Hoog

  “Meneer, wilt u dat pak daar bovenop even pakken, u bent veel langer dan ik”. Het is een vraag die Leo regelmatig te horen krijgt en hij helpt natuurlijk de vriendelijke (oudere) dames om hun lievelingskoekjes, snoepjes, likeurtjes of wat dan ook te kopen.Maar in ons hotel in Lucca stond ook mijn lange man toch wel eventjes raar te kijken toen hij zijn kleding in de kast wilde hangen. Een kast van bijna 2,5 meter hoog en de roe voor de broeken en overhemden bijna onbereikbaar. Met veel moeite lukte het hem om een hangertje te pakken. Gelukkig was er voor de kleine mens een stok voorhanden, zodat ook die zonder hulp zijn/haar kleren kon ophangen en weer pakken. Een nieuwe vorm van Italiaans design?
We hebben er hartelijk om gelachen, want voor de rest was ons hotel prima.

Heerlijk

Drie weken waren we in Italië, heerlijk. Op een paar natte dagen na heerlijk weer, prachtige steden, romantische straatjes, en niet onbelangrijk… heerlijk eten.
Al bij het ontbijt knapperig vers gebakken brood, niet te versmaden zoetigheden, cappuccino; verse pasta met heerlijke kruiden, overgoten met olijfolie…. Bij het avondeten een karafje verrukkelijke wijn. Zo’n pittige espresso na en dan nog even langs de ijszaak, waar je bijna niet wist wat te kiezen.
Nou ja, het was natuurlijk een aanslag op mijn lijn en voorlopig heb ik de weegschaal maar buiten zicht gezet.

Binnenkort komen er hier natuurlijk nog veel meer verhalen. Maar voor deze dag een foto, die ik in Bologna maakte van allerlei apparaatjes die je helpen om perfect gesneden pasta te maken.

Ridder

Even dreigde het weer roet in het eten te gooien. Maar gelukkig, het werd even droog tijdens ons familie-weekend en toen konden we toch naar het kasteel, waar mijn neefje zich zo op had verheugd.

En dan moet je natuurlijk op de foto met zo’n stoer harnas. Maar zelf wil hij zo’n zwaar ding niet hebben. Geef hem eens ongelijk, fleece is niet alleen lichter maar ook lekker warm!

 

Hondenleven

Nee, Luna en Laika, de honden van onze nichtjes hebben absoluut geen “hondenleven”. Ze worden regelmatig uitgelaten, krijgen het allerbeste diereneten, worden geknuffeld en verwend en voelen zich dan ook prinsheerlijk! Daarbij zijn ze ook nog eens keurig opgevoed en kunnen ze overal mee naar toe.
Vandaag zullen ze ook wel weer iets extra’s krijgen, het is tenslotte dierendag!

De meisjes van Jamin

Zeg “Jamin” en bij sommige mensen komen meteen de verhalen los. Over het snoep dat ze als kind mochten kopen, toverballen, zuurballen, toffees. En over de ijsjes, die je er toen kon kopen. Een dubbeldikke in een papiertje, met losse wafels. Hoe lekker het was, hoe veel het (of hoe weinig) het kostte…..Maar bijna niemand weet dat de fabriek oorspronkelijk in Rotterdam stond, in Crooswijk. Eind jaren 50 verhuisde de fabriek naar Oosterhout. De gebouwen werden gesloopt en niets herinnerde meer aan die lekkere fabriek.

Maar nu staat er een monument, voor de meisjes van Jamin. De vrouwen die de snoepjes en ijsjes inpakten, staan nu in mooi roze op het Goudseplein.

Bron: Waar in Rotterdam

Ontmoeting

  Toen wij laatst in Leuven waren, zag daar ineens een mij bekende figuur staan. Aan het begin van de Mechelsestraat stond een beeld van Erasmus. Voor mijn gevoel hoort die in Rotterdam, maar snuffelen in Google leerde me dat Desiderius Erasmus in 1502 een betrekking kreeg aangeboden op de Leuvense Universiteit.Erasmus aanvaardde de aanstelling niet, maar was wel verbonden aan de Universiteit. In 1986 werd een faculteitsgebouw naar hem vernoemd.

Dus toch niet zo vreemd deze Rotterdammer daar te ontmoeten….