Pas vorige week las ik dat op 13 maart jl. Jean Ferrat op 79 jarige leeftijd was overleden.
Hij had een voorliefde voor poëzie, met name van Louis Aragon, een prachtige sonore stem en nogal linkse sympathieën. Klik op de foto hieronder om een opname te openen van al heel lang terug. Maar het chanson is nog steeds even prachtig.
| Vroeger hadden wij een buurman die elke dag de hele krant naploos op belangrijke berichten. Hij knipte die uit en bewaarde ze in grote dozen. Geen idee of hij er nog vaak in terugkeek.
Maar had hij nu nog geleefd, dan hoefde hij niet meer zoveel moeite te doen. Want dankzij internet zijn kranten over een periode van 400 jaar nu in te zien op de site van de Koninklijke Bibliotheek. |
 |
De kranten zijn gescand en kunnen dus “gewoon” gelezen worden. Met een beetje moeite kun je nog eens wat oude reclames bekijken, zien hoeveel iets in 1932 kostte of familieberichten terughalen.
| Insecten zijn nou niet de meest geliefde dieren, maar Lieveheersbeestjes (of zoals men in Rotterdam e.o. zegt: Kapoentjes) wekken wel vertedering. Ik zie ze graag in mijn tuin, want ze eten de bladluizen van de rozen op.Vandaar deze kaart, die ik voor het thema van deze week van Sunday Postcard Art maakte.
Insects are not quite my preferred animals. But I like the little Ladybugs, especially as they eat lots of greenflies from my roses. |
 |
| Een geheim is slechts een geheim als één persoon er van weet. Zodra je het geheim deelt met een ander, is het geen geheim meer.
Maar voor sommige mensen weegt een geheim zo zwaar op hun gemoed, dat ze het wel op een of andere manier moeten verkondigen. En daarvoor bestaat nu www.briefgeheimen.nl. Daar kun je al je geheimen kwijt. En maak je een mooie of originele boodschap, dan wordt je geheim misschien wel in een boek op genomen. Het eerste boek is al uitgebracht. Ik kreeg het met Kerst en het staat vol leuke, rare, lieve of gekke geheimen. Heerlijk om zo nu en dan eens in te neuzen. Eh…. eigenlijk was dat mijn geheim…. 😉 |
 |
Soms wordt je zo maar toevallig door iets getroffen. Dit schilderij zag ik al lopend in de Hoogstraat in Rotterdam. Het is groot, helaas veel te groot voor mijn kamer (en mijn portemonnee). Maar ik vind het mooi!
Klassieke Hollandse Snelweg
De schilder heet Solko Schalm en hij schildert naar mijn mening net zulke prachtige wolkenluchten als Ruysdael. Klik hier voor zijn website, waar ik ook de link vandaan heb gehaald.
 |
Toen ik Bettie’s verslagen over Beijing las, kreeg ik meteen weer zin om naar China te gaan. Maar omdat tussen droom en daad altijd wel bezwaren liggen, dan maar deze week een foto die ik in december 2003 maakte van man en zonen op het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing. |
Al sinds mijn jeugd ben ik fan van Charles Aznavour. Mijn eerste LP was van hem, ik heb hem nog. Inmiddels letterlijk grijs gedraaid en al lang vervangen door een CD. En nog steeds luister ik graag naar hem.
Morgen wordt hij 86. En hier zingt hij, naar mijn mening, het allermooiste chanson dat hij ooit maakte:
Charles Aznavour - La Marguerite
| ‘s-Morgens als we de gordijnen opentrekken komt deze merel aangehupt. Hij weet dat hij kan rekenen op kruimeltjes brood. Als de deur wijd openstaat, komt hij soms even op de drempel zitten. Hij meent dat hij het alleenrecht heeft op onze tuin, want elke andere vogel, groot of klein, wordt door hem met veel geblaas en gekwetter weggejaagd.
Waarschijnlijk is niet elke vogel daar van gediend, want een paar weken geleden was hij ineens gewond. Hij trok met zijn rechter pootje en bij het eten kon hij bijna zijn evenwicht niet houden. En zijn strakke verenkleed zag er verfromfaaid uit. We vreesden dat hij een hapje voor een kat zou worden. Maar na veel eten en rusten in het zonnetje is hij weer helemaal opgeknapt. En als vanouds verdedigt hij zijn territorium. |
|
‘s-Morgens als we de gordijnen opentrekken komt deze merel aangehupt. Hij weet dat hij kan rekenen op kruimeltjes brood. Als de deur wijd openstaat, komt hij soms even op de drempel zitten. Hij meent dat hij het alleenrecht heeft op onze tuin, want elke andere vogel, groot of klein, wordt door hem met veel geblaas en gekwetter weggejaagd. Waarschijnlijk is niet elke vogel daar van gediend, want een paar weken geleden was hij ineens gewond. Hij trok met zijn rechter pootje en bij het eten kon hij bijna zijn evenwicht niet houden. En zijn strakke verenkleed zag er verfromfaaid uit. We vreesden dat hij een hapje voor een kat zou worden. Maar na veel eten en rusten in het zonnetje is hij weer helemaal opgeknapt. En als vanouds verdedigt hij zijn territorium.
Wie in Rotterdam woont, ontkomt niet aan de geschiedenis van de stad. Mijn stad is letterlijk gebrandmerkt door het grote bombardement op 14 mei 1940.
Meteen na de oorlog werd in Rotterdam begonnen met de wederopbouw en men had het te druk om naar de geschiedenis te kijken. Geboren in 1948 heb ik slechts vage herinneringen aan grote stukken braakliggend land midden in de stad. Ik ben opgegroeid met het gedreun van heimachines en steeds hogere bouwkranen. Met straten en pleinen die constant van aanblik veranderen.
Maar nu, nu er steeds minder mensen zijn die het kunnen navertellen, komt de drang om de geschiedenis te bewaren. Op de site van de brandgrens is van alles te zien over deze helse tijd. Met verhalen van mensen die het konden navertellen, foto´s van de verwoestingen en nog veel meer.
En het is mogelijk om de brandgrens na te lopen.De routebeschrijving is ook op de site te vinden.
2007-Herdenking brandgrens (afb. uit Wikipedia)
Maar eigenlijk zou ik elk jaar dit willen zien: de brandgrens verlicht en dus zó griezelig zichtbaar.
| Het was koud en ze wilden wel even opwarmen voordat ze de trein terug naar huis namen. Gelukkig was er een bruin kroegje op de hoek van de straat.
Er was nog net één tafeltje vrij, naast de verwarming, beter kon niet. Hij nam een biertje en een jonge borrel ernaast. Daar word je wel warm van. Zij wilde wel een rood wijntje. Het café werd druk bezocht door de lokale bevolking. De vrouw achter de tap begroette telkens nieuwe kennissen. Het geroezemoes vormde een prettig achtergrondgeluid en werd begeleid door het klikken van biljartballen. Toen werden bakjes knabbels rondgebracht. Hmm, gezellig, dacht zij. Maar nee, het bleek alleen voor de stamgasten te zijn. Hun tafeltje bleef leeg en de sfeer verkilde plotseling. Ook hij had het gezien. Kom, we gaan, zei hij, Buiten keken ze elkaar aan. Dat was nou echte Hollandse knieperigheid, zeiden ze eenstemmig.
|
|
