We zijn verwend dit jaar met mooie zonnige dagen. Toch zullen we er ook aan moeten geloven, zachtjes schrijdt het jaar verder en komt de kou er aan.
| Maar je moet dichter zijn, om het zo mooi te verwoorden:
Ik voel in mij september weer de zon is nu de zon niet meer de dichter klemt zich aan zijn pen want net als ik in mij herken © bert deben |
 |
 |
Vandaag een zonnig boeket, want Leo is jarig.Natuurlijk staan er vandaag thuis ook echte zonnebloemen op tafel en is er een cadeau. Maar wat dat is, verklap ik niet.
Leo,van harte gefeliciteerd!
|
Rotterdam is niet alleen de stad, het is ook het grote schip, dat nu al weer een aantal jaren aan de kade ligt en dienst doet als hotel/congrescentrum. Al zijn we daar nog nooit op geweest, moet ik bekennen. Waar we wel waren, is De Rotterdam. Het grote gebouw bij de Erasmusbrug, dat door Rem Koolhaas ontworpen werd en een stad op zichzelf genoemd kan worden.
Vorige week kregen we er een rondleiding. Daarbij hoor je allerlei weetjes en details, die je anders nooit van z’n leven gehoord zou hebben. Dat het gebouw op palen staat, die nog gesteld kunnen worden, zodat het niet voorover in de rivier plonst. Hoe snel de lift gaat en dat er een speciaal computerprogramma is, dat die lift bedient. Zodat je niet al te lang op je lift hoeft te wachten en hij niet voor jou alleen naar boven of beneden gaat, maar berekent op welke verdieping er nog meer mensen wachten. Dat de ruimte zo gemaakt is, dat je door kunt kijken en zo de grootte van het gebouw nog duidelijker wordt. Dat er is een hotel in is gevestigd, waarvan wij één van de kamers mochten zien.
Natuurlijk hoorden we ook dat er nog flats te koop staan en dat de vier penthouses door één persoon tegelijk gekocht zijn. Wie daar komt te wonen, weten we niet. Maar hij hoeft geen claustrofobie te hebben 😉 En hij heeft een magnifiek uitzicht.
Hieronder wat impressies.
 de parkeergarage met stelkolommen |
 kamer in Hotel Nhow |
 een penthouse op de 40e verdieping |
 het uitzicht van de 40e verdieping |
| Ze zijn al weer gesignaleerd: kruidnootjes in vele soorten, suikergoed en pepernoten. En ja, ik heb me er aan geërgerd. Maar niet omdat het al zo vroeg in de winkels ligt, maar omdat er iets zeer duidelijk afwezig was. Er was namelijk geen Zwarte Piet meer te bekennen. Oud Hollandse huisjes, oh ja, schoorstenen, zeker! Maar geen Zwarte Piet. Allemaal keurige, politiek correcte, zakjes. Trouwens ook Sinterklaas was in geen velden of wegen te zien. Die is als priester zeker ook al verdacht. Dus uit voorzorg, meteen hop, ook die maar weg!Bah, Nederland op z’n smalst. |  |
Zo’n 25 jaar geleden kwamen we elkaar tegen, in Duitsland. In Weissenborn, een piepklein plaatsje tegen het IJzeren gordijn. Wij met onze kinderen kwamen voor een wandeling en zij met hun zoontje en dochtertje ook. Het klikte meteen. De mannen praatten, Carla en ik kletsten en de kinderen renden van hot naar her en hadden reuzenlol. Voor dat wij weer naar huis toe zouden gaan, gingen we nog even langs om gedag te zeggen. Er was koffie, de kinderen kropen bij elkaar met Donald Ducks en we wisselden adressen. Het was het begin van een hechte vriendschap. We vierden nog regelmatig vakantie, gingen vele dagen samen wandelen. De kinderen werden groter, gingen naar de Middelbare School, studeren. We vierden Kerst, waren bij trouwerijen en deelden onze zorgen bij ziekte. En nu, na 25 jaar, was het tijd voor een grote reünie. Met alle volle agenda’s was dat nog wel even een probleempje, maar uiteindelijk, op 31 augustus 2014 vonden we elkaar weer terug in Plaswijck in Rotterdam. Er waren foto’s van toen en er werden foto’s voor later gemaakt. En aan het eind van de middag stonden we met z’n allen klaar voor een groepsfoto:
Vandaag een niet alledaagse opname, geschoten tijdens een avondlijke rit naar de Maasvlakte. Want het eerste weekend in september betekent in Rotterdam: Wereldhavendagen.
Wij hadden o.a. geboekt voor de excursie “Containers by night”, waarbij we in de schemering een lange tocht maakten over de ECT-Delta Terminal op de Maasvlakte, die volop in bedrijf was en daarna nog in het donker langs de havens en de vele bedrijven reden. Zoiets zie je niet elke dag, toch?
| Het kon natuurlijk niet uitblijven. Nu half Nederland geen gluten meer wil/mag eten, springt de commercie daarop in met allerlei glutenvrije producten. Met een zeer ongewone prijs, want voor het bedrag van een heel normaal brood krijg je in dit schap bij ’s lands grootgrutter nog net een kwart broodje. Netjes verpakt, dat wel. Met de naam Livwell, nou dat klinkt gezond. Dan weet je zeker dat het goed zit 😉 ;-)Die slimme jongens kunnen in ieder geval goed rekenen! |  |
Begin februari lazen we in de krant dat als je op de eerste dag van het Chinese Nieuwjaar geld zou uitgeven, je het hele jaar kosten zou blijven houden. Nu zijn we niet bijgelovig, dus gingen we die dag welgemoed op weg en kochten een nieuwe geluidinstallatie.
Maar toeval of niet, we hebben dit jaar een hele rits onverwachte kosten te betalen. Achtereenvolgens ging de vaatwasser en de afzuigkap kapot en moest er een douchekraan vervangen worden. De tuinstoelen waren niet stevig meer en moesten ook vervangen worden. De computer begaf het, net als diverse lampen. En nu lekt het dak van onze berging. En het ziet er naar uit dat ook dat een flinke kostenpost wordt.
Ik was dan ook blij dat ik gisteren deze regenboog zag. Want het eind is zo te zien op een groot open stuk land. Daar gaan we eens goed graven en misschien vinden wij daar wel die grote pot met goud…….. 😉 😉
 |
Wat heeft het voor zin? Geen enkele! Wat kan ik er mee winnen? Niks! Maar waarom zit ik dan regelmatig dat spelletje op mijn tablet of smartphone te spelen? Gewoon, omdat ik het zo leuk vind. Wat er zo leuk aan is? Dat kan ik dan weer niet uitleggen. Maar ik kan er soms maar moeilijk mee stoppen, met het spelen van Unblock me. Het lijkt nog het meest op zo’n ouderwetse schuifpuzzel, maar nu moet je proberen één rood blok weg te krijgen tussen allemaal gewone houten blokken. In het begin krijg je 10 vrije oplossingen. Bij elk gewonnen spel krijg je 5 punten en 400 punten zijn weer 10 aanwijzingen waard. In het begin leek het ingewikkeld, maar allengs raak je er handiger in. Nu heb ik al meer dan 300 spellen opgelost. |
Weliswaar de minst moeilijke serie, maar het duurt nog wel even voordat ik bij nummer 1000 ben.
Deze maand, augustus 2014, herdenken we het ontstaan van de 1e Wereldoorlog.
Ik heb destijds niet zo goed opgelet bij geschiedenis, maar ik kan me nog wel herinneren dat de moord op prins Franz Ferdinand de lont in het kruidvat was. Wie dieper ingaat op de aanleiding, ontdekt al snel dat het natuurlijk veel gecompliceerder lag.
Maar één ding is wel duidelijk: het was een grote en vooral bloedige oorlog, waarbij honderdduizenden soldaten het leven lieten. Hoeveel het er waren, daar kun je je bijna geen voorstelling van maken. Maar de foto van het “Bloodswept lands and seas of red” in Londen maakt het erg aanschouwelijk. Elke klaproos staat voor één in die oorlog gevallen Britse soldaat. In de loop van dit jaar zullen 888.246 rode keramieken klaprozen een bloedrood spoor vormen rond om de Tower of Londen.
Laten we stilstaan bij al die levens, die verloren gingen. En hopen dat oorlogen vooral geschiedenis zijn.
foto: http://www.mixedgrill.nl
