Category Archives: Uncategorized

Fraai huis

Posted on by

Eén van de Ganzen had voorgesteld om een bezoek te brengen aan het West-Indisch huis in Dordrecht. Daar is nu het atelier van Jan van het Hoff gevestigd en hangen talloze schilderen van hem. Wat vroeg werk, zoals bloemstillevens, maar vooral zijn Gospelscenes zijn te bewonderen. Absoluut het aankijken waard, maar niet persé mijn voorkeur.

Toch verveelde ik me niet in dat huis, want het interieur is ook heel fraai. Het barokke 18e eeuwse huis is nu in bezit van Victor Deconinck. Het huis is prachtig gerestaureerd en zo veel mogelijk in de originele staat teruggebracht.

Een schitterende keuken, antieke kasten en andere meubels, mooie haarden en bewerkte plafonds. Er is genoeg te zien, kijk maar naar deze kleine impressie.

img_20251218_125616168_hdr6861716375661577628
img_20251218_130100500_hdr1414182973084509065
img_20251218_125529644_hdr7762384339882842676
img_20251218_123857872_hdr2446760360464791800

Voor wie?

Posted on by
img_20251218_1317415705633005531208322612

Deze meubelzaak in Dordrecht hield uitverkoop. Maar wie zouden ze hier voor aanspreken?

Alle Ganzen vroegen het zich af… Is dit nou alleen voor pensioengerechtigden of mogen ook andere burgers een nieuw stoel kopen? Het werd ons niet duidelijk.

Maar toen we het aanbod zagen, besloten we unaniem dat we deze winkel niet zouden vereren met een bezoek.

Pensionado’s zoek comfortabele stoelen, met een stevige rugleuning. Waar je een beetje comfortabel in weg kunt zakken, maar toch ook weer gemakkelijk uit kunt opstaan. En dat leek hier nou net niet te koop…

De tijd van het jaar

Posted on by

Eigenlijk is het elk jaar hetzelfde patroon. De eerste kerstkaarten druppelen binnen en stapelen zich op op de hoek van de tafel. Dan zoek ik het lint en de knijpertjes en worden de kaarten naast de spiegel opgehangen.

Wat zullen wij doen? Sturen we wel of sturen we niet? Gewoon of digitaal? Ach, eigenlijk weten we het wel. We sturen toch weer een stapel kaarten, soms zelf gemaakt of gewoon gekocht. Het werden gekochte kaarten, postzegels besteld en een middag aan de slag.

Leo zit hier al nijver te schrijven. Ik was een dagje later, maar nu zijn dan alle kaarten de deur uit.

Taak volbracht. Volgend jaar kijken we wel weer opnieuw hoe we het gaan aanpakken.

Dagje weg…

Posted on by
img_20251218_1031594263269890064171163788

Elk jaar zoekt de Ganzenpas een uitje, dat een beetje buiten onze gebaande paden loopt.

Dit jaar planden we een dagje Dordrecht. Niet met de trein of de bus maar op z’n Rotterdams met de boot, met de Waterbus.

Lekker relaxed gingen we met de metro naar de stad en daarna liepen we over de Schiedamse dijk naar de opstapplaats bij de Erasmusbrug.

En zo’n wandelingetje laat zien hoe snel de stad verandert. Andere winkels, nieuwe hoge en nog hogere gebouwen. Lege complexen zonder duidelijke toekomst en gloednieuwe kantoren.

En vanaf het water werd nog duidelijker hoe Rotterdam zich steeds meer in de hoogte ontwikkelt.

Jantje

Posted on by
img_20251210_1320044586158915520915674658

In Den Haag daar woont een graaf
en zijn zoon heet Jantje
Als je vraagt: Waar woont je pa?
dan wijst hij met zijn handje
met zijn vingertje en zijn duim.
Op zijn hoed draagt hij een pluim
Aan zijn arm een mandje.
Dag, mijn lieve Jantje.

Ja, dit is hem: Jantje. In 1978 vereeuwigd door Ivo Coljé. Het beeldje staat op de Lange Vijverberg, tegenover het Binnenhof. Daar zou de vader van Jantje, Graaf van Holland, hebben gewoond.

Nu wordt het Binnenhof gerestaureerd. Kosten, tijd en moeite blijkbaar in overvloed…..

Noodsituatie

Posted on by
img_20251210_1216339524364675662516465487

Och nee, geen paniek want zo erg was het ook weer niet. Maar we keken wel een beetje vreemd op toen schoonzus en ik vorige week in Den Haag waren.

We liepen de Lange Poten op, op weg naar koffie en taart. Maar alle winkels waren nog gesloten. Midden in de week om bij twaalven?

Toen we neerploften bij de Wiener Konditorei werd al snel verteld dat we alleen filterkoffie konden krijgen. Want er was geen stroom. Het dienstertje stond er wat verloren bij. Ja, alleen filterkoffie en taart dat wel. En heeft u cash geld, want pinnen kan ook niet.

Schoonzus en ik dronken heerlijke filterkoffie en abrikozenstrudel, maar de man naast ons keek heel bedenkelijk. Geen cappuccino, latte of chocola? Helaas nee!

Bij het woord “cash” schudde hij z’n hoofd. Hij was nog niet ingesteld op noodsituaties….!

Net lente…

Posted on by
img_20251211_125340548_hdr7274567195694710711

Vorige week liep ik terug van het koffiedrinken met de wandelclub, toen ik dit zag. Een heel perk met zacht roze bloeiende struiken. Het leek wel lente….!

Ik weet wel dat deze struiken (Viburnum Botnantense) winterbloeiers zijn. Maar toch, zomaar op een kille en mistige winterdag zo’n hoeveelheid zachte kleurtjes, dat is gewoon een heerlijke verrassing.

En het bewijst dat de natuur geheel zichzelf blijft en zich niks aantrekt van wat de mensen allemaal bekokstoven. Dit bloeit ’s winters en straks in de lente komen er weer andere bloemen aan de beurt.

Alles gaat zoals het gaan moet. Ik vind dat wel een troostrijke gedachte.

Gewoon leuk

Posted on by
Bron: Instagram / Clotheslinepoetry

Er is helemaal geen speciale reden om nou juist deze foto van wasgoed aan een lijn te kiezen.

Zomaar een huis in Burano, bij Venetië, fris gekleurd. Met een vliegengordijn, planten in potten en kleding aan de waslijn.

Ik vind hem gewoon superleuk en kleurig. Alk er naar kijk, maakt het mijn dag vrolijker.

En wie wil er nou niet een beetje opgevrolijkt worden in deze soms zo sombere dagen.

Wat is dat?

Posted on by
Bron: Instagram / Oleg Pars

De eerste keer dat ik dit filmpje zag, was ik compleet van de kaart. In het verhaal bij de post gaat het over een zeer geloofwaardig bezoek aan een tuin in Kyoto. De fotograaf ziet ineens iets bewegen en dan verandert het insect in een soort van bloem. Zoiets zou kunnen bestaan, mimicry wordt dat genoemd.

Meerdere keren liet ik het filmpje draaien en telkens knaagde de vraag “is dit echt” aan me.

Maar nee, nu weet ik het. Dit bestaat niet. Het is puur verzinsel, kunstig gemaakt met AI. Hoe dan? Geen idee, misschien dat andere bloggers beter in deze materie zijn.

Maar naast verwondering, bewondering ook, ergert het me vooral, omdat ik nu nooit meer zo onbevangen durf te geloven dat iets misschien wel zou kunnen bestaan.

Tijdloos

Posted on by

Wij begonnen ons huishouden vrij onverwacht. Leo en ik kenden elkaar nog niet zo lang toen we een flatje konden huren. We waren verliefd, zagen de toekomst samen rooskleurig tegemoet. Maar van een uitzet was geen sprake. Dus kochten we het allernoodzakelijkste en vooral niet al te duur.

Na een paar jaar verhuisden we en wilden we onze gammele (plastic) boekenkast wel verruilen voor een stevig exemplaar. Een collega vertelde over Lundia en daar waren we meteen helemaal weg van.

Het begon met een boekenkast, die werd uitgebreid, omgebouwd. Diverse keren haalden we de kast helemaal uit elkaar, deelden hem opnieuw in. In de keuken kwam ook een Lundia kast, in de kamers van de kinderen stonden Lundia meubels, die ook met hen verhuisden naar Groningen en Utrecht.

De boekenkast staat nog steeds pontificaal in onze huiskamer. De keukenkast staat nu op mijn werkkamer vol met knutselspulletjes. Andere meubels zijn verkocht of weggegeven.

Maar nog steeds zijn meubels van Lundia een tijdloos concept.