In Turijn kwamen we langs een chique badmeubelwinkel. Zo een met droombadkamers, waar nooit vuile was ligt en de kleur van de zeep matcht met die van tegels en handdoeken.
Ik vond dit badmeubel wel leuk, zeker met de bijpassende wastafel. Maar Leo’s commentaar maakte korte metten met mijn bewondering. “Het lijkt net zo’n ouwe zinken teil met daarnaast een oliedrum.” Ik keek nog eens goed en ja, daar had het inderdaad iets van weg.
Laatst had ik een gesprek over hoe je iemand ziet bij een eerste kennismaking.
Waar kijk je dan naar? Kijk je naar de ogen, de handen? Waar let je op? Gepoetste schoenen, vet of juist schoon haar, kleding?
Die eerste indruk kan heel bepalend zijn, maar zegt toch lang niet alles.
Jaren geleden solliciteerde ik bij een groot bedrijf. Dat je er netjes behoort uit te zien bij een sollicitatie, wist ik natuurlijk wel. Ik had me dan ook keurig aangekleed, nieuwe kousen, nette schoenen. Jammer dat ik languit viel bij het oversteken. Vieze vlek op mijn rokje, kousen kapot, tas met een schaafplek. En geen winkel waar ik tenminste nieuwe kousen kon kopen. Ik voelde me heel erg opgelaten. Wat voor indruk zou ik nou maken ik bij die meneer van Personeelszaken? Dat heb ik nooit kunnen achterhalen, maar ik kreeg wel de baan.
Nog ruim vier jaar heb ik er met veel plezier gewerkt, kreeg ik zelfs promotie. Ondanks mijn prille leeftijd (ik was nog geen 18) en de beschadigingen! Och wat zou ik graag nog eens even iets van die dag terug willen zien 😉
 |
Neefje Ivan is bijna 3 jaar, maar al een groot fan van Paul McCartney. Hij zingt niet over konijntjes in een knollenland, maar “IJlufyou jee,jee, jeeh”. Vraagt aan zijn moeder of ze weer de Beatles op wil zetten en hij wil dolgraag een gitaar voor zijn verjaardag. Het feest van afgelopen weekend was voor hem dan ook compleet, toen zijn neef met zijn gitaar aankwam. Een echte gitaar…. en hij mocht er zelfs eventjes op spelen.
Die is nog wel een beetje te groot voor hem. Maar kijk hoe hij dat instrument vasthoudt…. Precies als Paul, die linkshandig is. |
 |
Afgelopen weekend vierden wij feest. Zwager werd dit jaar 70, schoonzus 65 en dan zijn ze binnenkort ook nog eens 40 jaar getrouwd. Dat is samen 175 jaar en wel een reden om een feest te vieren. Vrijdagmiddag werden wij verwacht in De Biestheuvel in Hoogeloon, waar we met een drankje verwelkomd werden. Er was voor alles gezorgd en we konden met de familie gezellig samen zijn. Er hoefde niets en er was van alles mogelijk. Dus zaten we lang buiten, kletsen we met elkaar over alles en nog wat. Onze zoon speelde gitaar en wij zongen mee. De kleinkinderen (onze neefjes) speelden met elkaar, amuseerden zich kostelijk en werden een beetje verwend. |
Zelfs de kleinste lachte en wipte in zijn maxicosy en huilde alleen als hij honger had. Dan kwam zijn flesje en was hij weer tevreden.
Een heerlijk en relaxt weekend, waarin we spelletjes deden, in een fietstrein door de Kempen reden en met een GPS in de hand een wandeltocht maakten. Schoonzoon stelde op You Tube een playlist van een gros door ons gekozen liedjes samen, variërend van Eddy Christiani tot Coldplay en alles wat er tussen past. Ondertussen hieven we het glas en genoten we van de heerlijke avond. Heel laat lag tenslotte de laatste op bed. Maar de volgende ochtend waren we allemaal weer keurig present voor de brunch.
Zondagavond keerden we weer huiswaarts. Het was een heerlijk feest, waar we nog lang en vaak met veel plezier aan terug zullen denken.
Toen ik laatst door de wijk van mijn kindertijd liep, kwam ik in het Justus van Effencomplex deze deur tegen. In eerste instantie wist ik niet goed wat ik zag. Glom die deur nou zo? Maar toen ik wat beter keek, zag ik dat het niet een geschilderde maar een glazen deur was. Een zeer trendy geheel, zeker met de rest. Mijn moeder vond het destijds een beetje armoedig stukje van de wijk, maar daar was nu niets meer van te merken. Integendeel, chique was een betere omschrijving.
Soms lees je ergens een recept en denk je “Ja, dat ga ik maken”. Dat gebeurde mij enkele maanden geleden, maar het resultaat viel ons een beetje tegen. Ik maakte toen bloemkool met witte bonen puree. De smaak was goed, maar het gaf Leo een beetje te veel de indruk van een potje Olvarit. Toch laat zoiets me dan niet met rust en toen ik afgelopen week een flink stuk (zo’n 200 gram) bloemkool over had, bedacht ik dat ik toch nog eens…. Dan zoek ik nog wat op Google en geef er vervolgens een eigen twist aan. En nu vond Leo het wel lekker en helemaal geen baby-eten. En dus kreeg het restje een eervolle vermelding. Dit is ongeveer wat ik er mee deed:
| Restje bloemkool (ca. 200-250 gram) in niet al te grote roosjes klein blikje witte bonen 1-2 teentjes knoflook, klein gesneden scheutje (olijf) olie flinke eetlepel grove mosterd |
 |
Kook de bloemkool beetgaar, giet af en doe alle ingrediënten in een mengkom en mix met de staafmixer of keukenmachine tot een puree. Hoe fijn of hoe grof bepaal je zelf.
Dit is een bijgerecht en ik gaf er gebakken aardappeltjes, salade en worstjes bij.
EET SMAKELIJK!!
Afgelopen dinsdag wandelde ik in Hoek van Holland. We waren met 12 dames en natuurlijk wandel-leider Koos, die een leuke tocht had uitgestippeld. Allemaal eerst met de metro naar Schiedam-Centrum en daarna met de trein naar Hoek van Holland Strand.
Het was mooi wandelweer! Lekkere temperatuur en lichtelijk bewolkt, zodat we niet constant in de felle zon liepen. Dat is wel zo fijn op het strand.
Eerst koffie en een plaspauze en dan op weg. Natuurlijk werden er schelpen gezocht en wie wilde kon met de voeten in het water. Zelf hield ik de schoenen aan, want op het harde zand liep dat prima. De weinige keren dat er door een laagje water gewaad moest worden, gokte ik op de stevigheid van mijn stappers.
Bij ‘s-Gravenzande dronken we nog wat voordat we door de duinen terugliepen. Onderweg zocht Koos naar duindoornbessen. Die zijn heel gezond, maar wel heel erg wrang-zuur. En de bramen stonden zo laag, dat de vos er waarschijnlijk op gepiest had 😉 . De schapen lieten ons ongeïnteresseerd voorbijgaan.
Toen we bij de trein terug waren zaten er toch ruim 8 kilometers in onze benen. Het was een heerlijke en gezellige wandeling, al was ik best wel blij even te kunnen uitrusten.
(klik op een foto om te vergroten)
De wereldhavendagen van Rotterdam zijn natuurlijk een enorm reclameproject. Daarin gaat heel wat om en worden al tijden tevoren allerlei regelingen en afspraken gemaakt. Met professionals van diverse bedrijven, met ambtenaren en kantoorklerken (al heten die nu vast anders 😉 ). Maar ook met een heleboel vrijwilligers op allerlei gebied. Wij zagen de mannen en vrouwen die iedereen naar de juiste plek leiden, het verkeer regelden en als gids optraden. Met sommigen spraken we even, anderen bleven volkomen anoniem. Maar hun werk was net zo belangrijk als van al die anderen.
Afgelopen zaterdag was een lange dag. Al om voor achten zaten schoonzus en zwager bij ons en na een kopje koffie vertrokken we richting Wereldhavendagen.
We hadden geboekt voor een vaar-en wandelexcursie, dus zaten we rond 10 uur op een boot van de Havendienst en tuften richting Oude Haven. Onderweg vertelde de gids honderduit over wat we zagen. We stapten aan wal voor een bezoek aan het Witte Huis, waar we met de lift naar het belvédère gingen. En ondanks mijn hoogtevrees, ik heb toch mijn ogen uitgekeken. Van boven af ziet mijn stad er weer heel anders uit.
We liepen terug via de Wijnhaven en namen ook een kijkje aan boord van de “Annigje”, een oud turfschip. Hoe konden de mensen leven in die weinige ruimte die ze toen hadden. Met 6 kinderen in een vooronder van nauwelijks enkele vierkante meters. En zo donker en bedompt, nee geen “goeie ouwe tijd”. Door het Scheepvaartkwartier, langs monumentale huizen, weer terug naar het ponton bij het ss Rotterdam.
Terug op de kade in Katendrecht werd het tijd voor een lekker biertje op een terras. Daarna nog via allerlei andere activiteiten naar een restaurant voor het diner. Jammer was wel dat ons etentje erg tegenviel. Maar na onze klacht hierover werd het toch nog min of meer netjes geregeld.
Al voor de 39e keer worden dit weekend de Wereldhavendagen in Rotterdam gehouden. En vanzelfsprekend zijn wij er weer bij. Al weken tevoren hebben we, samen met schoonzus en zwager, excursies uitgekozen. Dus zijn wij vandaag al vroeg op pad. Binnenkort kun je mijn verslag verwachten 😉
