Zeker weten dat ik zo hier en daar mooie hartjes gefotografeerd heb. Maar omdat ik mijn foto’s niet van tags voorzien heb, moet ik het van mijn eigen geheugen hebben. Gelukkig wist ik zeker dat ik op één van de kerstmarkten van die suikerzoete harten van taaitaai gezien had. En ja hoor, in Düsseldorf, alweer in 2006, dus best lang geleden.
Bettie, dit zijn mijn suikerharten voor jouw hartjes-serie:
| Bij het zoeken naar een onderwerp voor Stuureenfoto van deze week dacht ik in eerste instantie aan een foto die ik maakte in Lissabon. Voor die trip kende ik Pessoa nauwelijks. Maar we zagen hem daar elke dag. Dit beeld stond namelijk bijna voor de deur van ons hotel. Eigenlijk staat het voor de deur van Café A Brasileira, een prachtig café in jugendstil. Als je in Lissabon bent, moet je het zeker gaan zien. Het hoort bij de stad, net zo als de leuke trammetjes, de fado en de heerlijke Pasteís de Belém!
|
 bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Fernando_Pessoa |
Hodogaya is de vierde rustplaats op de Tokaido-weg die Hiroshige weergaf. Er is al een groep reizigers aangekomen, maar dan komen over de brug nog eens dragers met grote kisten.
Nu is Hodogaya een onderdeel van Yokohama, met een grote chemische fabriek. Maar het is ook de rustplaats van vele Engelse, Australische, Nieuwzeelandse en Indiase militairen, die in de Tweede Wereldoorlog omkwamen.
De begraafplaats ligt slechts 300 meter verwijderd van de oude Tokaido-weg.
Rotterdam is helemaal hip en trendy, zeker nu de Rough Guide haar op de 8e plaats van meest interessante steden heeft gezet. Gisteren vroeg Bettie welke stad het hoogst op je lijstje had staan. Kijk bij haar als je mijn antwoord weten wil.
Rotterdam is de stad waar ik woon en dat is iets anders dan er toerist zijn. Maar ik hou van de dynamiek, de gedurfde architectuur en de mentaliteit van “niet lullen maar poetsen”. Al wordt het me soms te veel als ik weer eens niet weet welke tram of bus ik moet nemen, omdat alles omgeleid is. Er is hier altijd wel een bouwput of de straat ligt weer eens open.
Heb jij een favoriete stad, kijk dan ook op Stuureenfoto, want daar is “place to be” het weekthema.
Dit is de derde halte op de Tokaido. Hiroshige laat zien hoe de reizigers met een boot worden overgezet. Op de achtergrond is Mount Fuji te zien.
Tijdens onze reis in Japan reed de Shinkansen ook langs Mount Fuji. Helaas was het die dag mistig en konden we hem niet zien. Ik heb de foto op internet gezocht.
Gelukkig, mijn fotoarchief is weer te bereiken al zijn de computerproblemen nog niet opgelost. Maar nu kan ik dan eindelijk hier een Madonna-foto plaatsen en weer meedoen met Bettie’s fotoserie.
Deze Madonna met kind vond ik in Brugge, alweer een paar jaar geleden. Aan dit soort beelden kan ik niet voorbij gaan zonder een foto te nemen. Ik vind ze zo ontroerend.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Wij maken grote reizen om dingen te zien waarop wij in onze woonplaats geen acht slaan. |
In 2010 verwierf de Koninklijke Bibliotheek een prachtige atlas van Frederick de Wit verworven. Er zijn nog maar enkele exemplaren van dit boekwerk in de wereld. Toch is het mogelijk het boek te kopen, omdat het vorig jaar in facsimile is uitgegeven. Het is net of je bij de mensen in de middeleeuwse steden kunt binnenkijken. Een beetje Google Earth avant la lettre dus.
klik op de foto voor meer info
Binnenkijken is ook het thema van deze week bij Stuureenfoto.
Ben ik de enige die vind dat de wereld steeds hufteriger wordt? Het lijkt wel of er steeds minder beleefdheid kan worden opgebracht.
Laatst ging met de tram naar de stad. Toen ik instapte was het nog tamelijk leeg. Dus konden een aantal kleine kinderen (ik schat zo rond de vier jaar) zitten. Maar toen de tram voller liep en er ook oudere mensen instapten, maakten de kinderen geen aanstalten om op te staan. En de moeders bleven rustig doorkletsen. Eén kind stond regelmatig met haar schoentjes op de bank. Ook daar werd niets van gezegd.
Later die dag zag ik dat een man en een vrouw, beiden met een wandelwagen met kind, de metro wilden instappen. De chauffeur van de metro moet dat vanuit zijn cabine kunnen zien. Maar hij sloot gewoon de deuren, waardoor de tweede wandelwagen nog net naar binnen kon worden geduwd, waarna de man zelf bijna klem tussen de deur zat.
Verbeeld ik me dat nou, dat er vroeger meer rekening met elkaar werd gehouden?
De volgende plaat uit de Tokaido-serie van Hiroshige toont schepen in de haven van Shinagawa.
Hoe anders het er daar nu uitziet, blijkt uit deze foto. Geen zeilschepen, maar hoge flatgebouwen, containers en grote kranen: 
