Vandaag is het de 100e geboortedag van Edith Piaf. Een kleine vrouw, in het zwart, alleen op het podium. Een turbulent leven, met hevige liefdes, grote drama’s. Maar een vrouw met een stem, die mij telkens weer ontroert.
Kijk ook een op Stuureenfoto, waar deze week “liedjes” aan foto’s gekoppeld worden.
Afgelopen zondag in De Sandwich van Jacques Klöters. Prachtig lied, en helaas, alweer of nog steeds, actueel. Want hoeveel moeders treuren om hun kind, dat nooit meer terug zal komen….
Vandaag geen eigen blog, maar een filmpje. Even iets vrolijks tussen al het nare nieuws.
De radio gebruikten we nog wel, maar sinds de verdwijning van de AM-uitzendingen denken we eraan een ander apparaat te kopen. Een DAB+ radio. Die zijn er in diverse maten en modellen, van pakweg 50 euro tot een veelvoud daarvan. Helaas hebben die allemaal één in het oog springend minpunt. Er zit een levensgrote telescopische antenne op. Niet alleen vinden wij dat erg storend, maar ook onhandig. We zien het al gebeuren: bij het aan- of uitzetten zwiept gegarandeerd een keer het hele apparaat om. Midden in de nacht, goed voor een acute hartkwaal! Die digitale uitzendingen zijn ook nog niet buiten de grenzen te ontvangen. Vrijwel alle Nederlandse stations zijn te horen, maar Belgische, Franse of Duitse zenders blijven vooralsnog onbereikbaar.
En we vragen ons af, had dat nou niet anders gekund? Ik vrees echter dat als iedereen zo’n ding met antenne in huis heeft er een volgende generatie op de markt komt. Met een ingebouwde antenne natuurlijk en met de mogelijkheid om ook over de grens te zoeken naar stations. Is dat mijn achterdochtige aard, die een marketing-stuntje vermoed? Ik denk dat we er nog maar eens een nachtje over slapen.
Ook vorige week keken we naar “We zijn er bijna” en wat een verrassing om te zien dat “ons strand” in Tolo er nog bijna net zo bijlag als in 1972.
We kwamen uit Athene, waar het druk en vol was en hadden ons verbaasd over de diepte en de smalte van het Kanaal van Korinthe. Tijd om even uit te blazen en wat te zonnen en te zwemmen.
We sloegen een zijweg in en daar lag het strand. Bijna helemaal verlaten. Er was een strook bos, waar we onze auto neerzetten, lekker in de schaduw. De autoradio stond aan en daar hoorde ik voor het eerst “The candyman” van Sammy Davis. Een liedje dat voor altijd met dat strandje verbonden zal zijn.
We hebben toen geen foto’s maar dia’s gemaakt. Die staan op zolder, in een kast. Jammer eigenlijk, moet ze toch weer eens opzoeken 😉
Maar Wikipedia biedt uitkomst, want dit is Tolo anno 2010. Ach, ik las dat er wel diverse hotels zijn bijgebouwd en dat die soms niet al te fraai zijn. Maar dit is nog een klein stukje, dat precies past in onze herinnering. Via Google Earth ontdekte dat zelfs het kleine restaurantje er nog is. Ach, misschien volgens jaar weer? Samen met de auto, ik zie dat wel zitten 😉

Okay, de stem van Charles Aznavour begint een beetje broos te worden. Maar wat wil je, hij is inmiddels ruim 91. En aan pensioen denkt hij niet. Integendeel, hij treedt nog steeds op. Geweldig toch?
Onderstaande tekst las ik afgelopen vrijdag in NRC Next. Het artikel ging over de op staande voet ontslagen topman van de NS en zijn kansen op een nieuwe baan.

Bedoelde de journalist nou dat ie de pot op kan? Of was hij een streepje vergeten?
96 jaar is ze geworden, Henriette Ragon, beter bekend als Patachou. Voor mij een van de iconen van het Franse chanson. Haar vertolking van Brave Margot bracht nogal wat beroering. Nu zou het geen enkele reactie meer geven. Maar ja, toen zingen van een ontblote borst, foei, foei, foei!!