 via Pinterest |
De laatste tijd zag ik op internet al planten voorbij komen die gekweekt waren uit een stuk gember of laos. Maar deze plant is weer heel wat anders. Het is een tapioca- of maniokplant. Maniokknollen kun je bij de toko krijgen, maar ik weet echt niet of daar ook nog planten uit kunnen groeien. Misschien zou ik gewoon maar eens moeten uitproberen, want het is wel een heel decoratief blad.
Collectie: Tokyo National Museum
| In Seki is het een drukte van belang, want de Daimyo (feodale landheer) wil vroeg vertrekken. En het is duidelijk dat ook Hiroshige zo’n bevel niet zal tegenspreken. Hij laat alle pracht en praal zien en tekent de slaafse gehoorzaamheid van de dienaren. Van al die drukte is in de vroege wintermorgen nu gelukkig geen sprake meer. |
 |
Op een van de mooiste dagen van september moesten we voor een afspraak in Amsterdam zijn. Alles was snel geregeld en we hadden tijd genoeg over om naar Artis te gaan. Want Blijdorp kennen we goed, maar in Artis waren we nog nooit geweest.
Die dierentuinen zijn niet met elkaar te vergelijken. Elk met een eigen stijl. Maar wat ons opviel, was dat Artis, ondanks de drukte, heel knus en gezellig was.
En al meer dan 115 jaar, gezien deze overdenking van Nescio.
In pyama loop ik de trap af, de koffie en versgebakken broodjes geuren me tegemoet. Er ligt een goed boek om te lezen en of het nou waait of niet, binnen is het warm. En dan klinkt op de radio deze muziek. Beter begin van de dag kan ik niet bedenken.
Zou dit lieve autootje nog bestaan? Een bescheiden Tranbantje, gefotografeerd in 2006, dus alweer acht jaar geleden. Toen zag je ze nog wel vaker in Tsjechië. Nu zullen ze allemaal wel op de schroothoop gekomen zijn. Ingeruild voor glimmend en glanzend westers blik. Meer status hè?
Toch waren ze leuk. Niet comfortabel, klein en snel waren ze ook niet. Maar ze roestten niet, want ze bestonden uit glasvezel. Een deuk was dan ook een catastrofe. Maar ze hadden wel charme, vind ik.
Niks voor mij, dat Halloween. Het is over komen waaien uit Amerika en neemt voor mijn gevoel al te veel plaats in. Ik hou helemaal niet van horror en gruwel.
Ik kan me dan weer wel vermaken met alles wat ik er zo over zie, met name op Pinterest. Ik denk dat sommigen er maandenlang mee bezig zijn. En dit is dan het resultaat: misselijkmakende gerechten, wanstaltig opgemaakte gezichten en versierde voordeuren, waar een decorbouwer zich niet voor zou schamen.
Maar ja, ieder z’n smaak…
 |
 |
 |
Collectie: Tokyo National Museum
| Na een flike sneeuwbui tekent Hiroshige de omgeving van Kameyama. Tegen de helling ligt een tempel. Moeten de reizigers helemaal naar boven klauteren? Och, wat gemakkelijk is het nu dan toch. Je stapt in de Shinkansen-trein en reist met grote snelheid naar je eindbestemming. |  |
In de jaren 80 was dit toekomstmuziek. “Het moet niet gekker worden”, vond mijn moeder. “Bellen op de fiets of in de auto….” Wat zou ze wel vinden van deze tijd, met z’n mobieltjes, tablets en gadgets, zoals horloges waarmee je de kinderen kunt volgen.
Vannacht eindigt de zomertijd en zetten we de klok een uur terug. Dan is het weer vroeg donker en laat licht. Korte dagen, die met een beetje pech nooit echt helemaal licht worden. Maar misschien valt het mee en komt er een lekkere winter aan. Met sneeuw en ijs. Met prachtige dagen, stralend blauwe luchten en pittig, tintelend vriesweer.
Ach, we moeten afwachten en vooral niet klagen. Want er iets aan veranderen, dat kunnen we toch niet!
Langs de Rotte, winter 2012
Collectie: Tokyo National Museum
| Arme reizigers. Het regent dat het giet en Hiroshige laat de dragers in hun armzalige lendendoek rennen. De man in de draagstoel heeft zich verscholen onder een doek. Nee, dan nu. Nu kun je de omgeving van Shôno bekijken vanuit een luchtballon. Als het tenminste niet regent. |
 |
