Eentje uit de oude doos, waar ik zelf met veel plezier aan terugdenk. Iets met reizen, verre landen en zoete herinneringen.
Vandaag een vrolijk begin van de week met The Ohio Express en “Yummy, yummy, yummy”
Category Archives: Uncategorized
Boekenhuisje
Het blijft leuk om ergens langs de weg zo’n mini-bieb te ontdekken.
Dit versierde exemplaar vond ik in Willemstad, bij leuke huisjes aan een gracht. Zoiets geeft nog eens extra sfeer aan een stadje.
Ik moet ook altijd kijken of ik iets van mijn gading zie. Maar om zo maar iets mee te nemen, vind ik ook een beetje brutaal. Ik kan er waarschijnlijk nooit iets terug-brengen. En dat is nou juist de bedoeling.
Maar het levert in ieder geval weer blogstof op. Ook leuk toch?
Deel dit op:
Ook al klaar
Vorige week kwam Lies Koffie drinken. En dan neemt ze meteen wat puzzels mee. De puzzels die ik gelegd had, zitten dan al weer in de doos en neemt ze weer mee terug.
Dit tafereel zag op haar FB pagina en het leek me een mooie opmaat naar de volgende.
Maar nu nog even genieten van deze rustieke tafel, met bloemen en boeken.
De volgende puzzel is weer heel anders. Een heel stuk groter want 1000 stukjes en veel rustiger van onderwerp. Maar wel een venijnige, met heel veel zachte pasteltinten en niet zoveel verschillende vormen.
Het kan wel even duren voor die klaar is. Maar het is een lekker plaatje…. 😉
Deel dit op:
Vragen
Niks begrijp ik van de nieuwsgaring op dit moment. Het ene feit(je) wordt uit en te na en tot vervelends toe vermeld. Andere dingen krijgen weinig of geen aandacht in het nieuws.
Zo werd afgelopen zaterdag in Lelystad een complete woonwijk geëvacueerd omdat er een vreemde (benzine)lucht uit het riool kwam. Hoe en waardoor dat kwam wist men niet, maar 400 bewoners moesten in allerijl weg. Politie ging de huizen langs, veel opkomst van brandweer en diverse NL-Alerts. Kortom een hele nare situatie.
Die ook nog eens tot zondagmiddag duurde. Wat die vreemde stank veroorzaakte was niet bekend. Er werd geadviseerd de kranen langdurig open te zetten, zodat het riool doorgespoeld werd. Dat lijkt me logisch.
Maar dat er “bruin water” uit de kraan zou kunnen komen, verbaasde me. Dat zijn toch twee geheel op zichzelf staande en aparte systemen? Wat die vreemde stof was en waardoor die in het riool was gestroomd, was maandagmiddag nog steeds een vraagteken.
Maar wat me het meest verbaasde, was dat er op maandag weinig meer over te lezen was. Is zoiets niet belangrijk genoeg of denken de journalisten dat hun lezers alleen geïnteresseerd zijn in Shownieuws?
Deel dit op:
Poetsen
Heel vaak kom je dit niet meer tegen, een prachtig glimmend gepoetst huisnummer. Ik fotografeerde dit in Maasland, waar we, na een blog van Emie, op een zonnige dag naar toe reden.
Bij dit glanzende bordje vloog ik terug in de tijd. Wij woonden vroeger in een gewone straat, met rijen huisdeuren. Allemaal donkergroen geverfd en vrijwel allemaal identiek.
Maar onze deur sprong er wel uit. Want we hadden nog een ouwerwetse koperen trekbel en een koperen brievenbus. En die glom steevast dat het een lieve lust was. Op vrijdagmiddag ging ze met haar mandje poetsspullen naar beneden en werd die bel en brievenbus glanzend gepoetst. Geen week sloeg mijn moeder over. Daarna werd de deur gezeemd en het straatje geveegd. Klaar voor het weekend!
En daar moest ik bij dit huisnummer ineens aan denken.
Deel dit op:
Herinnering
Op het bureaublad van de computer verscheen een prachtige foto van Mount Fuji, gemaakt Franco Libassi.
De foto’s wisselen regelmatig en dus was ook deze naar een paar dagen verdwenen. Jammer, want ik keek er met heel veel heimwee naar.
Maar kom op zeg….., ik heb toch zelf foto’s gemaakt van Fuji San. Die reisherinnering kan ik met gemak weer oprakelen. Want al is het inmiddels bijna zeven jaar geleden, regelmatig gaan mijn gedachten nog terug naar die reis.
We deden zoveel ervaringen op. Geen enkel probleem om terug te denken. En al is de voorgrond minder fotogeniek dan bij Libassi, Mount Fuji blijft even majestueus.
Deel dit op:
Hobbezak
Er zijn mensen, die kun je werkelijk alles aantrekken. Zelfs in een aardappelzak zien ze er nog beeldschoon uit.
Zo’n aardappelzak maakte mij beslist niet eleganter. Maar om het lijf van Marilyn Monroe werd het meteen een beetje haute couture. En het was natuurlijk een prachtige reclamestunt van die aardappel leverancier.
Had ik er dan zelf willen staan…? Toen misschien wel, nu weet ik beter. Want zo veel geluk heeft Marilyn in haar leven niet gekend.
Deel dit op:
Anders
Je ziet het wel vaker, zo’n levensgrote ooievaar in de tuin. Teken dat er een kindje geboren is.
De ouders van Milan namen de gelegenheid te baat om meteen de naam van hun kleine spruit bekend te maken. En ook een zachtblauw briefje met “boy”op het raam te plakken, zodat niemand zich meer hoefde af te vragen of het nou een jongen of meisje is.
Ik kwam dit tegen op een van onze ritjes naar buiten. Ik ken de ouders dan ook niet. Maar misschien – via de vele wegen van het wonderlijke wereldwijde web – lezen zij dit berichtje.
Bij deze feliciteer ik hen met de geboorte van hun zoon en wens hen en de nieuwgeborene veel geluk en vooral veel gezondheid.
Deel dit op:
Vrijheid
Vorig jaar schreef ik een nogal somber bericht over onze vrijheid. En jammergenoeg ben ik ook vandaag nog steeds niet zo vrolijk.
We hebben een jaar van beperkingen gehad. Dat Corona bestaat, is buiten kijf. Dat we, met elkaar, moeten proberen het “eronder” te krijgen is niet meer dan logisch. Ik heb dan ook voor sommige maatregelen heus wel begrip. Maar die tijdelijke maatregelen worden alsmaar en met steeds andere argumenten verlengd.
Er zijn inmiddels een paar versoepelingen. We mogen weer op een terrasje wat drinken. Van 12.00 tot 18.00 uur, en als je je naam opgeeft en verklaart dat je “gezond” bent. En dan mag je met nog 1 andere persoon op 1,5 meter afstand aan een tafeltje gaan zitten.
Wie straks naar een theater, museum of de dierentuin wil, loopt de kans dat hij/zij getest moet worden. Testen is al aan de orde van de dag op scholen. De “testwet” moet nog door 1e en 2e kamer, maar dan is er geen ontkomen meer aan. Die wet wordt overigens met een enorme snelheid doorgedrukt, terwijl andere wetten soms jaren, zelfs tientallen jaren op de plank blijven liggen.
Zo rollen we zachtjesaan in een samenleving waarin je te pas en te onpas een stokje in je neus dreigt te krijgen. En dan al dat geld dat hiervoor wordt besteed (925.000.000,00 euro!). Ik weet wel betere bestemmingen!
Helaas kan ik niet anders constateren dan dat onze vrijheid nog altijd ernstig in gevaar is.
Deel dit op:
Loterij
Al diverse keren hadden we prijs in de Postcodeloterij. Nee, geen prijs om op de TV te komen. Wel leuk, zo’n cadeaubon voor ijs of andere snoeperijen.
Maar laatst viel dit boek op de deurmat, ook gewonnen. En dat vind ik superleuk. Mooie foto’s, goeie teksten, prima boek.
Het ligt nu binnen handbereik en zo nu en dan neuzen we er wat in. Als er een onbekend vogeltje in de tuin zit, of als we een vreemde vogel tijdens onze wandeling zien.
Gewoon een handig boek, waar we blij mee zijn.
