Al lang geleden maakte ik deze foto in Parijs. Wij kennen natuur de drie aapjes, maar dit zijn kleine ivoren (?) monniken die samen het “horen, zien en zwijgen” verbeelden.
Ze passen perfect in het thema van Stuureenfoto, waarin ik ook in 2016 weer regelmatig nieuwe opgaven zal plaatsen. Kijk er gerust en doe mee als je wilt.
 Collectie: Museum Boijmans-van Beuningen, Rotterdam
|
Ergens in alle nieuws dat over ons uitgestrooid wordt, las ik dat Rotterdamse musea meer aan promotie moeten doen, meer bezoekers moeten trekken. Dat ze achter blijven bij de cijfers van Amsterdam en Den Haag. Ach, dat zal misschien wel, maar veel tamtam en bezoekers zijn voor mij een reden om zo’n museum dan maar niet te bezoeken. Jammer van de werken, jammer van alles wat je dan mist. Maar met zijn honderden voor een schilderij staan en dan nauwelijks iets zien, is niks voor mij.Ik herinner met een Vermeer tentoonstelling in Den Haag, waar je over de hoofden kon lopen. Nergens rust om even te genieten van zo’n schilderij. Nee, haast, haast, opzij, opzij, er zijn nog rijen wachtenden achter u …. |
Nee, ik prefereer een kalme zaal, met licht en ruimte. Het liefst helemaal voor mezelf alleen.
 |
Het kerstdiner op 1e kerstdag was heerlijk en heel gezellig, samen met onze kinderen aan tafel. Jammer alleen dat het weer niet meewerkte. Wandelen in de stromende regen is geen pretje, ook al is de stad Den Haag. Dus bleven we happend en snappend aan tafel zitten. En al hielden we alles nogal licht en goed verteerbaar, we aten en dronken meer dan eigenlijk goed voor ons was.
Maar 2e kerstdag hebben we het tekort aan beweging goed ingehaald. We maakten en lange wandeling en lieten de horeca links liggen. En zo hielden we de balans een beetje in evenwicht.
|
| Och, wat regende het in Berlijn op die zondag in november. En dan is het geen gezellige stad. Alles dicht, bedompte bussen en trams. En foto’s maken was ook geen pretje. Zo’n bruisende stad pruttelt dan een beetje tegen.
Maar toch maakte ik deze foto. De Fernsehturm, weerspiegeld in een groot, grijs kantoorgebouw aan de Alexanderplatz. En daarna een café gezocht, waar we bij konden komen en onze natte spullen lieten drogen. |
 |
Bij het doorzoeken van mijn fotoarchief vond ik dit Vietnamese meisje. En ik vroeg me af hoe het met haar zou gaan. Ik zal het nooit weten….
Want ik ken haar niet, ik heb haar zelfs nooit gesproken, Ze liep op de markt in Bac Ha en ik vond haar zo mooi gekleed. Nu is ze alleen een gezicht op een foto, die ik maakte in het voorjaar van 2001. Bijna 15 jaar geleden dus. In die tijd kan er veel gebeurd zijn.
Venetië met al zijn kanalen, bruggen, smalle steegjes en kriskras lopende straatjes is het voorbeeld van één grote wirwar. Je moet goed opletten, want voor je het weet ben je er verdwaald.
Wirwar is ook het thema bij Stuureenfoto deze week. Heb je een foto, die past in dat thema, doe dan mee.
Och, och, wat een grote groep. 190 Wereldleiders bij elkaar om te praten over ons klimaat. Allemaal ingevlogen met grote jets, opgehaald met luxe limousines. Wat een besparing levert zo’n top toch op…..
Kijkt ze zomaar uit het raam, verwacht ze iemand of is het eenzaamheid?
Ik zal het nooit weten, want ik sprak haar taal niet en zij niet de mijne. En hadden we wel kunnen praten, dan durfde ik toch ook niet rechtstreeks te vragen wat haar gedachten waren.
Weet je niets meer te zeggen, begin dan over het weer. Succes verzekerd! Want er valt altijd wel iets te klagen, te droog, te nat, te koud of juist weer net te warm.
Gelukkig hebben we er wel veel over te vertellen, maar kunnen we er niets over beslissen. Maar een inspiratiebron is het zeker.
Deze foto maakte ik om toch echt te bewijzen dat we het koud, heel koud, hadden gehad in het noorden van Duitsland. En het was toch al half mei.
Bij Stuureenfoto is het weer ook onderwerp van gesprek. Neem er een kijkje en doe mee als je wilt.
Met de Scrabble/spelletjesclub een dagje uit. Al vroeg is er koffie en zelf gebakken cake. Het weer is nog regenachtig, maar als we verdeeld over drie auto’s vertrekken, is het droog en piept de zon net door.
We gaan naar Terschuur, naar het Ambachten- en speelgoedmuseum. Nu eens niet een museum waar alles achter glas en dus onbereikbaar staat, maar waar je veel, heel veel, mag vasthouden om het nog eens even goed bekijken.
Een museum ook dat propvol staat met van alles, van oude strijkijzers tot poppenhuizen, van Mecanno tot Barbie. Met oude winkeltjes, poppenhuizen, naai- en breimachines, verzamelingen van pannen, eierdopjes, koffergrammofoons.
De foto’s zijn met mijn mobiel genomen, dus niet zo erg goed. Maar als impressie kan het er mee door.
Het was een geslaagde dag, met veel verhalen over vroeger. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk in zo’n omgeving.
