Koffiepraatje

Het maakt niet uit of je in Rotterdam woont of in Venetië. Zo nu en dan een koffiepraatje is altijd goed. Het was nog best lekker weer en met een warme jas zat je eigenlijk goed op het terras. En zo konden de dames dan weer eens bijpraten, over de kinderen, de kleinkinderne, de boodschappen die zo duur werden, de was die nog gedaan moest en …… nou over van alles!

Eeuwigheid

“Iedereen heeft recht op 15 minuten roem”. Was het Andy Warhol die dat beweerde? Niet iedereen krijgt dat. Meestal vervliegt ons werk in de anonieme eeuwigheid.

Maar niet hier, op de boekenmarkt van Deventer. Daar lagen stapels oude brieven, rekeningen.

 

Je kon ze kopen. Waarvoor? Om ze ergens in te gebruiken? Om de mooie krullen in de logo’s te bewonderen? Omdat je van oude rekeningen houdt? Misschien. Maar ik fotografeerde dit omdat ik het werk van een anonieme typiste uit 1929 wilde laten zien. Zodat ze, zij het ongeweten, toch heel even “beroemd” kan zijn!

Straatje

Zomaar een straatje, ergens in een kleine stad in Nederland. Wat mensen voor hun huis, rustig, geen verkeer, geen auto’s. Al kostte het wel wat moeite om die eraf te houden. Maar de kleuren zo mooi, zo schilderachtig.

Ik ben geen schilder, maar schilderachtig is het wel. Mijn eerste gedachte is “Vermeer”, maar het is geen Delft. Het is Zutphen op een mooie warme zondagmiddag….

 

Zelfgebakken

Na de bak-workshop bij Robèrt van Beckhoven heb ik de smaak weer goed te pakken. Regelmatig geurt het hier als in een ouderwetse bakkerij. En omdat ik dat vlechten van een brood heel erg leuk vind, maakte ik vorige week maar liefst vier heerlijke Winston-broden.
De hele morgen was het kneden, kneden, en nog eens kneden.
 

Maar het resultaat was zeer bevredigend. Één brood ging meteen op, de andere zitten in de diepvries. En al dat kneden is ook nog een goed voor mijn conditie, want het is me een zwaar werk!

 

Brekebeentje

Hij piepte zo hard, dat we eerst dachten dat hij in huis zat. Maar nee, hij hipte rond tussen de geraniums in de bloembak. Keek eens schichtig naar binnen en bleef maar piepen. Een nog jonge merel, zo een die vliegen nog veel te eng vond en zich nu maar een beetje dicht bij de grond ophield. Toen ik wat later weg wilde gaan, zat hij op de tuinstoel. Moeder merel riep van verre, maar liet zich niet zien.  

Later zat hij dan toch in de boom en kreeg hij zowaar van moeder een lekkere vette worm. En toen vloog ie dan toch nog gewoon naar de top van het dak. Het zal hopelijk nog wel goed komen met hem.

Kijk omhoog

Uitkijken waar je loopt, is natuurlijk stukken verstandiger dan alsmaar omhoog kijken en speuren naar leuke ramen of gevelstenen. Maar dit tegeltableau was zo opvallend, daar keek ik niet overheen.

Zomaar in Amsterdam, al winkelend en kletsend met Bettie, zagen we ineens Adam en Eva. Maar waren die nou nog aan het kibbelen of ze wel of niet die appel zouden eten, of hadden ze dat al gedaan en werden ze uit het Paradijs verdreven? Nou ja, dat is bijzaak, het is gewoon prachtig.