Soms lijkt het hier al lente, soms giert de wind weer met winterse temperaturen door de straten.
In 2008 in Sopot, aan de Oostzeekust van Polen, zaten de mensen eind maart al heerlijk te genieten van de zon.

Wat er vorige week in Japan gebeurde, is natuurlijk met geen pen te beschrijven. Je kijkt naar de beelden, verbijsterd. Maar je kunt je onmogelijk voorstellen hoe het in werkelijkheid moet zijn. En dan begint het, net als bij voorgaande rampen. Elke omroep, elke krant stuurt een reporter naar het rampgebied. En wat doen die?

Hij/zij stelt vragen aan mensen, die nog niet weten hoe het met hun dierbaren is. Die kijken naar de puinhopen van wat eens hun huis, hun winkel was. Filmen mensen in tranen, in diepe rouw.
Naar mijn mening lopen die journalisten alleen maar in de weg, verbruiken ze broodnodige brandstof en energie. Kunnen ze niet beter thuis blijven? Op dit moment hebben de Japanners meer behoefte aan voedsel en water.

Naar school gaan vond ik helemaal niet erg. Ik leerde eigenlijk wel graag. Zeker in de eerste klassen van de basisschool, met als juf Juffrouw Slot. Ze had een grote compassie met haar leerlingen, kon ze aardig in bedwang houden (toen was dat makkelijker dan nu) en kende de talenten van haar leerlingen.
Vooral lezen vond ik een heerlijkheid. En een nieuw boek wilde ik altijd meteen helemaal uitlezen. Het tempo van de klas vond ik meestal wat te traag. Maar ja, ik moest wel bij de les blijven.

Voor mij was school dus geen straf, maar voor vele andere kinderen wel. Vandaag, op de Dag van de Leerplicht, probeert men daar wat aan te doen met allerlei leuke activiteiten.
Ik hoop dat in de toekomst alle kinderen, waar ook ter wereld, met plezier naar school zullen gaan.

Waarom kijkt de man op deze foto zo benauwd? Verkeert hij in doodsnood, omdat zijn huis op instorten staat door een aardbeving? Is er brand en probeert hij zo snel mogelijk de uitgang te bereiken? Ligt er een familielid in het ziekenhuis? Nee hoor, deze meneer is op koopjesjacht. En met hem duizenden anderen, die vorige week naar IT’s togen om daar hun slag te slaan. Ze kochten daar dingen, die ze niet echt nodig hadden. En die volgend jaar misschien al bij het grof vuil worden gezet.

De waanzin van onze consumenten-economie.

Zo nu en dan zie je het wel eens. Een grote groep vogels die zich zwermsgewijs door de lucht beweegt.
Maar dit is toch wel heel bizar, het lijkt wel een ballet.

Gisteren en eergisteren leek de reis naar Harlingen alleen kommer en kwel. Maar niets is minder waar. Want reden we naar het noorden in een wat grauw en grijs landschap, toen we uitstapten in Leeuwarden scheen ineens de zon. Na het toilet-intermezzo stapten we op de trein naar Harlingen Haven.

Daar was de lucht nog blauwer geworden en we slenterden van de haven zeer op ons gemakje naar het centrum.
De terrasjes waren al weer uitgezet en de zonaanbidders lieten zich de koffie, thee of iets pittigers al snel goed smaken. En er was markt. Niet groot, maar wel gezellig.
Bij de kaaskraam zag ik ineens Riperkrite. Voor ons onwetende westersen heeft Wieneke al eens uitgelegd wat dat is. Tja, en zoiets mag je natuurlijk niet voorbij lopen. We proefden en kochten een stuk, en een stuk nagelkaas én wat worstjes van een nog zelfslachtende slager uit Bolsward. Dus kunnen we nu thuis ook nog even genieten van het lekkers uit Fryslân.

Update: en dat deden we. De kaas hadden we al geproefd, maar met een wijntje erbij smaakte het werkelijk verrukkelijk. En die worst, mmmmmm….. Een reisje Friesland meer dan waard!