Sneek

Het was het eerste stadje dat we bezochten in onze Friesland-trip. Maar pas nu besef ik dat ik er nog geen woord over gerept heb.

Het was die dag stralend weer, diepblauwe lucht, zon maar wel een snijdende wind. En er werd in Sneek gebouwd en straten waren afgesloten. Onze navigatie begint ook ouderdomskwalen te krijgen en stuurde ons telkens weer naar het zelfde punt. Zo zagen we wel wat van Sneek, maar kwamen we niet waar we heen wilden.

Toch maar even de auto geparkeerd en wat rond gelopen. De Waterpoort mochten we tenslotte niet missen. En daar om heen staan ook leuke en bezienswaardige gebouwen. Dus zo maar een impressie van een piepklein stukje Sneek.

Rare tijden

Deze foto maakte ik vorige week, tijdens een wandeling in de buurt. Midden in december staat er dus borago (komkommerkruid) te bloeien alsof het midden zomer is.

En in onze straat bloeien nog diverse geraniums, die geplant werden in een gemeentelijke vergroeningswoede. Wat zeg ik, zelfs de Franse geranium in mijn voortuin heeft nog knoppen en bloeit onverstoorbaar voort.

Overdag is het zo rond de 10-12 graden, maar gisteravond waren de ramen van de auto’s toch bevroren en moest er gekrabd worden. Het is op alle punten een (beetje) rare tijd.

Ik mis de sneeuw, maar niet de vieze blubber of de gladde straten. Ik mis de mooi berijpte bomen in onze tuin, maar niet de bevroren waterleiding en de bijhorende ellende.

Dus blijven we gewoon doorgaan en zullen we vanzelf zien hoe alles afloopt.

Kerst 2020

Dit is sowieso een heel gek jaar en de Kerstdagen zullen niet veel anders zijn. Minder druk, minder luidruchtig, minder vrolijk als andere jaren.

Daarom zocht ik op internet naar iets liefs, romantisch en zoets.
En vond ik deze kerstkaart met crinolines, hoge hoeden,
keurige heren en warme bonten mofjes.
Een beeld uit een ver vervlogen tijd,
die nu rooskleuriger lijkt
dan het toen wellicht was.

En hoe kijken we over -pakweg- 50 jaar tegen 2020 aan?
Wie zal het zeggen?

Maar ondanks alles,
wens ik jullie hele prettige Kerstdagen.

nieuwe tijden

Het was een gek jaar en het eind van dit jaar zal niet veel minder gek zijn. Niet met de hele familie om de tafel, maar slechts met 2 of 3 gasten. Voor ons niet zo ingrijpend. Wij zitten met z’n vijven net aan de taks 😉

Maar gelukkig is er in deze nieuwe tijd een oplossing. We gaan gewoon digitaal. Ik zag het al bij “Zusje” in de Margriet. De gebruikelijke kibbelpartijen kunnen tenslotte ook via het wereld wijde net 😉

Maar deze vond ik ook wel erg leuk.

Laten we vooral een beetje de vrolijke kant van dit alles opzoeken.

Van humor krijg je nooit genoeg en dik, dronken of ziek word je er ook niet van.

Winkelen

In de stad komen we nog maar weinig en dat ligt niet alleen aan de huidige omstandigheden.

Worden we oud, dat wij de winkels niet meer zo leuk vinden? Was het vroeger inderdaad allemaal leuker, mooier, beter…? Nou, vast niet. Maar toch… toen was alles nog niet zo geglobaliseerd.

Neem nou zo’n winkel als Jungerhans. Midden in de stad een baken om altijd wel even binnen te lopen. Je te vergapen aan het mooie porselein, glanzend bestek, glazen in alle soorten en maten.

Heel wat huishoudens werden vanuit deze winkel voorzien van alle benodigdheden. Misschien gebruikt men dat servies of bestek nog steeds, na zoveel jaren.

Heb ik zelf nog iets? Ja zeker, in de kast staat nog een theekopje van mijn schoonmoeder. Het merkje op het schoteltje laat geen twijfel mogelijk. Inderdaad van A. Jungerhans, Rotterdam.

Mijn buurtje

Wandelend door omringende straten kwam ik dit tegen. De kerstversiering werd in etappes gedaan, want eerst zag ik alleen nog maar de touwladders. Maar met de Kerstmannen is het beeld compleet.

Natuurlijk hangen overal lichtjes aan balkons, deuren en ramen. Veel vroeger dan andere jaren, want ja, iedereen heeft ongelofelijk behoefte aan iets gezelligs.

En sommigen willen dan iets alternatiefs. Varkentjes bijvoorbeeld.

Nou ja, wat maakt het uit. Deze zijn in ieder geval nog niet tot rollade getransformeerd.

Recept

Op veler verzoek ( 😉 ) is hier het recept van mijn onvolprezen gevulde speculaas. Ik geef vandaag het recept voor amandelpers, morgen ga ik verder met het deeg.

Amandelpers:
100 gram amandelen
100 gram kristalsuiker
1 theelepel rozenwater *)
1/2 ei
1 eetlepel room
rasp van 1 bio citroenschil
wat druppels citroensap

Maak de amandelpers liefst enige dagen tevoren, zodat de smaken goed kunnen rijpen.
Haal de bruine vliesjes van de amandelen door ze in ruim water ca. 1 minuut te koken en dan koud af te spoelen. De vliesjes kunnen er dan makkelijk vanaf geschoven worden. Droog de amandelen in een theedoek.
Heb je geen rozenwater in huis, dan kun je het ook weglaten.

Voor het malen van de amandelen is een keukenmachine erg handig, maar vroeger heb ik het ook met zo’n ouderwets molentje gemaakt.

Maal de amandelen tot een grof mengsel. Voeg dan de suiker toe en maal tot het lijkt op grof zand.
Voeg het rozenwater en citroenrasp toe en maal tot een samenhangend “deeg”. Doe over in een schaal en roer er de room en het ei door. Het moet enigszins smeerbaar worden, maar niet vloeibaar. Mocht het te droog zijn, voeg dan nog wat druppels water toe.
Dek af met plasticfolie en zet in de koelkast.

Hindeloopen

We reden naar Hindeloopen, waar we al langer naar toe wilden, maar nog nooit waren aangekomen. We stonden al wel eens op het stationnetje, in een ijzige wind en dat stadje vonden we toen vele passen te ver. Nu konden we de auto in het centrum parkeren.

Lieve oude huisjes, smalle straatjes. Bij één huis werd druk geschrobd en geboend. Ik maakte een praatje met de bewoonster, die haar huisje misschien wilde verkopen. Maar nee, kopen wilden we niet, bewonderen wel.

Het was heerlijk zonnig, maar koud weer. En weinig toeristen te zien. En zo genoten van de stilte en de rust van een oud Fries plaatsje.

Natuurlijk wilden we ook nog even de dijk op. Uitkijken over het IJsselmeer. Vroeger moet deze watervlakte onmetelijk zijn geweest voor de Hindeloopers. Nu leek het rustig, maar reken maar dat het hier te keer kan gaan.

Gezellig

Nu Sinterklaas al weer naar Spanje is, rollen we vanzelf in de donkere dagen voor Kerstmis. En omdat het in deze rare tijd toch al niet zo vrolijk is, schenken veel mensen ’s avonds een borreltje voor het eten. Gezellig toch?

En bij zo’n borreltje hoort een hapje, nootje of snackje. En gezellig is synoniem met samen, dus allemaal om de borreltafel. Allemaal, dus ook de kat. En voor hem/haar is er dan ook een lekker hapje.

Toen mijn oog er op viel, vlogen mijn gedachten onmiddellijk naar de kinderen die geen ontbijt krijgen omdat het geld daarvoor ontbreekt. Naar de berichten over honger en ellende in verre landen, naar vluchtelingen zonder huis of bezit.

Dierenliefde is prima. Het is vanzelfsprekend dat je huisdier goed te eten geeft. Maar dit…..? Toch een beetje decadent. Of niet…?