Nieuwsgierig geworden? Klik hier of op de foto voor een leesbaar PDF-bestand.
Category Archives: Fotografie
Ontbijt
Thuis ontbijten we altijd gewoon, met brood, kaas, worst en een beschuitje met jam om af te sluiten. Sinaasappelsap en koffie natuurlijk erbij. Maar op vakantie kan dit ritueel wel eens heel anders uitpakken. Niet in elk land ligt er ’s morgens een boterham op je bord. In Vietnam aten we pho, pittige soep. Soep kregen we ook in China, een curryschotel in Birma.
Maar het lekkerst vonden we toch het ontbijt bij de Tsukiji vismarkt. Spartelverse sushi, voor je neus klaar gemaakt en heerlijk. Je kunt kiezen uit ontelbare soorten vis: makreel, sardines, tonijn, zalm, heilbot. Maar ook zee-egel, oesters, kwal en vissen die wij total niet kennen. Erbij een klein schaaltje sojasaus en natuurlijk wasabi.
Deuren
Waar je ook gaat, overal zie je deuren. Mooie, grote, kleine, vieze, fraai versierd, eenvoudig of rijk bewerkt. Ik fotografeer ze graag. Deze deur in Parnu (Estland) lijkt wel te lachen en dat trok mijn aandacht.
Ook bij Stuureenfoto zijn deuren het onderwerp deze week. Heb je een leuke deur gefotografeerd, dan kun je hier meedoen.
Hout
Het was geen groot dichter, de man die dit hout schonk. Maar de kiwi en andere planten in Arboretum Trompenburg in Rotterdam groeien er voortreffelijk tegen. Maar mooi dat voor zo’n gewone overdenking speciaal een bordje wordt gemaakt. Een soort van recycling, oud dood hout dat gebruikt wordt om nieuw hout te ondersteunen. Ik vind het ook typisch Rotterdams. Geen opsmuk, geen tierelantijnen. Een stevige paal, flinke schroeven. Dat geeft tenminste houvast in het leven!
Vismarkt
Er is heel veel te zien in Tokio, meer dan je in een paar dagen kunt behappen. Maar in Tokio zijn en niet de Tsukiji vismarkt bezoeken, is bijna onmogelijk. Het is het begin van een lange, lange dag, want de markt begint al vroeg. Wil je de echte bedrijvigheid zien, dan moet je uiterlijk rond zeven uur ’s morgens daar zijn. Het scheelt dat je niet eerst hoeft te ontbijten, want dat doe je in de buurt van de vismarkt, met sushi vanzelfsprekend. En ja, dat is heel erg lekker. Zo lekker dat wij de volgende dag nog een keertje gingen.
Wij waren overdonderd door alle soorten vis en schelpdieren die we er aantroffen. Sommige waren herkenbaar, andere leken in de verste verte niet op wat wij hier kunnen kopen en weer andere leken wel op buitenaardse wezens. Wat ook opvalt, is dat markt helemaal niet naar vis ruikt. Het geurt er naar de zee, fris en zilt. Ook kun je er van de vloer eten. Geen flintertje vis ligt op de grond, alles is schoon en grondig geboend. Wil je een indruk van hoe het er toe gaat, klik dan hier voor een film over de markt (in het Engels, ca. 30 minuten).
De markt wordt al sinds 1923 op deze plek gehouden, maar dat zal niet lang meer duren. Voor de Olympische Spelen in 2020 in Tokio is een weg gepland dwars over het terrein en dus wordt de markt binnenkort verplaatst. De nieuwe markt wordt nog groter, met up-to-date gekoelde ruimtes en een optimale logistiek. Maar wij zullen met heimwee terugdenken aan de markt zoals wij die gezien hebben.
Rare teksten
Wie goed om zich heen kijkt, ziet overal wel iets om te lachen. Ik vond dit autootje in Berlijn heel grappig. Niet alleen zijn vorm, maar ook vanwege de tekst aan de zijkant.
“Rare teksten” is ook het weekthema bij Stuureenfoto. Meedoen kan iedereen, dus zoek eens tussen je eigen foto’s en stuur in.
Lucht(je)
![]() |
Sommige mensen zien overal handel in. Neem nou dit artikel: “scheten in een potje” verkopen. Je moet natuurlijk wel een beetje dom zijn om er in te trappen, maar als ze er geld mee ophalen, dan vind ik het geniaal. Niet dat ik zelf in de rij zal staan om een flesje te kopen. Hooguit dat ik zelf wil verkopen. Na een flinke maaltijd bruine bonen heb ik echt niet veel moeite met het vullen van de flesjes. Leuk etiketje, en een beetje reclame hier of op Facebook. Kom maar op met de bestellingen. 😉 😉 😉 |
Tijdreis
Met alle foto’s die via Facebook of andere kanalen tot ons komen, kun je soms een reis in de tijd maken. Zo zag een neef van Leo op Facebook een foto van “Waar in Rotterdam”, die lange jaren geleden genomen was. Wie wist waar dat was? Neef Dick herkende de straat meteen. Dat was de Schalkburgerstraat, daar woonde oma. Hij wist het nog precies, nummer 22 , met het pakhuis ernaast.
Hij keek nog eens goed. Nou ja zeg, …. daar voor het raam…. was dat nou niet….? Ja, hoor het kon niet missen, daar zat oom Jo, de vader van Leo. Hij stuurde ons meteen de link door. Je moet weliswaar heel goed kijken, de foto vergroten en dan nog is het een beetje wazig en valt mijn schoonvader weg achter de feestverlichting. Maar hij is het onmiskenbaar. Alsof je terug reist in de tijd.
Reclame
| Uit welk jaar deze reclame is, weet ik niet. Maar vast al van een hele tijd geleden, zo te zien aan moeder en kind. En aan de aard van de advertentie. Want dat cola gezond is voor je baby, dat lijkt me toch nogal stug. Maar ja, eens was Coca-cola een soort van wondermiddel. En je kon er dus niet vroeg genoeg mee beginnen.
Tijden veranderen. Hoe kijken we over 100 jaar naar de advertenties van ons hedendaagse “superfood”? Want dan pas weten we wat voor effect dat heeft gehad. |
Ouwerwets
De koopman op de rommelmarkt in Amsterdam had nog wel een kleine voorraad, maar of ie er veel van zal verkopen, betwijfel ik. Want wie gebruikt dit nou nog… een gordeltje om maandverband aan te bevestigen? Dat gebruikte men toch wel heel lang geleden. Oh ja, ik kreeg er een, toen ik “groot meisje” werd. Het hoe en wat van “ongesteld zijn” bleef voor mij nog een tijdje in het ongewisse. Mijn moeder was niet zo van de voorlichting. Maar goed, ik kreeg dus een soort badstof lappen, met een knoopsgat, om aan dat gordeltje vast te maken. Die lappen werden na gebruik uitgewassen. Ik vond het maar een vies gedoe.
Toen ik eenmaal zelf geld verdiende, stapte ik al snel over op wegwerp maandverband. Dat was van Nefa en niet zo dun als nu. Dikke proppen watten met een soort verbandgaas erom. En wat vond mijn zus dat een geldverspilling. Die heeft tot het bittere eind háár lappen uitgewassen en aan de lijn buiten gedroogd. Daar snapte ik weer niks van. Ze was nogal preuts, maar daarmee zette ze zichzelf toch echt een beetje te kijk.
Meisjes van nu zijn veel beter op de hoogte dan ik destijds. Tampons, maandverband en inlegkruisjes… ze kijken er niet meer van op.




















