 |
Verre reizen zijn helemaal in. Maar ja, de crisis, de hypotheeklasten, de …
Dus wat doe je als je budget geen verre reis toelaat? Dan ga je naar de Vakantiebeurs en laat je je fotograferen in een Mehari in een woestijnlandschap. Alsof je met het Vreemdelingenlegioen op reis geweest bent. |
Wel incognito, want vermomd met pruik en camouflagekleding lieten deze mensen zich vorige week op de kiek zetten.
Is eigenlijk helemaal zo gek nog niet, met al die onlusten……
| Wat nou, vakantieoord? In zo’n troosteloos flatgebouw? Brr, nee daar willen we niet naar toe. En zeker niet met nog 19.998 andere mensen. Want dat was ooit de bedoeling. Een plek waar 20.000 arbeiders 2 weken konden genieten van zon, zee en strand. Waar? In Prora, op het Duitse waddeneiland Rügen aan de Oostzee. |
 |
Wie dat ooit bedacht heeft? Ene meneer A. Hitler, die nog veel kwalijker ideeën had.
Overigens is het project nooit afgebouwd. Maar wat er nu nog staat is een honderden meters lang gebouw. Zo stevig gebouwd, dat het nauwelijks te slopen is. Lees hier meer over dit megalomane project.
| Binnenkort start weer de Huishoudbeurs. Wij gaan er niet heen. Maar ik herinner me dat een tante en oom eind jaren 50 een bezoek aan de Femina brachten. Tante stond nou niet bepaald bekend om haar kookkunst, maar wel om haar nogal kwetsbare humeur.
Ze bekeken van alles en kwamen zo ook terecht bij een demonstratie van een keukenmachine. |
 |
De handige demonstratrice maakte van het apparaat achtereenvolgens een stofzuiger en een vloerwrijver en zette daarna een blenderglas op het motorgedeelte. Er werd een blikje tomatenpuree, een maggiblokje en wat heet water in gegoten en daarna gemixt. Een handjevol peterselie, wat selderij en het publiek mocht de “soep” proeven. Oom kreeg ook een klein kopje aangereikt en zei dat het heerlijk was. Tante kreeg meteen de pest in. “Je gaat me toch niet vertellen dat je die lawaaisoep van haar lekker vindt, terwijl je mijn eigen getrokken soepie van een mergpijpie niet mot” riep ze met luide stem.
Het duurde nog lang voordat oom de stemming weer enigszins op peil kreeg. Maar naar de Femina wilde hij nooit meer!
| Ik heb een zwak voor kleine tassen, liefst schoudertasjes. Die kunnen over mijn hoofd, zitten dan stevig en veilig en ik heb er niet de minste last van. Tenminste, dat vind ik. Want in zo’n klein tasje past natuurlijk niet veel. En toch moet er van alles mee. Ik kan minutenlang bezig zijn om portemonnee, sleutels, zakdoekjes en telefoon opnieuw te rangschikken. Zodat alles erin past en het tasje ook nog dicht kan.
Mannen snappen dat niet. Die hebben geen tas of meteen zo’n groot exemplaar, waar de hele wereld in kan. Toen ik laatst een schattig tasje zag en wilde kopen, kreeg ik dan ook meteen commentaar. “Gaat lekker veel in,” vond echtgenoot. Ik dacht dat het groot genoeg zou zijn en dat is het ook, zij het dat er daarna echt niets meer in past. Dus moeten de bonnetjes, foldertjes of wat dan ook apart in broek- of jaszak. |
 |
Waarom ik dan geen grotere tas koop? Omdat ik daarin blijf stoppen. Dan moet ook echt alles mee, van ehbo-set tot parfumverstuiver. En dat gebruik in onderweg allemaal niet, maar sjouw het wel mee. Zo’n klein tasje is dus toch gewoon handiger!
Op de foto van gisteren waren onze jongens nog klein. Zo klein, dat ze nog wel naar moeder wilden luisteren, als die een verhaaltje voorlas van Beatrix Potter over Pieter Konijn, Jozefien Kwebbeleend en nog veel meer. Niet alleen de jongens hadden er plezier aan.
En toen zag ik laatst dit op de tv, bij Brava TV. Nu ook weer, niet alleen voor kinderen!
 |
Wat doe je als het thema van Take-a-pic “familie” is? Je hele foto-album doorspitten is geen optie. Trouwens bij ons staan de oude foto’s in een grote doos; inplakken is nog altijd een item op ons to-do lijstje. |
Dus gebruikte ik een collage van analoge foto’s, waar de hele familie op staat. Het is de hoes die ik maakte voor een cd met “huiskamergeluiden”, geluidsopnames van toen de kinderen nog (heel) klein waren.
Ik maak meteen maar van de gelegenheid gebruik. Take-a-pic houdt op, maar de challenges gaan door op een nieuw blog: www.stuureenfoto.wordpress.com.
| In oktober 2009 maakte ik, samen met vriendin Irene, een reisje naar Cornwall. De bus bracht ons naar Calais, waar we met de ferry overstaken.
Op het vasteland is bijna nergens meer een douanepost te vinden, maar Engeland kom je echt niet in zonder douaneformaliteiten. Aan de ene kant betekent dat wachten in de rij, stugge ambtenaren en soms wat irritatie. Aan de andere kant gaf het een ouderwets gevoel van echt de grens overgaan. |
 |
 |
Dat er zo’n grote brand was, ontging ons in eerste instantie. Ik hoorde er pas over toen ik op yogales kwam. “Weet jij wat het ergst is, alarmfase 1, 2 of 3? Ik moest het antwoord schuldig blijven. Wat weten we toch weinig in zulke gevallen.
Maar waarom vragen jullie dat? “Er is een enorme band bij Moerdijk”vertelde men. Verdere gegevens kreeg ik niet, de les wachtte. |
Thuis stond TV Rijnmond aan, met een doorlopende nieuwsuitzending. En hoewel we vaak de media van overkill betichten, vonden we de rapportage nu maar matigjes. Geen kaartje met hoe de rookwolk zou/kon overwaaien. Slechts herhalingen van het nieuwsbulletin.
Maar een ding stelde ons gerust. Er kwamen geen schadelijke stoffen vrij. Ja, ja……
Hij kwam op het meest ongelegen moment. Ik was aan het koken en stond op het punt uien in de pan te doen. Maar zijn ratelende verkooppraatje sloeg aan, want voor ik het wist stond hij naast me in de kamer. Hij wilde zo graag dat ik mee zou doen aan de KWF-loterij.
En hoewel we al lang geleden besloten hadden nooit meer iets aan de deur te kopen of te regelen, ging ik nu toch voor de bijl. Bijna voor de bijl. Want echtgenoot zat boven en hoorde het hele verhaal. Hij vertrouwde het niet en kwam ijlings naar beneden.
Maar ja, voor het KWF, daar wilde ík toch wel aan meedoen. Dus gaf ik netjes naam, adres en e-mail op. Maar toen ik mijn bank-of gironummer moest opgeven, voelde ik me toch ongemakkelijk. Waarom zomaar je girorekening geven? Er zou ook getekend moeten worden. Nee, dat deden we beslist niet.
Met een boos gebaar trok hij het formuliertje uit het bloc en beende geïrriteerd weg.
Leo ging weer naar boven om op Google te kijken wat er over geschreven staat. Nogal wat klachten van mensen die zich over lieten halen en nu proberen van de inschrijving af te komen.
Ik weet het nu zeker: ik poeier zo’n jongen of meisje volgend keer meteen af. Bij zo’n loterij maak je kans op het winnen van (meestal) onnutte apparaten. Dat hoeft voor mij niet. Goede doelen steun ik wel op mijn eigen manier!
Nieuwjaarsdag zonder Nieuwjaarsconcert uit Wenen, het is bijna ondenkbaar. Wat zou ik er graag eens bij willen zijn.
Maar dit alternatieve concert is ook niet te versmaden.
Zet het geluid aan, klik op het plaatje en volg de verdere instructies.
Deze leuke e-card staat op de site van Jacquie Lawson.
