Een paar daagjes weg. Even weg uit de alledaagse sleur. Niet naar het buitenland, maar naar de Veluwe, Beekbergen, in een hotel.
En we wandelden. Roken soms al een beetje de herfst. Zagen ook dat de bessen al kleur hadden, dat de bladeren minder groen en soms al wat rood, bruin of geel werden. Hier en daar stonden al weer wat paddenstoelen en de hei had al een paarse gloed.
We lieten ons lekker verwennen, zaten op terrasjes, aten pannenkoek en nog meer. Heerlijk ontspannen en zonder zorgen.
Met het mooie weer van vorige week hadden we wel zin in een wandeling. Dus gingen we maar weer eens naar Trompenburg Arboretum.
En donderdag is wandeldag met de Ganzenpas. Altijd goed voor een paar kilometers.
Ook vrijdag lonkte de natuur en reden we naar het Loetbos in de Krimpenerwaard.
Driemaal lopen in het groen, maar met een wisselend decor.
Frisse lucht in de longen en wind door de haren.
Gewoon lekker uitwaaien.
Vandaag volksmuziek uit Chili: “Tate Callao”, van componist EfraÃn Navarro en geinterpreteerd door Pasión Porteña.
Weet je nog, vroeger? Toen we op weg gingen met een wegenkaart, zo’n boekwerk, en dan maar zoeken. Het lukte niet altijd feilloos overal je weg te vinden. Nu gaat het heel wat makkelijker met de navi. Maar ook daar kleven wel nadelen aan, vind ik.
Het is zo jammer dat je altijd een door een ander uitgezochte weg rijdt. Ik zoek graag zelf, met het risico ergens hopeloos te verdwalen of een keer te moeten terug- of omrijden.
Maar sinds kort hebben we weer een wegenatlas in de auto. Stiekem denk ik dat Leo vooral helemaal verlekkerd was door dat kleine Kevertje op de voorplaat.
Het is een boek uitgegeven door de ANWB, met een schaal van 1 op 100.000. Eén centimeter op de kaart is dus één kilometer in het echt. En daarmee kun je heerlijk een leuk tripje plannen. Niet de geijkte wegen maar zelf de kleine weggetjes opzoeken.
Vorige week gingen we naar het Loetbos, gewoon over de grote weg. Maar terug naar huis namen we die heerlijk smalle binnenweggetjes. En zo kwamen we in Stolwijk terecht, waar we stopten voor een ijsje en een stuk Stolwijkse kaas kochten. En verder langs de IJssel, waar we eigenlijk nooit komen. Dichtbij huis en toch er helemaal tussenuit!
Al jaren komt Hans een keer per jaar de tuin op orde brengen. Natuurlijk proberen we zelf alles enigszins in toom te houden, maar tegen sommige planten en struiken kunnen we niet op.
Er staat heel veel groen in onze tuin en dat mag best wel z’n gang gaan. Maar regen en wind en daarna flink zon had ons stukje veranderd in een jungle. En dus waren we maar wat blij dat er hulp kwam.
Hans en Brian gingen tussen de buien door stevig aan de slag. Na afloop nog even harken en bladblazen en alles zag er weer netjes uit.
We gingen met een gerust hart een paar daagjes weg. En nu heeft de natuur weer gelegenheid de boel over te nemen….. 😂😂
De grootsuper wil het niet meer over hamsteren hebben. Dat klinkt toch een beetje eh… a-sociaal….?
Maar dat betekent natuurlijk niet dat we niet meer aangespoord mogen worden onze wagentjes vol, voller of zelfs volst te vullen.
En dan helpt een beetje ruime tas. Daar doe je toch al snel een paar boodschappen meer in. Plek zat, dus vullen maar….
Wat zijn er toch veel manieren om het koopgedrag te stimuleren….!
Zo’n ouwerwetse kapperzaak vind je niet meer zo vaak. Zo’n zaak was er ook in onze straat thuis. Met 3 of 4 stoelen waar altijd wel iemand zat te wachten. Waar beduimelde blaadjes lagen en een geur van brilliantine hing.
Deze zou zo in een filmdecor passen. Maar het is geen decor, hij is nog volop in gebruik. Het heeft een gezellige, knusse uitstraling. Ik kan me zo voorstellen dat mannen hier naar toe gaan niet alleen voor een knip- of scheerbeurt. Maar ook om lekker bij te praten, de laatste nieuwtjes te bespreken. En niet onbelangrijk, mannen onder elkaar.
Niks nieuws onder de zon, maar zoals het al jaren achtereen gaat.
We moesten er even op wachten, maar eindelijk kon ik het toch ophalen uit de bibliotheek. Het derde deel van de trilogie van Carma Korn.
De vier vriendinnen zien de wereld langzaamaan veranderen. Nieuwe modes, nieuwe zeden, andere relaties en de opkomst van nieuwe technieken.
Maar hun vriendschap blijft bestaan en wordt ook voortgezet door hun kinderen en kleinkinderen.
Veel verandert, veel blijft altijd hetzelfde. Samen eten, feesten, herinneringen ophalen. Maar ook samen rouwen.
Een boek over gewone mensen in goede en slechte tijden. Een tijd die wij zelf ook bewust hebben meegemaakt, dus vaak heel herkenbaar.
Leo en ik wilden gewoon een avondje domweg TV kijken en ons laten amuseren. Het reguliere aanbod op de zenders kan ons niet zo bekoren. Dus besloten we maar weer eens iets op Netflix uit te zoeken.
Een komische film werd het, “Le jour J.” Een film met een flinterdun verhaaltje, idiote scenes en veel reden tot lachen. Maar ook een typisch Franse film ook, met beelden van Parijs en het Franse platteland. Puur amusement.
Gewoon een film voor een avondje op de bank met een kopje thee en een koekje erbij.
Vandaag een nummer van een rapper, Ridan. Je zou zeggen “modern”, maar de tekst is een gedicht dat geschreven werd door Joachim de Bellay (1522-1560). Ook Georges Brassens bracht het gedicht ten gehore.
Vele Fransen kennen het gedicht nog van school. Deze week dus een culturele start 😉
