Dit prachtige gedicht wil ik graag delen:
| Bettie is, geloof ik, nog lang niet klaar met alle rommelmarkten. Dus maak ik deze week ook maar weer eens een blogje. Met een foto uit Tartu (Estland) waar de rommelmarkt op zaterdagochtend in het park was. Met veel tweedehands kleding, schoenen en kinderen die speelgoed verkochten. Maar ook mannen die hele verzamelingen oude klokken en muziekinstrumenten in hun auto hadden. Weer anderen hadden speldjes en emblemen uit de oude Sovjet Unie te verkopen. Maar wie verkocht nou dit? En hoe kwamen ze er aan? Van oma, die overleden is en zo graag handwerkte? Of zelf gekocht in een opwelling om kleedjes te gaan haken? Ik zal het wel nooit weten…. Kijk ook even bij Bettie voor nog meer rommelmarkt. |
![]() |
| Al ten tijde van Hiroshige werden in Arimatsu stoffen geverfd, waarvan stijlvolle kimono’s werden gemaakt. En ook nu nog kun je zien hoe met de Shibori-techniek de prachtigste patronen worden gemaakt, alsof de tijd stil heeft gestaan. |
![]() |
Ontelbare smaken kun je kopen, van gewoon chocola tot aardbeien, paarse zoete aardappel, maar ook groene thee of hete chili. Ik ben benieuwd, dat zou ik toch ook wel eens willen proeven.
Een kijkje achter de schermen van het nieuwe Luxor Theater in Rotterdam. Dat kon bij de Wereldhavendagen 2015.
En dan zie je hoe groot zo’n podium is, hoe de kostuums en decorstukken in- en uitgeladen worden. Mag je kijken in de artiestenfoyer, met een flink rookhok. Want je wilt natuurlijk niet dat bekende sterren “even buiten” een peukje roken en meteen door hun fans omver gelopen zouden worden. We zagen hoe de voorste stoelenrij kan worden weggehaald en daarvoor in de plaats een orkestbak wordt gemaakt.
En nu kijken we met heel andere ogen naar een voorstelling.
En is dit een rekwisiet? Nee, dit staat i die artistenfoyer en is het door Youp van ’t Hek geschonken tafelvoetbalspel. De poppetjes hadden eerst andere shirtjes, maar de TD van Luxor heeft ze snel omgekleed. In Feyenoord en Ajax shirtjes. Dat dan weer wel.
Maar als je dan ‘s-avonds bent weg geweest en door de hal van het Centraal Station of langs de Febo loopt… Dan lokt de vette hap en kopen Leo en ik allebei een lekker kroketje. En dat eten we dan een beetje besmuikt op, als twee stoute kindertjes. Maar oh, oh, oh, wat smaakt die zonde verrukkelijk!!
Rotterdam is niet alleen de stad, het is ook het grote schip, dat nu al weer een aantal jaren aan de kade ligt en dienst doet als hotel/congrescentrum. Al zijn we daar nog nooit op geweest, moet ik bekennen. Waar we wel waren, is De Rotterdam. Het grote gebouw bij de Erasmusbrug, dat door Rem Koolhaas ontworpen werd en een stad op zichzelf genoemd kan worden.
Vorige week kregen we er een rondleiding. Daarbij hoor je allerlei weetjes en details, die je anders nooit van z’n leven gehoord zou hebben. Dat het gebouw op palen staat, die nog gesteld kunnen worden, zodat het niet voorover in de rivier plonst. Hoe snel de lift gaat en dat er een speciaal computerprogramma is, dat die lift bedient. Zodat je niet al te lang op je lift hoeft te wachten en hij niet voor jou alleen naar boven of beneden gaat, maar berekent op welke verdieping er nog meer mensen wachten. Dat de ruimte zo gemaakt is, dat je door kunt kijken en zo de grootte van het gebouw nog duidelijker wordt. Dat er is een hotel in is gevestigd, waarvan wij één van de kamers mochten zien.
Natuurlijk hoorden we ook dat er nog flats te koop staan en dat de vier penthouses door één persoon tegelijk gekocht zijn. Wie daar komt te wonen, weten we niet. Maar hij hoeft geen claustrofobie te hebben 😉 En hij heeft een magnifiek uitzicht.
Hieronder wat impressies.