Zo langzamerhand begint het hier heerlijk te ruiken, naar dennenboom, specerijen, Glühwein en kerstbrood.
Want deze kerststol heb ik zelf gebakken. Dat had ik al jaren niet meer gedaan, maar deze week kreeg ik op de laatste nipper toch de geest!
Het ziet er heerlijk uit en naar de ingrediënten te zien moet het ook heel lekker smaken. Maar die proef op de som krijgen we pas op kerstmorgen.
Het recept haalde ik van internet.
Of je nou Praag, Rome of Wenen neemt, overal kun je door de stad laten rijden in romantische koetsjes. We hebben dat wel eens gedaan, in Praag, en eigenlijk viel het ons een beetje tegen. Maar Wenen heeft zo’n speciaal sfeertje, daar hoort zo’n fiaker toch eigenlijk wel bij.
Dus vroeg vriendin Irene hoeveel zo’n ritje kostte. Veel te duur, vonden wij. Maar om dat zo maar te zeggen, dat is toch een beetje gênant.Irene vertelde echter met een stalen gezicht dat “Wij straks met onze mannen zouden komen. Die waren nog even weg.” De koetsier zei dat we naar Thomas konden vragen. Hij vertrouwde het zeker ook niet, want ik moest meteen aan de “ongelovige Thomas” denken. Ach, al te lang zal hij niet op nieuwe klanten hebben moeten wachten. De koetsjes reden de ganse dag af en aan.
Het duurde even voor ik dit jaar op gang was, maar nu ben ik toch ook helemaal “in Kerstsfeer”.
De kerstspullen zijn weer van zolder gehaald, het minikerstboompje staat klaar om te worden versierd en voor het keukenraam staan witte cyclamen tussen de sparrentakken, hulst en ander groen. Compleet met lichtjes.’s Avonds ben ik wel even bezig met het aansteken van de kaarsjes en het jaarlijks terugkerend gepruts met de lijn voor de kerstkaarten, is ook al weer gebeurd.
Het kerstmenu staat min of meer vast en de inkopen daarvoor stapelen zich langzamerhand op.Leo haalt vanmiddag de kerstelpees van zolder. De kinderen komen, dus het wordt vast weer een beetje nostalgisch. Nu alleen nog een beetje sneeuw……
En ook bij Stuureenfoto staan deze week de kerstversieringen centraal.
Soms maak ik een foto met de gedachte “daar kan wel eens een blogje inzitten”. Zo’n foto zet ik dan even apart in een map voor latere verwerking. Maar het gebeurt natuurlijk ook dat hij verdwijnt in de grote massa. Tot dat je dan weer eens naar die foto’s kijkt en denkt “waar was dat nou toch voor?”
Dit is zo’n voorbeeld. Ik maakte de foto vorig jaar bij ons bezoek aan Dortmund en toen ik hem weer zag wist ik even niet waarom ik hem gemaakt had. Maar toen herinnerde ik me:
Deze weegschaal kun je verbinden met je Ipad, zodat het gewicht en de lengte van je baby dagelijks wordt bijgehouden en je het dus niet zelf hoeft bij te houden. Tenzij je vergeet je Ipad aan te sluiten, maar daar heb je dan weer een App op je Ipad voor, die een herinnering maakt. Tenzij je vergeten hebt je Ipad op te laden, dan ben je een hopeloos geval! 😉 😉
| Vorige week zou in Close-up een documentaire over Twiggy te zien zijn. Helaas kon dit niet door gaan, omdat er een film van de kort tevoren overleden Jeroen Willems werd vertoond. Twiggy werd verschoven naar zondag, maar toen had ik geen gelegenheid te kijken. Dat moet dus nog gebeuren bij Uitzending gemist.
Ik ben benieuwd hoe het haar vergaan is en vooral of ze nog zo superslank is. Zij was het model van de jaren 70 en niet alleen ik, maar veel meisjes toen, wilden niets liever dan ook zo prachtig slank worden. Het is me helaas nooit gelukt. Maar laatst zag ik foto’s van mij uit die tijd en ik vroeg me nu waarom ik dat toch zo graag wilde. Ik was toen echt niet zo slank als Twiggy, maar zeker niet zo wanstaltig dik als me werd aangepraat en ik me toen voelde. |
 |
Een paar weken geleden, toen er een pittige storm langs de kust trok, reden we naar Hoek van Holland. We wilden er twee dingen doen; een flinke wandeling langs het strand maken en de beeldengroep van Frank Meisler fotograferen.
Die wandeling hebben we maar niet gemaakt, want wandelen langs het strand was bijna onmogelijk vanwege de wind en het zand dat in je gezicht woei.
Maar die foto’s hebben we wel gemaakt. Hier dus ook een groep kinderen, met een schamel koffertje. Weggerukt uit het gezin, op weg naar een onzekere toekomst.
| Dit jaar hebben wij weer eens een kerstboom(pje). Hij staat al in de tuin te wachten op zijn mini-versieringen. Jarenlang hadden we geen boom, omdat ik het een te groot obstakel vond. Maar deze kerst dus weer een echte (mini)boom, die later misschien wel terug de tuin in kan.Vorig jaar waren wij op de Kerstmarkt in Dortmund, waar een enorme kerstboom stond opgesteld. Samengesteld uit heel veel boompjes en voorzien van heel veel lichtjes. Deze boom was dat niet, die stond in een winkelcentrum. Die hele grote staat bij Stuureenfoto, want daar is het thema deze week ook, toevallig 😉 Kerstbomen. |
 |
| De oude vrouw staart naar de tuin, die bedekt is met een dunne witte laag. Sneeuw, zij vindt het wel leuk. Maar op de radio en tv is het gezeur niet van de lucht. Op voorhand worden weerswaarschuwingen gegeven, het advies om thuis te werken, niet de straat op te gaan. Om het kwartier verschijnt een jonge man in beeld, die de stand van de files meedeelt, zeer bezorgd kijkt en en passant om foto’s vraagt van deze barre weersomstandigheden. |  |
Ze schenkt nog een kopje koffie in en denkt terug aan vroeger. Toen was alles beslist niet beter, maar deden de mensen toen ook al zo overdreven over een paar vlokjes sneeuw? Plotseling moet ze denken aan die winter van 1963, die verschrikkelijke Elfstedentocht met Reinier Paping. Zij zat toen nog op de middelbare school. Er was geen sprake van dat je het slechte weer als excuus kon gebruiken. Je had eenvoudig maar op tijd te komen en… iedereen was er ook. Leerlingen zowel als leraren. Een dag na die Elfstedentocht trouwde haar nichtje. Er was wat zenuwachtig gedoe omdat er nog snel een bontstola moest worden geregeld, maar verder niets. De taxi’s waren op tijd, de ambtenaar van de burgerlijke stand was paraat en het feestje ’s avonds ging gewoon en tot in de late uurtjes door.
Tegenwoordig is heel Nederland in paniek bij een beetje sneeuw. Toch zijn de moderne auto’s van alle technische snufjes voorzien, zoals ABS, rembekrachtiging, winterbanden, airco en verwarming. Is er rijbaansignalering en wordt er regelmatig gestrooid. Maar de FNV adviseert om thuis te blijven. En op het moment dat er meer mensen van het openbaar vervoer gebruik willen maken, haalt de NS “als service” een aantal treinen uit de dienstregeling.
Maar wie zijn dan straks al die hordes die naar de wintersport gaan? Bij voorkeur op vrijdagavond, zodat er geen dag “sneeuwpret” verloren gaat. Is dat dan anders, kunnen ze dan wel ineens de barre omstandigheden trotseren?
Ach, ze gaat maar eens een boterhammetje klaarmaken. Misschien is ze wel te oud om het allemaal nog te kunnen begrijpen.
| Op straat spelen, dat kon nog in mijn jeugd. (Bijna) geen auto’s, nauwelijks verkeer in onze straat. Er was ruimte genoeg. We balden tegen de muur, sprongen bokje, rolschaatsten of deden “koppetje duikelen” om een hek. Nu hebben de kinderen nauwelijks nog ruimte, moeten ze opletten voor de kostbare auto’s, raast het verkeer met grote snelheid langs. Ik heb hier al eens een kind gezien, zittend op de stoeprand met een IPad. Eigenlijk triest, want het zou moeten rennen, spelen, bewegen. Ouders zijn ook vaker bang, terecht of niet, om hun kind uit het oog te verliezen. Deze muurschildering in Amsterdam, vlakbij een tamelijk grote speelplaats, brengt misschien weer oude tijden terug. Want er is toch niets leukers dan lekker buiten te spelen? |
 |
| In onze wijktuin zitten heel wat reigers, die de omgeving afstruinen op zoek naar een lekker hapje. Nu worden er daar nieuwe bruggen gebouwd en dus zijn ze een beetje uit hun doen. Daarom strijkt er zo nu en dan een in onze tuin neer en staat dan reikhalzend bij de vijver. Meestal zijn ze te schuw om een foto te maken, maar vorige week was dit exemplaar bijna tam en liet zich gewillig fotograferen. Aan de ene kant vind ik het prachtig, zo’n groot beest in de tuin. Maar na die ene keer een poepende reiger boven mijn auto te hebben gehad, weet ik niet of ik zijn bezoek nou zo erg moet waarderen. Zo’n grote reigerflats is niet echt prettig om in je tuin te hebben. En de kikkers en salamanders in de vijver zullen hem ook wel liever zien opvliegen. |
 |
