Er was een tijd dat het zoeken naar een telefoonnummer vaak verliep via het bellen van 008. Je kreeg nog een man of vrouw aan de lijn, die hoorbaar zocht. Eerst in een telefoonboek, later op een computer.
Maar met de komst van de mobiele telefoon kunnen we het zelf. Nou ja, als de eigenaar zijn nummer heeft laten registeren, of het ergens te vinden is op een website. De laatste tijd wordt dat steeds lastiger.
Maar destijds belde je gewoon 008. Simpel toch?
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Deze week is het een wat vreemde vraag van Cornelis Vreeswijk: Waar gaan wij heen na onze dood? Niet echt een vrolijk begin, maar ja ….
Leo en ik waren samen bij de tandarts en binnenkort moet er bij ons alle twee nog wat gebeuren. Daarvoor wilden we een afspraak maken. Geen probleem zou je zeggen. Maar nee.
De afspraak die ik wilde maken kwam op het conto van Leo. Daarna werd er een afspraak gemaakt voor mij en ook nog wat andere afspraken zoals de mondhygiëniste. Het werd een beetje rommelig, maar uiteindelijk was alles geregeld. En thuis konden we het nog nakijken op de mail. Geen probleem dus.
Inderdaad stonden thuis de afspraken ook al op de mail. Maar wat was nou wat? Allemaal afkortingen die ons niks zeiden.
En daar kwamen ze weer, De 5 W’s: de gouden regel voor het plannen of vaststellen voor een afspraak, vergadering of wat dan ook. Wie, Wat, Waar en Wanneer zijn de belangrijkste. Daarna komt Waarom en misschien ook nog de 6e W, als laatst (maar niet het onbelangrijkst) Wat gaat het kosten?
Het is toch een simpele regel en goed te onthouden.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Laten we deze week beginnen met Sting: Shape of my heart.
Zomaar onderweg met de wandelclub naar onze koffiestop ontdekte ik deze zwam.
Wel vaker zie ik grote zwammen op boomstronken, maar meestal zijn die een beetje vuilwit. Zo’n grote inktzwarte had ik nog nooit gezien.
Dit soort zwammen rangschik ik gemakshalve maar onder “elfenbankjes”, maar dat is natuurlijk helemaal fout.
Gelukkig kun je via “Google lens” enigszins nagaan wat voor soort het is en zo ontdekte ik dat het een soort vuurzwam is. Hij groeide op een stronk van een knotwilg.
Ach, het maakt natuurlijk niet uit hoe de naam precies is.
Ik vond hem in ieder geval waard om op de foto te zetten.
Geen vrolijke kleur, maar wel bijzonder.
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Weer eens een andere versie van een chanson van Charles Aznavour. Apri Alto zingt “For me formidable”.
Steden en dorpen, allemaal herbergen ze wel bijzondere gebouwen. Maar weten we wel wie deze gebouwen ontworpen heeft? Soms wel natuurlijk, maar soms ook blijft de naam van de architect een beetje ondergesneeuwd.
Natuurlijk ken ik het stadhuis van Rotterdam. Een markant gebouw aan de Coolsingel. Ik ben er heel vaak langs gereden, we zijn er getrouwd en diverse malen heb ik er een paspoort, rijbewijs of ander document opgehaald.
Maar wie had het ontworpen? Ik wist het niet een-twee-drie. Pas toen ik er met de wandelclub was, ontdekte ik de naam van de architect: Henri Evers. Daar moest ik dan ook een foto van maken.
Hij heeft niet alleen het stadhuis van Rotterdam ontworpen, maar ook de Armeniuskerk in Rotterdam, het Caland monument. Ook De Lindenhof in het Agnetapark in Delft is van zijn hand.
Deze week een ouwetje in een nieuw jasje: Tony Bennett en Lady Gaga in The lady is a tramp
In het begin van internet werd ons verteld dat het simpel en eenvoudig zou worden. Alles digitaal, het leek zo mooi.
Inmiddels zijn we al weer een paar decennia verder en is het hele internet gedoe soms verre van gemakkelijk geworden. Ja, jong en oud draait zijn hand niet meer om voor een e-mail. We betalen met zo’n bankpas of misschien zelfs met je telefoon. Maar sommige dingen worden steeds gecompliceerder.
Leo kreeg laatst drie e-mails tegelijk van het Oogziekenhuis. Maar snel lezen waarover het ging, ho maar! De berichten waren beveiligd, er moest een code worden aangevraagd die per e-mail werd toegestuurd. En uiteindelijk bleek het te gaan om één afspraak in 3 delen. Een meting, een scan en een gesprek met de oogarts. Alles op 1 dag en binnen 20 minuten gepland.
Dat had dus best in één bericht en zonder beveiliging gekund. Want “privacy” is toch een beetje overdreven. Aan de balie word je gevraagd naar je geboortedatum en naam, voor iedereen hoorbaar. En wat dan nog?
Nee, we maken het nu moeilijk of ingewikkeld. Eenvoudig is gewoon te simpel.
Vandaag opent de week met Michael Bublé, die live zingt op Madison Square Garden: Everything
