Toeren

Zo’n reisje door Nederland maken is heel ontspannend. Vooral omdat we besloten hadden niet meteen via de snelweg (veel te snel) naar onze bestemmingen te rijden, maar eens een keer de binnenweg te kiezen. Op onze navi moeten we dan snelwegen en veerdiensten uitschakelen. En dan wordt een ritje van Amersfoort naar Oisterwijk een bochtig tochtje, want je moet wel over diverse rivieren heen.

Om even de benen te strekken, stopten we in Heusden. Hier waren we ook al jaren geleden geweest. Maar zo’n oud stadje behoudt zijn charme. Ook als het dreigt te gaan regenen. Misschien nog wel meer dan met zonnige dagen?

In de hoofdstraat staan diverse huizen met mooie details. Gevelstenen, een oude gaper, fraai metselwerk. Genoeg om op ons gemak te bekijken. En te zoeken naar een gelegenheid om even te lunchen. Die vonden we bij “Bakkertje Deeg“. Gezellig, nostalgisch en met heerlijke broodjes.

En ja, dan moet je ook even naar de wc. Bakkertje Deeg had wel een heel bijzondere manier om aan te duiden welke voor dames en heren was. Dat viel niet te missen 😉

Pareltje

De muziek van Harry Bannink ligt me na aan het hart. Zoveel prachtige nummers, waarvan er veel maar een enkele keer ten gehore zijn gebracht.

Na het beluisteren van de vele afleveringen van de Grote Harry Bannink Podcast van Gijs Groenteman, wilde ik er hier ook wel wat mee doen.

Tijdens mijn lange zoektocht op internet kwam ik meer en meer tot de conclusie dat niet alleen de muziek, maar ook de teksten ware pareltjes zijn.

En dit is toch ook een heerlijke tekst van Karel Eykman, gezongen door Piet Hendriks. En de muziek, ja natuurlijk van Harry Bannink.

Toeren

Van Drenthe uit reden we naar de Veluwe, naar Hoenderloo. Het hotel was dit keer wat anders van opzet en besloeg diverse locaties. Wij hadden een kamer in een popperig huisje. Met een terras erbij en uitzicht op weer een mooie tuin. We kregen zelfs meteen visite. Die de 1,5 meter goed in de peiling hield en wegsprong toen ik hem van dichterbij wilde begroeten 😉

Vanuit het hotel stapte je meteen het bos in. En daar is altijd wel iets te vinden. Paddenstoelen, torren, hazelwormen, pas gehakte bomen waar de hars een mooi patroon op tekende. En her en der bomen met een rode verfstip. Zouden die binnenkort ook omgehakt worden?

De volgende dag reden we naar de Hooge Veluwe en maakten er een wandelingetje nabij het Sint Hubertus Jachtslot. Jaren geleden was ik daar ook en toen maakte het een verpletterende indruk op me. Nu was dat iets minder.

En ja, zeg nou zelf. Wat eet je op de Veluwe? Een pannenkoek, natuurlijk. En die smaakte ons zo als vanouds.

Daarna reden we naar Gortel, een zo’n kleine vlek op de kaart dat de navigatie er niet naar toe wou. Maar met een ouderwetse wegenkaart kom je er ook. Het is een beschermd dorpsgezicht. Piepklein, maar heel sfeervol en stil.

En dan is het alweer tijd om de koffer in te pakken voor een volgende etappe.

Muzikale maandag

Ook dit jaar elke week weer een muzikale start met muziek die ik mooi, leuk, gezellig, vrolijk of ontroerend vind. Ik hoop dat jullie ook met plezier zullen luisteren.

Vrolijk, maar misschien toch ook een beetje droevig, dat is Portuguese muziek op en top. Deze week Sara Tavares met “Coisas Bunitas”

Zelfstandig

Zo nu en dan vind ik tussen allerlei rommel ineens iets, wat ik duidelijk met opzet bewaard heb. Zoals dit kaartje uit de Flow, die ik al jarenlang elke keer weer netjes bewaar in een speciaal gemaakt doosje.

Dit keer is het een uitspraak van de schilderes Georgia O’Keeffe. Eerlijk gezegd ken ik haar alleen van de grote bloemenschilderingen. Of ze erg onderdrukt werd, heb ik niet kunnen achterhalen. Integendeel zou ik zeggen, want zij wilde graag gaan schilderen en werd daarvoor gesteund door haar moeder. Toch moet ze zich op een of andere manier beperkt gevoeld hebben.

Maar ja, wie is helemaal vrij? In elk leven komen periodes voor waarin je op concessies doet of je schikt naar de omstandigheden.

Zelfstandig blijven, geloven in je eigen gedachten, dat is wel van belang natuurlijk. Dus wat anderen er ook van mogen vinden, blijf jezelf trouw!

Pareltje

De muziek van Harry Bannink ligt me na aan het hart. Zoveel prachtige nummers, waarvan er veel maar een enkele keer ten gehore zijn gebracht.

Na het beluisteren van de vele afleveringen van de Grote Harry Bannink Podcast van Gijs Groenteman, wilde ik er hier ook wel wat mee doen.

Tijdens mijn lange zoektocht op internet kwam ik meer en meer tot de conclusie dat niet alleen de muziek, maar ook de teksten ware pareltjes zijn.

Deze week een lied dat is geschreven door Willem Wilmink. Frank Groothof en Wieteke van Dort zingen “Tijd is geen lijn. En de muziek, ja natuurlijk, is van Harry Bannink.

Waar was tie nou…?

Vorig jaar wilden de Ganzen een nieuwe wandeling maken. Route uitgestippeld, afspraken gemaakt. Maar het ging niet door. Omdat in dat gebied de eikenprocessierups zou huizen. En daar wilden we niet aan bloot gesteld worden.

Bron: Google foto’s

Dit jaar werd er een hele tijd niet in groepsverband gewandeld. Maar half Nederland trok in die tijd wel de wandelschoenen aan en liep van hort naar haar. De kranten stonden vol, maar over die akelige eikenprocessierups hebben we maar heel incidenteel gehoord. Nauwelijks mag ik wel zeggen.

En dat vind ik dan weer heel vreemd. Want als dat beestje jaren achtereen voor veel last zorgt, zouden die beesten dan in dit jaar ineens bijna weg zijn? Ik kan het nauwelijks geloven….!

Of waren we veel te veel bezig met dat nare C-virus? Werd daardoor alles overschaduwd? Wie het weet, mag het zeggen.

Lachen

Ernstige zaken brengen met een kwinkslag, dat is niet iedereen gegeven. Sommige mensen kunnen alleen maar dodelijk ernstig zijn. Sommige zaken zijn natuurlijk niet altijd om te lachen, maar een beetje humor houdt de boel aan de gang.

Zo moet ik heel vaak om de strip “Jan, Jans en de kinderen” lachen. Ik lees die strip meestal staande naast het bladenschap in de super. Even uitblazen en bijlezen na de boodschappen. Deze vond ik weer heerlijk humoristisch.

Jan wordt op de hak genomen door de geëmancipeerde vriendin van Jans. Het gaat over de boekenlijst voor het eindexamen van Karlijn. Hannah denkt dat Karlijn wel heel veel vrouwelijke schrijvers heeft gekozen. Maar nee, het zijn alleen mannen. Het valt Hannah zo te zien erg tegen. Jan daarentegen vat het helemaal, want “vrouwen schrijven niet zo veel bijzonders….”

Maar Karlijn heeft voornamelijk dunne boekjes gekozen, omdat je die snel doorgelezen hebt. En dan sluit Hannah de discussie af met de prachtige slogan “Mannen blijken dus helemaal niet zo veel inhoud te hebben”.

En daar moet ik dan heel erg om lachen. Neergesabeld met één meesterlijke opmerking 😉 😉

Muzikale maandag

Ook dit jaar elke week weer een muzikale start met muziek die ik mooi, leuk, gezellig, vrolijk of ontroerend vind. Ik hoop dat jullie ook met plezier zullen luisteren.

“Dit maal een begin van de week in het Nederlands, met Rob de Nijs samen met Simone Kleinsma: “Zomaar van je houden”

Zo was het toen

In elk hotel krijg je tegenwoordig geen botervlootje meer bij het ontbijt, maar kleine voorverpakte plastic cupjes met boter of ander te smeren vet. Zo’n botervlootje is natuurlijk helemaal uit de tijd. Niet rendabel, zeer onhygiënisch….

Bron: Facebook

Maar vroeger kon je ook al van die kleine porties boter kopen. En die rolden toen nog helemaal niet automatisch uit een machine.

Dat werd door vrouwen aan een soort van lopende band handmatig verpakt, kijk maar.

Zo te zien kregen ze een mooie vierkante klont, waar ze telkens een klein stukje van af sneden. En dan netjes inpakken in vetvrije papiertjes.

Ondertussen zal er wel heel wat afgekletst zijn. Toch wel gezelliger dan nu zo’n kille machine….