Sinds 15 oktober 2010 slik ik een nieuw hormoonpreparaat: Arimidex. Normaal gesproken heb ik zelden last van bijverschijnselen, maar nu had ik de eerste drie dagen ontzettend last van mijn linker pols. Zo erg, dat ik zelfs mijn jas niet meer dicht kon knopen of mijn broek ophijsen. Het bracht me totaal van de kook.

Ruim 2,5 jaar heb ik trouw Tamoxifen geslikt. Daar kreeg ik opvliegers van, maar dat heb ik op de koop toe genomen. Ik voelde me verder prima en had geen enkele reden om te klagen.

De afgrijselijke pijn die ik vorige week had, is gelukkig na drie dagen vrijwel verdwenen. Gelukkig maar, want ik zag me al hulpeloos en afhankelijk het leven door moeten. En dat leek me, zacht gezegd, geen pretje.

Ik heb natuurlijk op internet gezocht naar ervaringen van andere vrouwen. Pijnlijke gewrichten waren aan de orde van de dag en sommigen klaagden dat het leven een hel was geworden. Ik bof dus, dat de bijverschijnselen bij mij snel weg geëbt zijn. Zou dat niet het geval zijn, dan had ik zeker besloten om de oncoloog te zeggen dat ik met dit middel zou stoppen. Want een beetje last, OK, maar het middel moet niet erger dan de kwaal worden.