Hasselt profileert zich als een echte fietsstad. Dat merk je ook in de kunstwerken die er staan. Soms vallen ze gewoon niet op, denk je dat het een “normale” fiets is. Maar dan bij nadere beschouwing zie je dat het anders zit.
Deze fiets trok onze aandacht. Ik vind het wel bijzonder. Met zo’n fiets kun je met het hele gezin er op uit, blijf je dichtbij huis en zoekt ieder toch zijn eigen richting 😉
Category Archives: humor
Tukje
Tjonge tjonge jonge, wat ben ik moe. Je hebt me de hele dag meegezeuld, van hot naar her, van hier naar daar. Trapje op, stoepje af, winkeltje in, winkeltje uit. En nou, nou hou ik er mee op. Je kan me wat, ik doe eerst even een tukje! Tot straks…….
Deel dit op:
Sprookjes
Gaat bij jullie je fantasie ook wel eens op de loop? Bij mij wel… ik kan heerlijk wegdromen bij een leuk huis of een gekke situatie. Dat heeft dan niets meer met de werkelijkheid te maken, maar alles met sprookjes, gedachten spinsels en dromen.
Neem nou dit huis. Dat roept bij mij meteen een kaboutersfeer op. Het staat gewoon aan de weg, niet weg gestopt in het bos. Maar met gemak droom ik er een heel donker woud bij, waar trollen leven, elfjes zachtjes zweven van paddenstoel naar zonnebloem. Er kruipt een haas vanachter de struiken en ergens in de verte hoor ik een akelig lachje. Een beetje vilein en een stem die kraakt “wacht maar eens af, hihihi….”
Al die gedachten duren maar een paar minuten, want dan is de foto gemaakt en loop ik door. Maar thuis zie ik die foto weer en denk ik…..
Ach, kom ik wijd er eens een blogje aan 😉 😉 😉
Deel dit op:
Hoe dan…?
Koop je iets wat je toch niet zo bevalt, dan ga je terug naar de winkel. Soms is het balen, krijg je een tegoedbon. Maar vaak genoeg krijg je geld terug.
Maar hoe doet deze kapper het dan…? Toch maar eerst goed nadenken voordat je jouw lange haar laat afknippen. Belofte maakt schuld, maar kan ie het ook waar maken…?
Deel dit op:
Tas
Zomaar een tas, met een touwtjespringende meneer of mevrouw er op. Hmm, best leuk….
Maar ga je die tas dragen, dan heeft dat touwtje ineens een functie als hengsel. Dat vind ik nou zo grappig.
Geen idee welke winkel deze tassen uitgeeft, maar ik vind het een superleuke vondst.
Ik vond de tassen op Pinterest, een onuitputtelijke bron voor van alles en nog wat.
Deel dit op:
Alleman….
Bron: Google foto’s
Vrouwen zijn gedurig bezig met zich mooier maken om toch vooral mannen te behagen. Niks mis mee, maar wat doen die mannen? Oh ja, heel veel mannen verzorgen zich prima. Maar als ik in de stad loop, zeker met dit warme weer, dan kriebelt er vaak een (schater)lach om al die slordig geklede figuren met hun dikke buiken, puilend over een te lange korte broek. Met daaronder hoog opgetrokken sokken in sandalen of plompe wandelschoenen.
Ja, ik weet het. Ook vrouwen zien er niet altijd even appetijtelijk uit. Vette haren, een te weelderig figuur en te strakke kleding. En die tatouages, ik kan er niet aan wennen. Och, was er nog maar eens iemand als Haanstra, die er een leuke film van zou maken. Alleman in de herhaling….
Deel dit op:
Lachen…
Bron: Google foto’s
Als ik op de smalle plank van de bestraling lig, vraagt de verpleegkundige of ik goed lig. “Nou, het kon beter” zeg ik. Die plank is smal, hard en het “kussen” onder mijn hoofd is in feite een stuk hard plastic. Daarbij liggen mijn armen boven mijn hoofd in houders. Je kunt geen kant op. Maar goed, het is maar voor even en ik begrijp natuurlijk best dat het niet anders kan. Dan zeg ik dat ik eigenlijk drie wensen heb: een lekker kussentje, een gezellig muziekje en na afloop een gebakje.
De verpleegkundige zegt: “Dat gebakje kan ik wel regelen. De rest helaas niet”.
Als ze na afloop weer binnen komt, vraagt ze of ik van appeltaart hou. Ik lach en zeg dat ik alles lekker vind. En dan haalt ze in een spuugbakje, in keukenrol gewikkeld een punt appeltaart tevoorschijn. Ik moet hem onder mijn vest verbergen, want anders wil elke patiënt zoiets. Ik schater het uit en zeg dat ik het echt niet zo letterlijk heb bedoeld, maar dat manlief en ik het lekker zullen opeten. En dat doen we, dicht bij het Erasmus MC, op een bankje in de zon, ’s morgens om kwart voor negen. En bij gebrek aan een mes, snij ik de punt in tweeën met een bankpasje. Dat is toch lachen…!
Deel dit op:
Truck(je)
Mooi is ie niet, dit kleine autootje. Maar op een bepaalde manier vind ik hem schattig. Hij kan ook helemaal niet snel rijden; je hebt er zelfs geen rijbewijs voor nodig. Maar het is zo’n grappig 45 kilometer wagentje. Vroeger leken die allemaal een beetje op de auto van Katrien Duck, nu zijn ze omgetoverd tot hippe karretjes.
Nee, ik heb er geen en ga er ook geen kopen. Ik zag hem staan en vond het gewoon een kek autootje. Of je er veel in kunt vervoeren of dat ie erg handig is, weet ik ook niet. Hij viel me op en ik vond hem leuk en toen ik D-truck op de achterkant zag staan, moest ik er even om lachen.
En dus wilde ik hem gewoon aan jullie laten zien. Zo maar, voor de lol 😉 😉 😉
Deel dit op:
Wonderwoman
Begin deze week ging ik weer naar die gezellige lingeriewinkel om BH’s te kopen. Ik wilde graag een zwarte en de verkoopster kwam aan met een nogal glimmend exemplaar. Op mijn reactie dat ik dat net iets té vond, zei ze: “Toch even proberen, want het staat prima. Lijkt u net Wonderwoman.” Dat deed mijn mening omturnen, want Wonderwoman, dat wil ik wel even wezen. En omdat ik net gisteren met de bestralingen ben begonnen, leek het me wel wat om als Bionic woman naar het Erasmus MC te gaan. Niet dat het iemand opvalt, maar toch…
Bron: Google foto’s
Nu nog 15 bestralingen te gaan. Gek genoeg stellen de bestralingen an sich niks voor. Binnen twee uur ben ik weer thuis, heen en terug met het openbaar vervoer. Maar de hele sfeer er om heen maakt het allemaal een beetje buitenaards, science fiction-achtig.
Je ligt op een smalle bank, er wordt een beetje aan je getrokken en geduwd om je elke keer weer in exact dezelfde positie te krijgen. Daarvoor zijn op mijn lijf ook puntjes getatoeëerd, foto’s gemaakt. Een grote machine wordt ingesteld, rode en groene lichtlijnen lopen over je heen. De radiologen verlaten de zaal en je ligt moederziel bloot en alleen te zijn. Dan begint er iets te klikken, je voelt de tafel bewegen, er zoemt iets en die grote machine rondom je komt in beweging, bromt en piept. Echt precies weet ik het overigens niet, want ik doe mijn ogen dicht en probeer aan iets leuks te denken.
En als ik na een paar minuten iemand hoor binnenkomen en “klaar” roepen, open ik mijn ogen weer. Je voelt er niks van, al komt dat later wel.
Maar nu ben ik nog mijn eigen fitte zelf. Ik wandelde gisteren gewoon met de wandelclub, door de regen zelfs. Nou ja, voor Wonderwoman is dat een peulenschilletje, niet dan? 😉 😉 😉
Deel dit op:
Kijken
Afgelopen weekend waren we in Düsseldorf, waar een grote Japanse dag gevierd werd. We gingen er naar toe om weer eens Japanse sferen op te snuiven, maar dat kwam toch een beetje anders uit. Er waren natuurlijk heel vele Japanse standjes waar je van alles kon bekijken, folders mee kon nemen of kon proeven. Maar het overgrote deel van de bezoekers kwam eigenlijk voor de deelnemers aan het Cos Play. Voornamelijk jonge mensen, maar toch ook nog wel wat oudere types die gekleed gaan als een figuur uit een film of cartoon. Ook in Düsseldorf was het dit weekend bloedheet en je zou verwachten dat iedereen er luchtigjes bij liep. Vergeet het, er waren meisjes en jongens in fleece pakken, verkleed als Pokémon of een ander figuur. Ik kreeg meteen medelijden, maar ja, ze hadden het toch zelf bedacht en uitgekozen. We hebben ons vergaapt aan al die figuren, sommigen prachtig en heel schattig, andere afschrikwekkend. Maar meestal toch wel heel vriendelijk en graag bereid om te poseren.
