| Och, wat regende het in Berlijn op die zondag in november. En dan is het geen gezellige stad. Alles dicht, bedompte bussen en trams. En foto’s maken was ook geen pretje. Zo’n bruisende stad pruttelt dan een beetje tegen.
Maar toch maakte ik deze foto. De Fernsehturm, weerspiegeld in een groot, grijs kantoorgebouw aan de Alexanderplatz. En daarna een café gezocht, waar we bij konden komen en onze natte spullen lieten drogen. |
 |
Bij het doorzoeken van mijn fotoarchief vond ik dit Vietnamese meisje. En ik vroeg me af hoe het met haar zou gaan. Ik zal het nooit weten….
Want ik ken haar niet, ik heb haar zelfs nooit gesproken, Ze liep op de markt in Bac Ha en ik vond haar zo mooi gekleed. Nu is ze alleen een gezicht op een foto, die ik maakte in het voorjaar van 2001. Bijna 15 jaar geleden dus. In die tijd kan er veel gebeurd zijn.
Venetië met al zijn kanalen, bruggen, smalle steegjes en kriskras lopende straatjes is het voorbeeld van één grote wirwar. Je moet goed opletten, want voor je het weet ben je er verdwaald.
Wirwar is ook het thema bij Stuureenfoto deze week. Heb je een foto, die past in dat thema, doe dan mee.
Och, och, wat een grote groep. 190 Wereldleiders bij elkaar om te praten over ons klimaat. Allemaal ingevlogen met grote jets, opgehaald met luxe limousines. Wat een besparing levert zo’n top toch op…..
Kijkt ze zomaar uit het raam, verwacht ze iemand of is het eenzaamheid?
Ik zal het nooit weten, want ik sprak haar taal niet en zij niet de mijne. En hadden we wel kunnen praten, dan durfde ik toch ook niet rechtstreeks te vragen wat haar gedachten waren.
Weet je niets meer te zeggen, begin dan over het weer. Succes verzekerd! Want er valt altijd wel iets te klagen, te droog, te nat, te koud of juist weer net te warm.
Gelukkig hebben we er wel veel over te vertellen, maar kunnen we er niets over beslissen. Maar een inspiratiebron is het zeker.
Deze foto maakte ik om toch echt te bewijzen dat we het koud, heel koud, hadden gehad in het noorden van Duitsland. En het was toch al half mei.
Bij Stuureenfoto is het weer ook onderwerp van gesprek. Neem er een kijkje en doe mee als je wilt.
Met de Scrabble/spelletjesclub een dagje uit. Al vroeg is er koffie en zelf gebakken cake. Het weer is nog regenachtig, maar als we verdeeld over drie auto’s vertrekken, is het droog en piept de zon net door.
We gaan naar Terschuur, naar het Ambachten- en speelgoedmuseum. Nu eens niet een museum waar alles achter glas en dus onbereikbaar staat, maar waar je veel, heel veel, mag vasthouden om het nog eens even goed bekijken.
Een museum ook dat propvol staat met van alles, van oude strijkijzers tot poppenhuizen, van Mecanno tot Barbie. Met oude winkeltjes, poppenhuizen, naai- en breimachines, verzamelingen van pannen, eierdopjes, koffergrammofoons.
De foto’s zijn met mijn mobiel genomen, dus niet zo erg goed. Maar als impressie kan het er mee door.
Het was een geslaagde dag, met veel verhalen over vroeger. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk in zo’n omgeving.
 |
Ik ben weer helemaal in de ban van het lezen. Misschien heeft het te maken met het seizoen, met de donkere dagen of het vervelende nieuws, dat elke dag over ons uitgestrooid wordt. Bij dit boek trok vooral de titel mijn aandacht. Het is het autobiografische verhaal van Judith Uyterlinde, die uiteindelijk te horen krijgt dat ze geen kinderen kan krijgen. Daarop besluiten zij en haar man een kind te adopteren. Dan komt ze stukje bij beetje tot de ontdekking dat ook haar moeder en haar opa door omstandigheden door een andere vrouw dan hun eigen moeder werden opgevoed. Het is alsof ze aan de keukentafel haar verhaal verteld, staat op de achterflap en zo lijkt het mij ook. Zonder opsmuk, zonder theater. Maar wel realistisch en met veel gevoel. Heel goed geschreven. |
Struinend door mijn foto’s kwam ik deze tegen. Hij is genomen in het metrostation Eendrachtsplein in Rotterdam. Die grote koperen cirkel in de vloer intrigeert me. Ik denk dat het een kunstwerk is, maar ik heb dat nergens kunnen terugvinden.
Wat zou die cirkel toch kunnen betekenen? Geen vraag van levensbelang, maar ik zou het graag willen weten.
| Stel je eens voor dat je dit bordje vindt, over pakweg zo’n 175 jaar. Op onverklaarbare wijze heeft het alle verhuizingen en erfenissen doorstaan. Misschien is er wel een klein schilfertje af, maar verder oogt het nog goed. En dat je dan naar zoiets als Kunst en Kitsch gaat. Helemaal in de veronderstelling dat dit toch wel een zeer zeldzaam exemplaar zal zijn. |  |
En dan de teleurstelling dat het een reclamebordje was. Dat het helemaal niets met echt Delfts blauw te maken heeft. Dat er nog meer reclame uitingen van de fabrikant te voorschijn komen. Zo’n fel oranje muts, een aardappelstamper met keramiek handvat. Of is het dan juist goud waard? Nou ja, wie weet….
