Het ligt er al een tijdje, maar telkens stelde ik het uit. Kleine naaiklusjes, niks bijzonders, broeken korter maken, knopen verzetten.
Waarom schuif ik dat toch op de lange baan?
Maar nu moet het wel. Met frisse moed begonnen en toch was het meer werk dan ik dacht. Al zit er nu wel een beetje schot in.
Maar het staat nog steeds op mijn to-do-lijstje.
Dan vandaag maar een verlaat en minimaal blog. Want dat naaiwerk moet nu toch echt gedaan worden. Pffft…..!
Onze jongste ontdekte, verscholen tussen muur en plantenbak, een duif scharrelen op zijn balkon.
Het bleken zelfs twee duiven, druk in de weer met het bouwen van een nest.
Al gauw was er een ei en daarna een tweede.
Hij zette een cameraatje erbij zodat de duiven dagelijks te volgen zijn.
De meeste tijd zie je alleen een duif op het nest zitten. Maar zo rond 12 uur komt pa om ma af te lossen. Zo houden ze afwisselend het nest warm.
Geen spetterende show, maar slow televisie.
En nu maar wachten op jonge duifjes.
Een gedicht van Willem Wilmink voor zijn stad Enschede
Het is het eindpunt van de trein,
bijna geen mens hoeft er te zijn,
bijna geen hond gaat zover mee:
Enschede.
De burchten van de nijverheid
staan er nog her en der verspreid:
spelonken, hol en afgeleefd,
waar nu de wind vrij spel in heeft.
Textielbaronnen van weleer,
hun jachtgebied bestaat niet meer.
Waar zouden ze gebleven zijn,
Van Heek, Ter Kuile, Blijdenstein?
Hebben ze kinderen voortgebracht,
hebben ze hier nog nageslacht,
of koos dat snel een betere stee
dan Enschede?
Krim, Berkenkamp, Sebastopol,
het is voorbij. De maat is vol.
Bijna geen heeft hier nog weet
van uw gelatenheid, uw leed.
Dwars door het uitgeteerde hart
loopt nu de kale boelevart
met postkantoor en V&D.
O, Enschede, Enschede.
Willem Wilmink (1936 – 2003)
Net als in voorgaande jaren begin ik de week met muziek. Met gezellige, vrolijke of sentimentele liedjes in het Nederlands of in andere talen.
Misschien herken je er een of zijn ze helemaal nieuw en fris. Het uitzoeken brengt mij veel plezier en ik hoop dat jij ze ook met genoegen beluisteren zal.
Als gebruikelijk een chanson van mijn idool Charles Aznavour: L’amour et la guerre. Ditmaal gezongen door Claire Taïb.
Een lied dat de waanzin van de oorlog beschrijft, want waarom zouden we ten oorlog strijden en sneuvelen? Elkaar beminnen is een betere keuze.
Degene die dit opschrift verzon op de sneeuwruimer heeft gevoel voor humor. Het was dan ook terecht een slagzinwedstrijd won.
Eerlijk gezegd moest ik even goed kijken en de tekst tot me door laten dringen voordat ik de clou begreep.
Maar ja, dan is het wel duidelijk en heel toepasselijk: Ctrl – Salt – Delete.
Want waar hij verschijnt, sneeuw verdwijnt.
Wat is dat nou voor een plaatje?
Tja, het ligt er maar net aan wat je er in wil zien.
Een paar lijntjes, een fraaie wulpse vrouw…?
Of een dansend paar? Heel simpel getekend.
Echt een raadplaatje.
Tomatenrijst met kleurige groente
1 ui
1 kleine prei
2 lenteuitjes
2 teentjes knoflook
1 paprika (rood, geel of groen)
2 stengels bleekselderij
1 kleine winterwortel
125 gram doperwten (diepvries)
ca. 300 gram gekookte rijst
1 eetlepel tomatenpuree
1,5 theelepel Italiaanse kruiden
0,5 theelepel komijn
peper, zout
(olijf)olie om in te bakken
Snipper de ui en snijdt alle groenten in reepjes of blokjes.
Fruit ui, knoflook, prei, lenteui, wortel en bleekselderij aan in hete olie.
Voeg de tomatenpuree toe en roer los, laat even meebakken.
Voeg eventueel wat water toe en laat alles op zacht voeg ongeveer 10 minuten stoven.
Doe dan de rijst en kruiden en op het laatst de doperwten erbij,
Doe roer nog een keer goed door tot de erwtjes net gaar zijn. .
Serveer met wat gehakte peterselie.
Ik deed er nog gebakken halloumi bij, maar een stukje kip of hamblokjes smaken ook prima. En dit recept is gemakkelijk aanpasbaar. Wie niet alle groenten in huis heeft, kan naar eigen smaak variëren.
Geluk is de kunst een boeket te maken van de bloemen waar je bij kunt.
Dit gezegde was de koprol-puzzel van enkele weken geleden. En het is waar. Niet altijd geeft het leven je rozengeur en maneschijn.
Maar wie genieten kan van een veld vol klaprozen of paardenbloemen, ziet ook vast vaker de lichtpuntjes in het dagelijks leven.
Bij het opruimen van mijn boeken kom je natuurlijk ook oude bekenden tegen. Boeken die we vaker lazen, die een diepe indruk bij ons achterlieten en de boeken die door de tijd heen altijd weer gepakt worden.
Zoals “Jip en Janneke” van Annie M.G. Schmidt. Ontelbare malen heb ik het voorgelezen. Want onze waren nog maar een paar maanden toen we al elke avond uit dat boek voorlazen.
Ondanks al die keren bleef het redelijk netjes. Ik had het dan ook buiten bereik van hun kinderhandjes gehouden. Dit was en bleef het voorleesboek.
En wat ontdekte ik bij een HEMA-bezoek? Dat zelfde boek, in vrijwel ongewijzigde uitvoering. Er lagen stapels, geflankeerd door de Takkie en Siepie, de hond en kat van Jip en Janneke.
Heerlijk om te zien dat deze tijdloze figuurtjes nog steeds de kinderkamers bevolken.
We stapten de zaak binnen, op zoek naar een kopje koffie. Misschien iets erbij of straks een broodje. Maar meteen na binnenkomst beseften we dat dit niet de juiste keuze was.
Een keurige dame verwelkomt ons hartelijk, neemt meteen onze jas van onze schouders en leidt ons naar een tafeltje. We kijken even rond. Alles nieuw en keurig en dan valt ons oog de klandizie in de zaak.
Voornamelijk zakenlui, heren in strakke pakken met glimmend gepoetste schoenen. Dames in nette robes, mantelpakjes en elegante pumps aan de voeten.
Maar ja we zitten nu eenmaal en inmiddels zwiept de regen tegen de grote ramen. Het is hondenweer!
Dus bestellen we koffie en daarna een “lichte lunch”. Een fraaie menukaart wordt aangereikt en de ober somt op wat voor mogelijkheden er zijn. Wat ziet het er allemaal heerlijk uit.
Meer mensen komen binnen, ook allemaal keurig gekleed en geschoeid. Ik ontwaar zelfs een paar lakschoenen en schuif mijn stevige sneakers onder tafel. Ook Leo voelt zich minder op zijn gemak, al herinnert hij zich vroegere tijden. Toen hij voor het bedrijf met dit soort lui onderhandelde in strak pak met stropdas.
De bediening was vriendelijk en efficiënt, het eten heerlijk, de rekening niet al te gepeperd. Dus we hebben niks te klagen. Maar oh, wat voelden we ons “underdressed” en slecht op ons gemak.
