijke weer. We namen een ijsje, want daar was het nog warm genoeg voor. En we maakten foto’s. Van wat? Van van alles, gewoon voor ons plezier.
Nee, niet als ik op weg ben naar iets. Ik heb een uitstekend orientatievermogen, weet bijna overal meteen zo’n beetje de weg.
Maar verdwalen in Internet-land, dat is andere koek! Ben ik op zoek naar een recept, kom ik zo vaak terecht op heel andere sites. Of vind ik niet meteen wat ik zoek, maar denk ik “Oh ja, dat is ook wel lekker.” En voor ik het weet is er een half uurtje om. Mijn (bijna) dagelijks bezoek aan Pinterest is ook al zo tijdrovend.
Bron: Pinterest
Ik verzamel heel wat dingen op die site en van het één komt het ander. En weg tikt de tijd…
Het is niet meteen verloren tijd, want het brengt wel een boel plezier, maar ik had ook in die tijd iets nuttigs kunnen doen. Strijken bijvoorbeeld, of ramen zemen. Nou ja, dat vind ik nou weer meteen zo onaantrekkelijk. Dus vooruit, even zoeken naar een leuk plaatje bij dit blog, dat kan best nog wel even…..
En dan stop, ik ben tenslotte niet verslaafd 😉
Dit jaar begin ik de week vrolijk met muziek.
Elke maandag, 52 weken lang, zal hier een clipje van You Tube staan.
Zo stel ik in de loop van het jaar een speellijst samen van muziek die me, op welke manier dan ook, geraakt heeft.
Vandaag heb ik gekozen voor Charlotte Church. En even ben ik terug in Wales….
