Category Archives: Nederland

foto’s uit Nederland (algemeen)

Reiger

Posted on by
1
In onze wijktuin zitten heel wat reigers, die de omgeving afstruinen op zoek naar een lekker hapje.
Nu worden er daar nieuwe bruggen gebouwd en dus zijn ze een beetje uit hun doen. Daarom strijkt er zo nu en dan een in onze tuin neer en staat dan reikhalzend bij de vijver. Meestal zijn ze te schuw om een foto te maken, maar  vorige week was dit exemplaar bijna tam en liet zich gewillig fotograferen.

Aan de ene kant vind ik het prachtig, zo’n groot beest in de tuin. Maar na die ene keer een poepende reiger boven mijn auto te hebben gehad, weet ik niet of ik zijn bezoek nou zo erg moet waarderen. Zo’n grote reigerflats  is niet echt prettig om in je tuin te hebben. En de kikkers en salamanders in de vijver zullen hem ook wel liever zien opvliegen.

  

 

Onveranderd

Posted on by
1
Hoewel er veel, heel veel verandert in Rotterdam, blijven sommige dingen gewoon, net als toen.

Zoals dit winkeltje op de Oude Binnenweg. Zo’n winkel die kan dienen als decor van een TV-serie. Met mannen in stofjassen, grote ladenkasten met daarin ontelbare spijkertjes, schroefjes, haakjes en haken, oogjes en ogen.
Maar als je wat nodig hebt, dan weet de bediende uit al die laatjes juist dát te vinden.
Zo’n winkel waar ik graag in rondsnuffel, al heb ik eigenlijk niks nodig. Waar ik tijden voor de etalage kan staan, omdat er zoveel te zien is: wieltjes, hamers, beitels, hoekijzers, sloten, sleutels, te veel op op te noemen.
Leuk toch?

 

 

Oud, nieuw, nieuwer

Posted on by
1
   

Zolang als ik weet, wordt er in Rotterdam gebouwd, gesloopt en opnieuw gebouwd.
In 1980 verrees naast de Laurenskerk een groot gebouw, het nieuwe KPN-gebouw. Heette dat toen zo? Dat weet ik eigenlijk niet, er zijn al zoveel namen aan dat bedrijf gegeven.
Het heeft er geen lang leven gehad, want het is inmiddels al weer lang en breed gesloopt en nu staat er een enorm flatgebouw. Zo snel gaat dat dus in deze stad….

Overvol

Posted on by
1
Na het feestje van Leo’s verjaardag hadden we natuurlijk wat flessen weg te gooien. Op naar de glasbak dus. De glasbak bij ons aan het eind van de straat bleek vol. Nou ja, dat kan gebeuren. Meer feestjes in de buurt zeker?

Maar ook de glasbak bij de supermarkt was overvol. Waar lag het probleem?

  

Te veel feestjes, desperate mensen die hun verdriet en ellende maar verdrinken, een dorstige buurt of was de Roteb niet op tijd langs geweest?

Lekker zoet

Posted on by
2

Inmiddels overal te koop, maar deze komen uit Wenen. Mozartkuglen, gevuld met pistachemarsepein en nougat, zoeter dan zoet en smeltend op de tong.

De originele Mozartbonbons werden voor het eerst in 1890 door Chocolatier Paul Fürst in Salzburg gemaakt. Fabrikant Mirabell, ook uit Salzburg, noemde ze Mozartkugeln, maar gebruikt ook de originele ingrediënten. En in Wenen worden ze te kust en te keur aangeboden. Voor echte zoetekauwen.

Afscheid

Posted on by
1

Hoe ouder je wordt, hoe meer mensen je ontvallen. En elk afscheid heeft zijn eigen sfeer. Deze week moesten wij afscheid nemen van een lieve oud-collega en bij een van de toespraken werd een gedicht van Jan Prins geciteerd.

Zoekend naar de tekst op internet, kwam ik dit filmpje tegen van Frits Bom, die er zijn eigen interpretatie aan gaf. Een pure liefdesverklaring aan Rotterdam, die mijn collega vast ook had gewaardeerd:

 

 

Herfst

Posted on by
1
Je ruikt het als je buiten komt; je voelt het aan de temperatuur; je ziet het aan de regen en de wind die de bomen doet buigen.

Het is herfst. Er kunnen nog mooie dagen komen, maar de zon krijgt minder kracht. De avonden worden langer en in de badkamer is ‘smorgens de verwarming aan.

Niet alleen maar kommer en kwel, want ik vind dit seizoen ook wel wat hebben. Kaarsjes aan, lekker kopje thee, met een goed boek op de bank. Lekker en gezellig.

Maar de kleuren van de zomer wil ik nog wel even vasthouden. Vandaar deze “last roses of summer”

  

Napraten

Posted on by
Reply

Vandaag moesten Leo en ik even uitrusten en napraten over het feestje van gisteren en de hectische dagen van vorige week. Want niet alleen was er feest, er gebeurde ook nog van allerlei minder gezelligs. Maar daarover vertel ik later wel. Nu eerst Leo’s verjaardagsfeest.

Bijna alle vrienden hadden gehoor gegeven aan de uitnodiging die Jorik ontworpen en verstuurd had. En dus werden op zaterdagmiddag allereerst de taarten met familie en vrienden aangesneden en opgegeten en werd er later met een glaasje bubbels geproost op nog vele gezonde en fijne jaren!
Daarna gingen we met z’n allen met de metro naar Koken in Rotterdam, waar we gezamenlijk het diner hebben klaar gemaakt. Oud en jong, volleerd kok of amateur tegen wil en dank, allemaal moesten we aan de bak. Leo kreeg de taak van supervisor en hield ons allen goed in de gaten. En onder leiding van Louise en haar assistenten kregen we het zowaar voor elkaar een compleet en heerlijk 3-gangen diner in elkaar te sleutelen. Tijdens het koken konden we heerlijk met elkaar praten en lachen, zodat het een ongedwongen en gezellig feest werd.
Na afloop was er nog genoeg tijd om thuis na te praten en de avond af te sluiten met een glaasje van het een of ander.

Gigantische klus

Posted on by
2

Het tweede weekend van september is traditiegetrouw bestemd voor de Rotterdamse Wereldhavendagen. Rotterdam staat dan helemaal in het teken van alles wat met de haven te maken heeft.
Dit jaar maakten we een excursie naar de Maasvlakte-2. Een gigantisch project waarover we al veel gelezen hadden, maar bij het in werkelijkheid zien, wordt de omvang ervan pas echt duidelijk.

We reden met de bus naar  Futureland, het informatiecentrum waar maquettes en foto’s het begin en de voortgang van deze gigantische klus .Toen aan boord van de Navigator voor een rondvaart langs de nieuwe kades. Bij de uitleg uiteraard enorm veel cijfers, maar ook welke logistiek gevolgd werd. Het uitdenken van zo’n plan is natuurlijk het werk van een groot team. En dan zijn de ingenieurs en wetenschappers belangrijk, maar ook de arbeiders en ambachtslieden die het werk uitvoeren.
Wat ik zelf er leuk vond om te weten, was dat de zinkstukken nog altijd min of meer op de traditionele manier worden gemaakt. Dus ondanks de moderne techniek gewoon met wilgentenen en zware menselijke arbeid. Heel indrukwekkend.
Straks meren hier de grootste schepen ter wereld aan.