Zo’n plaatje zijn we wel vaker in China tegengekomen. Vrouwen laten op de markt een jurkje of schort maken. En zijn het geen kleren, dan worden er wel schoenen gerepareerd. De mannen laten hun gereedschap slijpen of herstellen en ondertussen worden de laatste nieuwtjes uitgewisseld.
Het miezerde een beetje, toen we er waren, het leek allemaal een beetje grauw. Maar toen hoorden we een prachtige stem zingen, zacht gitaarspel. En de hele sfeer veranderde. Van grauw en grijs werd het ineens “La vie en rose”.
 |
Deze muurschildering is te zien op de hoek van de De Ruyterstraat en de Prins Hendrikkade in Rotterdam. Ik maakte de foto eigenlijk omdat ik het een leuk plaatje vond, typisch behorend bij deze buurt. Maar toen ik de foto nog eens goed bekeek, zag ik dat de maker er een mooi “Droste-effect” in had verwerkt. Op het huis achter de zwaaiende vrouw staat namelijk een zelfde schildering, met daarin …. |
| Stel dat Vasco da Gama nu opeens weer op deze wereld zou zijn, of Columbus, of Abel Tasman, Olivier van Noort…. het kan natuurlijk niet, maar stel je het eens voor.
Die zouden nu nooit zomaar op goed geluk in een bootje zijn gestapt en op weg gegaan. Die zouden eerst hun bestemming hebben ingetypt in het navigatiescherm en zo linea recta naar de juiste eindbestemming gaan. Efficiënt, ja zeker. Maar niet avontuurlijk, gevaarlijk of romantisch. |
 |
Wij zijn inmiddels zo vertrouwd met TomTom, Google Maps en Navigatie. Elke plek op deze wereld kunnen we vanachter de computer bekijken. Heerlijk om te zien in welk Verweggistan de kinderen zich bevinden, hoe het hotel ligt waar we willen boeken. Maar ook een beetje saai.
Soms rijden wij dus zomaar op goed geluk, kijk ik weer ouderwets op de kaart en nemen we prompt de verkeerde afslag. En kijk, dan weten we ineens weer hoe handig dat apparaatje in de auto is.
Ergens langs de kust van Normandië kwamen we in een gebouw van de reddingsbrigade dit bord tegen. Namen van boten, het aantal drenkelingen dat gered was. Punt! Geen meeslepende verhalen over storm en hoge golven. Zo simpel…, maar indrukwekkend.
| Vorige week stond hier een foto van het Luikse station Guillemin, ontworpen door Santiago Calatrava. Wij waren er dinsdags geweest en zeer onder de indruk van het gebouw. Klik hier voor foto’s die we daar maakten.
Het station werd herkend door Bettie, Hanneke en Henk, die ook de hand van de architect er in herkenden. en zo elk 2 punten verdienden. |
 |
 |
De vraag van deze week luidt: wie is deze man? Antwoorden kunnen tot vrijdagavond 19.00 uur, uitsluitend per e-mail, worden gezonden aan: |
Een bezoek aan Parijs, daar hoort natuurlijk ook het Centre Beaubourg bij. Niet alleen vanwege de kunst, maar vooral ook om het plein, waar de kunstenmakers hun acts vertonen.
Voor ons was dit jongetje de top (en niet alleen voor ons):
| Daar sta je dan, als jonge onervaren moeder in een Franse supermarkt. Luiers zat, maar welke moet je nou kiezen? Geen nood, je pakt je mobieltje, toetst het nummer van de ANWB in en vraagt om advies.
Of je hebt net een fikse ruzie met echtgenoot gehad. Die heeft in zijn woede de caravan losgekoppeld en is richting Nederland vertrokken. Mevrouw staat naast de caravan en belt de ANWB. Hoe kom ik nou thuis? Die lui van de ANWB-alarmcentrale kunnen zo een heel moppenprogramma vullen. |
 |
Ohama Beach Museum in Normandië. Waar eens kanonnen bulderden, parachutisten landden en jonge mensen bij bosjes sneuvelden. Nu lopen er allerlei nationaliteiten en kijken naar de geschiedenis. Eigenlijk heel bizar…
Twee vrouwen in Parijs, die gaan natuurlijk naar de Faubours St. Honoré en omliggende straten, de luxe winkelbuurt met zaken als Dior, Chanel, Gucci en Louis Vuitton.
Creditcards uit voorzorg thuis gelaten en maar kijken naar de luxe, pracht en praal van de grote modehuizen. Winkelpaleizen zijn het, waar de prijzen hoog en de prijskaartjes navenant klein zijn. Gelukkig voelen we geen jaloezie over zoveel rijkdom en of alles nou echt ook zo exclusief is? Die tasjes bijvoorbeeld, daar hebben ze er vast nog wel meer van. Loop je nog de kans iemand tegen te komen met zo’n zelfde exemplaar……
Laat in de middag namen we de bus terug naar ons hotel en bij de halte zagen we het rechter tafereeltje. Een vrouw zoekt in de afvalbak van een supermarkt, op zoek naar nog iets eetbaars.
Wat een tegenstelling.
