De staking van de schoonmakers lijkt voorbij, maar de rommel is nog niet opgeruimd. Dat wordt nog een mega klus!
Wat mij bevreemdt is dat niemand schijnt te doen, wat het meest voor de hand ligt: je eigen afval meenemen.
Onbekommerd laten de mensen hun rotzooi achter zich liggen. Prullenbak vol, mieter het er naast. Niemand die zich zorgen maakt over de stank, de verrotting en de stations die als maar viezer worden.
Het kan natuurlijk niet altijd mooi weer blijven. Soms is een regenbuitje wel lekker, alle stof en vuil weggespoeld, de aarde weer verzadigd zodat alles weer kan groeien en bloeien. Maar zo als het hier nu regent, dat is me toch deprimerend!
Daarom maar een vrolijk deuntje bij mijn werk:
Al diverse malen ben ik hier langs gereden vanuit Rotterdam – via Gouda – naar Amsterdam. Ze liggen bij een station, ik meen Amsterdam-Muiderpoort. En telkens denk ik “waarom liggen die dingen hier en waar dienen ze voor?”
Het zullen wel onderdelen zijn voor de bouw van de spoorweg, al lijkt het wel een verzameling afgedankte laden. Maar veel te groot en te zwaar, dus daarvoor onbruikbaar.
Het zal wel een raadsel blijven, maar goed. Zo’n foto past trouwens mooi in het weekthema van Stuureenfoto. Dus wie weet, vind je ook zoiets in je archief. Je kan altijd meedoen!
Beertjes hebben een speciale betekenis voor mij. Ik schreef al eens over mijn reisbeertje, dat alle reizen met me mee gaat, hangend aan mijn rugtas.
Soms kom ik onderweg een speciaal beertje tegen, dan moet dat beslist gekocht worden. Zoals de Berlijnse beer en de beer van Prideaux-house. Ze krijgen een plaatsje in onze slaapkamer.
Bij Stuureenfoto is het thema deze week ook Knuffelbeesten. Neem een kijkje en misschien wil je ook wel een foto van jouw knuffelbeest insturen.
 |
Op de verjaardag van de koningin vandaag geen foto van Maxima, hoe mooi ze er ook op kan staan. Dit is vandaag mijn koningin(netje). Ik zag bij op Konigsdag, bijna bij het scheiden van de rommelmarkt. Maar ze was nog even fris en enthousiast als aan het begin van de dag. En ze poseerde ook met veel flair 😉
Ik weet niet wie het is, maar ze verdient een plekje op min blog. |
| Ik kan me heel goed voorstellen dat de Zaanse Schans populair is bij buitenlandse toeristen. Het is een idyllisch stukje Nederland en ook wij hebben er van genoten. Maar tussen alle nostalgische gebouwtjes en molens zagen we nog iets, dat eigenlijk nog meer indruk maakte. In de weilanden rondom zaten grutto’s. En die hadden jongen. Een begeerlijke prooi voor de andere vogels, zoals kraaien. Maar de grutto ouders beschermden hun kroost met (vooralsnog) succes! Prachig om te zien hoe vader en moeder grutto de kraaien te lijf gingen en omtrekkende bewegingen maakten om ze te misleiden. |
 |
Eigenlijk ook een stukje nostalgie, want grutto’s zie je tegenwoordig steeds minder, helaas.
De grutto die ik voor de lens kreeg, was tamelijk ver weg en rustte even uit. Niet echt een optimale opname dus.
Voor hem had het bezoek aan de Zaanse Schans niet gehoeven. Daar heeft ie nog alle tijd van leven voor. Hij wilde liever lekker op z’n duim sabbelen en een beetje rondkijken. Natuurlijk met z’n favoriete knuffel in de buurt.
Voor nog meer leuke kinderfoto’s, kijk bij Bettie
In een tijd waarin kinderen niet meer weten wat een kolenkachel is, is het begrip noodkachel al helemaal onbekend. Eerlijk gezegd kende ik hem alleen van horen zeggen. Op de tentoonstelling De tweede wereldoorlog in 100 voorwerpen stond deze noodkachel en zo zag ik hem dan ook voor het eerst. Een uit blik geflanst kacheltje, waar alles wat maar brandbaar was in werd gestopt om maar enigszins warmte te hebben en eten te kunnen koken.
 |
Dit exemplaar ziet er nog redelijk stabiel en goed werkend uit, maar dat van mijn ouders moet uit oude augurkenblikken zijn gemaakt. Nadat alle mogelijke brandstofbronnen waren uitgeput, besloot mijn moeder het hout van de zolderafscheiding te gebruiken. Na de oorlog leverde dat nog een berisping op van de verhuurder. Nou ja, daar maalde mijn moeder niet meer om, zij had even wat warmte gehad in de hongerwinter en het weinige eten dat er was kunnen koken. Dat het kacheltje niet optimaal werkte, blijkt wel uit haar opmerking als iemand vroeg waarom ze weer eens niet thuis was: “Ik ben net een noodkachel, ik rook of ik ga uit 😉 “ |
Morgen willen we een bezoek brengen aan één van de Joodse huizen in Rotterdam. In het kader van de Dodenherdenking is het mogelijk een aantal huizen in Rotterdam (en andere steden) te bezoeken. Door het vertellen over hen en hun dagelijkse dingen in het vooroorlogse Rotterdam blijven de bewoners leven in onze herinnering.
Het is goed dat we blijven denken aan de velen die weggingen en nooit meer terugkeerden. 
Geen andere keus als beroep mogelijk, met zo’n naam…. Of zou het een pseudoniem zijn? In ieder geval mooi gevonden!
