| Laatst zag ik deze sjaal, in Zwolle, in een klein maar oergezellig winkeltje. Eigenlijk heb ik een beetje spijt dat ik hem niet heb gekocht. Want mocht ik ooit nog eens naar New York gaan, dan heb ik de plattegrond van de subway daar altijd bij de hand.
Maar ja, ik kan natuurlijk altijd nog terug gaan. Dat is ook eigenlijk het plan, want Bettie en ik waren daar, maar zagen niet al te veel van de stad. Allereerst omdat ik vergeten was uit te checken en we dus weer terug moesten naar het station en omdat we wat later van een heel uitgebreide high tea hebben genoten. Tja, eten en winkelen gaan helemaal niet samen. Dus zullen we nog wel eens afspreken om in Zwolle te gaan stappen. En dan maar hopen dat die sjaal nog steeds te koop is. |
 |
Category Archives: Fotografie
Voorjaar
| Ik weet het wel, er zijn natuurlijk al lang tulpen te koop. Maar met de Kerst vind ik het nog veel te vroeg om ze te kopen. Dan past het nog niet helemaal voor mijn gevoel.Maar vandaag scheen de zon, rook het al vagelijk naar het voorjaar en zag ik dat de knoppen van de esdoorn wat dikker waren geworden. Dus was het precies de juiste tijd voor een flinke bos tulpen.
En daar staan ze dan, op de salontafel. Lang zullen ze het wel niet uithouden, maar de komende dagen is het al een beetje voorjaar thuis. |
 |
Deel dit op:
Bij nader inzien
| Al snuffelend in mijn fotobestanden, kwam ik deze foto tegen. Ik maakte hem een paar jaar geleden, op een koude novemberdag in Amsterdam. Zo op het eerste gezicht een overhemd, in een etalage. Niks raars aan, toch? Beetje druk dessin misschien en niet direct iets dat ik voor man of zonen zou kopen.
Maar als je goed kijkt, dan zie dat het hemd helemaal ik opgebouwd uit kleine krokodilletjes. Juist, het beeldmerk van Lacoste. Ik kan me niet meer herinneren of het ook echt te koop was, of dat het een soort van reclame-lokkertje was. Iets dergelijks had ik al een gezien op een tentoonstelling over de 2e wereldoorlog. Toen was het een jurk, gemaakt van honderden stoffen sigarettenplaatjes. |
 |
Deel dit op:
Kolenboer
| Op een verjaardag ging het gesprek laatst over de kolenboer. En hoe dat vroeger ging. Bij ons thuis moesten de kolen los gestort worden in het kolenhok, op de zolder, op de 3e verdieping.Het betekende dat mijn moeder allereerst een afspraak met de buurvrouw maakte, want de loper moest van de trap gehaald worden. De kolenboer bracht de kolen in grote zakken, die hij op zijn schouder droeg. Drie trappen naar boven, zak na zak. |
 bron: http://www.rotterdam010.nl/407-Herinneringen/Kolenboer-00.html |
Dat gaf natuurlijk een heleboel stof. Dus als alles bezorgd was, de kolenboer koffie en zijn geld gehad had, begon het werk voor mijn moeder. Alle trappen dweilen, het blanke hout in de was zetten, de lopers uitkloppen, weer op de trap leggen. De koperen roetjes had ze dan al gepoetst, zodat de trap er voor de komende tijd weer netjes bij lag.
Al pratend realiseerde ik me dat wij het tegenwoordig toch een stuk gemakkelijker hebben. Ik zet gewoon de thermostaat wat hoger als ik het koud heb. Gelukkig was in die tijd nog geen internet met blogs, pinterest, facebook of hyves. Want daar zou mijn moeder dan toch ook helemaal geen tijd voor hebben gehad! 😉 😉
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Vaders zijn tevreden met een klein beetje, als het maar groot genoeg is.
Dit is (voorlopig) de laatste kinderuitspraak. Ik hoop dat jullie ze ook leuk vonden. |
Deel dit op:
Lichtfestival
Afgelopen zaterdag plaatste Martin op Stuureenfoto zulke mooie foto’s van het Chinese Lichtfestival in Rotterdam. Daar had ik al iets over geschreven en natuurlijk gepland er heen te gaan, maar er was nog steeds niets van gekomen. Maar afgelopen maandagavond besloten meteen te gaan, want dit festival duurt nog maar tot 14 februari.
En ook wij vonden het geweldig. Zo leuk, zo lief, zo sprookjesachtig. Hier dan ook een collage van onze foto’s.
Deel dit op:
Andere look
| Na jaren van geverfde haren was ik het helemaal zat. Zeker nadat ik een foto van mezelf zag, en me daarin niet eens herkende. Dat rooie, die vuurtoren, het moest weg. Dus liep ik maanden met uitgroei. Maar nu ben ik dan weer helemaal mezelf, dat wil zeggen ik heb mijn natuurlijke haarkleur. Vroeger was dat donkerblond, nu is dat staalwolgrijs. En omdat het ook nogal aan de korte kant is geknipt, lijkt de coupe nog het meest op een stekelbaarsje. Dat kan ook niet anders, want ik heb wel vijf kruinen, waardoor mijn haar alle kanten opstaat. Maar zelfs ikzelf vind het me prima staan. Vandaar dat zelfportret hiernaast en een nieuwe foto in de rechtermarge. |
 |
Deel dit op:
Spreuk van de week
Deze en komende week nog een uitspraak van kinderen. Soms zo logisch, dat je het zelf bedacht kon hebben. Ik zag ze ergens in Rotterdam in een etalage en wilde ze jullie niet onthouden.
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Het is typisch voor een moeder om met een vader te trouwen |
Deel dit op:
Spreuk van de week
 |
Laten we de week beginnen met een spreuk. Grappige gezegden om te (glim)lachen of wijze woorden om te overdenken. Elke maandag vind je er hier een.
Een mama is eigenlijk maar een meisje dat toevallig groot is geworden. Deze en komende weken enkele uitspraken van kinderen. Soms zo logisch, dat je het zelf bedacht kon hebben. Ik zag ze ergens in Rotterdam in een etalage en wilde ze jullie niet onthouden. |
Deel dit op:
Vooruitzicht
| Het is nog steeds behoorlijk koud, maar toch voelde ik deze week al een beetje lente in de lucht.De natuur begint zich langzaamaan op te warmen voor het grote lentegebeuren. Zoals deze boom, die scherp afgetekend tegen een helderblauwe vrieslucht, duidelijk al knoppen vertoont.
Die winterkou met vorst en sneeuw en ijs mag nog wel even blijven, maar de lente zit in de lucht. Ik kan het bijna ruiken. En ik had het eerste sneeuwklokje voor de sneeuw al gespot! |
 |
