Hier worden nogregelmatig vinylplaten gedraaid en dit nummer van Hildergard Knef heb ik altijd prachtig gevonden en het blijft boeien:
Category Archives: Uncategorized
Vooroordeel
Naar aanleiding van het overlijden van Ellen Blazer werd laatst midden in de nacht de uitzending “Schitterend in de schaduw” uitgezonden. Ik keek ernaar vanuit mijn bed. Het was interessant, maar op een bepaald moment ook heel opmerkelijk. Of had ik dat nou gedroomd? Ik bekeek de uitzending nogmaals via “Uitzending gemist” en nee hoor, gedroomd had ik helemaal niet. In de 23e minuut gebeurde het. Sonja bekende dat zij en Ellen Blazer bij een sollicitatie van een redacteur toch wel even twijfels hadden of ze hem zouden aannemen. Waarom die twijfel? Had de man iets misdaan? Welnee, maar ja hij reed wel in een Opel……
Sonja, die propageerde dat alles moest kunnen, dat we onbevooroordeeld de mensen om ons heen moesten bekijken, die liet zich bijna leiden door het vooroordeel dat iemand met een Opel toch niet zou kunnen. En daar viel Sonja bij mij volledig door de mand.
Hier is de uitzending nogmaals te zien. Heb je geen geduld om alles te bekijken, schuif dan snel door naar de 23e minuut!
Deel dit op:
Lichtfestival
Afgelopen zaterdag plaatste Martin op Stuureenfoto zulke mooie foto’s van het Chinese Lichtfestival in Rotterdam. Daar had ik al iets over geschreven en natuurlijk gepland er heen te gaan, maar er was nog steeds niets van gekomen. Maar afgelopen maandagavond besloten meteen te gaan, want dit festival duurt nog maar tot 14 februari.
En ook wij vonden het geweldig. Zo leuk, zo lief, zo sprookjesachtig. Hier dan ook een collage van onze foto’s.
Deel dit op:
Andere look
| Na jaren van geverfde haren was ik het helemaal zat. Zeker nadat ik een foto van mezelf zag, en me daarin niet eens herkende. Dat rooie, die vuurtoren, het moest weg. Dus liep ik maanden met uitgroei. Maar nu ben ik dan weer helemaal mezelf, dat wil zeggen ik heb mijn natuurlijke haarkleur. Vroeger was dat donkerblond, nu is dat staalwolgrijs. En omdat het ook nogal aan de korte kant is geknipt, lijkt de coupe nog het meest op een stekelbaarsje. Dat kan ook niet anders, want ik heb wel vijf kruinen, waardoor mijn haar alle kanten opstaat. Maar zelfs ikzelf vind het me prima staan. Vandaar dat zelfportret hiernaast en een nieuwe foto in de rechtermarge. |
 |
Deel dit op:
Bermtoerisme
 |
Vandaag was ik naar het Boekenfestijn in de Ahoyhallen. Een jaarlijks terugkerend gebeuren dat wij niet willen missen. Slenteren langs meterslange tafels met allerhande boeken over allerhande onderwerpen, even lange tafels met hobbyspullen en andere dingen, waarvan we niet wisten dat we het misschien ooit zouden kunnen gebruiken. Maar ik heb me ingehouden en kwam met niet al te veel thuis. |
Wel met het boek “En we gaan nog niet naar huis – 100 jaar Nederlanders op vakantie”, waaruit deze foto is. Op je paasbest zittend in het gras, naast de auto, met koffie en koek. Bermtoerisme heette dat.
Wij hadden thuis geen auto, maar een oom en tante wel. En die vonden dat het summum van een dagje uit. Dus vroegen ze soms mij en mijn ouders mee. Moeder zei graag ja, die vond het heerlijk, maar mijn vader had er een gruwelijke hekel aan. Hoe ik er over dacht, weet ik niet meer. Maar nu zou ik er voor bedanken. Bah, de hele dag met je neus tussen de uitlaatgassen.
Deel dit op:
Koningin
We waren er even tussenuit, sneeuwlucht happen en wandelen in het Sauerland met vrienden. Zonder TV, zonder radio, maar met een mobiele telefoon. En zo hoorden we dus dat de koningin afstand deed en we met ingang van 1 mei 2013 een koning hebben.
Dat is de tweede troonswisseling in mijn leven. Ik hoop dat het allemaal soepel en zonder incidenten zal verlopen. En natuurlijk wens ik Beatrix nog heel veel fijne en gezonde jaren toe. Zodat zij te midden van kinderen en kleinkinderen nog lang en veel kan genieten!
Deel dit op:
De pot op!!
Ik werd voor de tweede keer opgeroepen voor het grote en langlopende Ergo-onderzoek, dat hier in de wijk plaats vindt.
Van alles wordt er onderzocht: hoe je beweegt, hoe je eet, hoe je slaapt, of je nog wel goed kunt co-ordineren, je geheugen wordt getest. Nou ja, van alles wordt onderzocht. Alles uiteraard op vrijwillige basis.
Voor de eerstvolgende afspraak werd gevraagd of ik ook mee wil doen aan een onderzoek naar ontlasting.
Hmmmm….. nou ja, het is voor het goede doel. Dus werd ik opgezadeld met een soort po, die op het toilet past. Daarin moet je …. juist ja, zodat het netjes opgevangen wordt. Daarnaast kreeg ik een keurig pakje, met een flesje waarin een klein lepeltje, waarmee de ….. Ach, je begrijpt het wel. De details laat ik achterwege. Na afloop gaat het deksel op de pot en kan hij zo in de vuilnisbak. Het monstertje stuur je dan op in een speciale plastic envelop. Liever niet op vrijdag of zaterdag, want dan duurt het te lang…….
Alles werd gelukkig wel verpakt in een gezellig tasje met rozen, zodat ik niet pontificaal met een po over straat moest…
Maar goed, een dezer dagen moet ik dus echt …. de pot op!
Deel dit op:
Schorseneren
“Oude” groenten, zoals schorseneren, zijn weer helemaal in en dat wordt ook door onze grootsuper gepropageerd. Schorseneren zijn de groenten van januari 2013.
Ik had ze al wel eens gegeten, maar nog nooit zelf klaar gemaakt. De bijnaam “dienstmeidenverdriet” beloofde niet veel goeds, maar het schoonmaken ging eigenlijk heel prima.
Ik maakte er dit mee. Echtgenoot en ik vonden het heerlijk!
Wil je nog andere recepten, kijk dan hier.
| Ingrediënten (voor 2 personen):350 gr. Schorseneren 450 gr. Aardappelen 125 gr. (gerookte) spekblokjes 75 gr. (blauwe) kaas melk peper, zout, nootmuskaat |
 |
Bak de spekjes in uit tot ze bruin en knapperig zijn.
Schep ze uit het vet en laat ze uitlekken op wat keukenpapier. Voeg eventueel wat water toe aan het spekvet en roer alle aanbaksels los van de bodem van de pan. Zet apart.
Schil en kook de aardappelen in ca. 20-25 minuten gaar. Verwarm de melk en maak daarmee van de aardappelen een niet al te stevige puree, schep de spekjes erdoor en maak af met wat zout, peper en nootmuskaat.
Was de schorseneren goed en schil ze. Snij in stukjes van ca. 3 cm. en zet meteen in water met citroensap om verkleuren tegen te gaan. Kook ze in ruim water in ca. 20-30 minuten gaar.
Giet de schorseneren af en breng op smaak met wat nootmuskaat en peper en meng ze met de helft van de verkruimelde kaas. Laat de kaas even smelten.
Schep de puree op de borden, leg de schorseneren erop en verkruimel de andere helft van de kaas erover.
Lepel een klein beetje van de spekjus erover.
Geef er eventueel nog wat komkommer of tomatensla bij.
EET SMAKELIJK!
Deel dit op:
Behelpen
| De horeca in Nederland, soms is het behelpen. Service en kwaliteit laag, maar prijzen hoog. Neem nou het terras van De schone lei in Rotterdam. Pracht locatie, aan de Kralingse plas, met uitzicht op de skyline van Rotterdam. Daar zit je heerlijk, dus na een sneeuwwandeling streken we daar neer. Het terras was goed bezet, maar we vonden nog een plaatsje. Na een poosje komt de serveerster en wij geven onze bestelling op. |
 |
Biertje, wijntje. Niks bijzonders, gewoon van de kaart. We wachten, we wachten nog even, we wachten wat langer. Tweede serveerster komt en vraagt wat we willen drinken. We zeggen dat er al besteld is. Oh, dan komt het zo. En weer wachten we en zien we hoe andere mensen, die na ons kwamen, al wel bediend worden. Dus roepen we de serveerster, die al drie keer zonder iets in haar handen voorbij is gekomen, nog eens. “We wachten nu nog steeds op onze….. ” Nog voor ik ben uitgesproken, zegt ze bits “Iedereen moet wachten, het is nu erg druk”.
Als eindelijk onze bestelling door het eerste meisje wordt gebracht wil ik meteen afrekenen. Ja, momentje. Het momentje duurt een kwartier. Dan heeft ze geen wisselgeld, dus moeten we weer wachten tot ze daarmee terugkomt.
En we zijn niet de enigen die het irriteert. Mensen die na ons zijn gekomen, moeten ook lang wachten, kunnen hun twee koffie ook niet meteen afrekenen.
En dan klagen dat het zo slecht gaat in de horeca. Volgende keer gaan we naar een andere tent, waar het hopelijk beter toe gaat.
Deel dit op:
Landkaarten
| Met een navigatie in de auto hoef je nooit meer op een kaart te kijken. Adres intypen is voldoende. Van hier naar Tallinn, naar Rome, Berlijn, het maakt niet uit. Nooit meer zoeken…. maar ook nooit meer per ongeluk ergens heen gaan en stuiten op iets heel bijzonders. Dat leuke weggetje, die heerlijke taartenwinkel. En ook nooit meer ruzie, omdat net die ene afslag is gemist, de aanduiding niet duidelijk genoeg was of je net even keek naar die gekke agent, met z’n grote armgebaren. Toch mis ik de atlas wel eens. Het had wel wat, zo met je vinger nauwkeurig de weg volgen. En er zijn er meer met heimwee. In de laatste Flow stond er een artikel over en de link naar deze website. Leuk om te zien hoeveel “atlas” er toch nog om ons heen is. En de laatste tijd valt het me op hoeveel landkaarten er als decoratie te zien zijn. Zoals hier, een kartonnen kruk, gevouwen uit een landkaart. |
 |
